ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Βόμβες στο καθιστικό

Η Χριστίνα μόλις γύρισε από την Τυνησία. Έφερε μαζί της τον αέρα της ερήμου,
τις μυρωδιές της όασης, τα χαμόγελα των ανθρώπων, τις ιστορίες για τους
χορευτές που καταπίνουν φωτιές. Όταν έφυγε για διακοπές, άφησε πίσω της
εικόνες απόγνωσης, πρόσφυγες, σφαγές, βομβαρδισμούς και ανείπωτη οδύνη. «Ήμουν
σε άλλον πλανήτη», λέει, τώρα που επέστρεψε και τα ξαναείδε, «στον πλανήτη
όπου όλοι φροντίζουν τον τουρίστα. Και τα Βαλκάνια βρίσκονταν σε άλλο ηλιακό σύστημα…».

Ο Βασίλης πήγε τρεις μέρες για ψάρεμα με τους κολλητούς του. Ροφοί, σαργοί,
χταπόδια, σκηνές και φωτιά στην παραλία, χάζεμα των άστρων, πλύσιμο του
φουσκωτού και ιστορίες της αντροπαρέας. «Ούτε ραδιόφωνο δεν ανοίγαμε. Φαντάσου
εμείς αγωνιούσαμε για το αν θα βρίσκεται ακόμα ο ροφός σ’ εκείνα τα βράχια που
τον είχαμε στριμώξει και οι άλλοι αναρωτιούνται αν το σπίτι τους θα είναι
ακόμα στη θέση του όταν βγουν από τα καταφύγια».

Η Μαρίνα εργάζεται σε κομμωτήριο ­ περμανάντ, χτενίσματα, βαφές, λουσίματα,
ψιλοκουβέντα με τις πελάτισσες για τα νέα της γειτονιάς, για το μωρό που
βήχει, για τα καινούργια προϊόντα που υπόσχονται τώρα το καλοκαίρι να
διατηρήσουν το λαμπερό χρώματα στα μαλλιά. «Έχω πιάσει τον εαυτό μου το βράδυ
που γυρίζω σπίτι και ανοίγω τηλεόραση να εκπλήσσομαι, σαν να έχω βάλει τον
πόλεμο σ’ ένα κουτάκι στο πίσω μέρος του μυαλού μου και να τον ξεχνώ επιλεκτικά».

Να τος λοιπόν ο πόλεμος στην καθημερινότητά μας. Τον τοποθετήσαμε κατά πώς
ταιριάζει στο καθιστικό της ψυχής μας ­ στο κέντρο του τραπεζιού, στον τοίχο
με κορνίζα, σε μια γωνιά δίπλα από το τζάκι. Τον κοιτάμε κάθε μέρα, ίσως του
αλλάζουμε λίγο θέση ­ σιγά σιγά μπορεί και να ξεχάσουμε πώς ήταν χωρίς αυτόν.
Πρώτη είδηση… τέταρτη είδηση… σε λίγο μετά το χρηματιστήριο και πριν από
τον καιρό.