ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δύο ωραία πρωινά στην Εφορία

Ανοίγω την πόρτα και βλέπω μπροστά μου δυο ουρές. Δίλημμα πρώτο: σε ποια
πρέπει να σταθώ; Αναγκαστικά, δειλά-δειλά και με τη διακριτικότητα που
αισθάνομαι ότι χρειάζεται, αποφασίζω να διακόψω έναν υπάλληλο που κοιτάζει με
δέος την οθόνη του κομπιούτερ. Μου απαντάει, αφού βλέπει τα χαρτιά μου, ότι
πρέπει να συμπληρώσω τα έντυπα του Taxis ­ το σύστημα που δίνει on line
πληροφορίες από το ΚΕΠΥΟ στις εφορίες ­ και να περιμένω στην τάδε ουρά. Το
κάνω πιστεύοντας ότι έτσι είναι.

Ύστερα από σαράντα λεπτά αναμονής σε ουρά τριών (μόνο!) ατόμων, βλέπω μια
μητέρα να βάζει τα κλάματα γιατί ξαφνικά το σύστημα «απενεργοποίησε» το ΑΦΜ
της και δεν μπόρεσε να πάρει φορολογική ενημερότητα, τον άντρα της απελπισμένο
με το μωρό στην αγκαλιά να κόβει βόλτες στον διάδρομο, έναν διευθυντή σχολείου
να περιμένει μια ώρα μέχρι η υπάλληλος να ανακαλύψει τον κωδικό των «σχολικών
επιτροπών» σ’ αυτό το μαγικό κουτί που το κράτος επέβαλε στη ζωή των εφοριακών
έτσι ξαφνικά και μια κοπέλα να καταρρέει γιατί μόλις της είχε ανακοινωθεί ότι
«ο ΦΠΑ σας έχει πάει στην Κ’, δεν είναι πλέον σε μας, λόγω Taxis. Εκεί θα τον
πληρώνετε τώρα»!

Την ίδια στιγμή η πόρτα ανοίγει, όλο και έρχεται κόσμος, οι περισσότεροι με
μια απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο ψάχνοντας να ανακαλύψουν πού και τι πρέπει
να κάνουν. Το κλίμα γίνετε ασφυκτικό. Οι υπάλληλοι προσπαθούν να βγάλουν άκρη,
το κομπιούτερ εξακολουθεί να μη βρίσκει τον σωστό κωδικό, το μωρό
στριφογυρίζει νευρικά κι όταν επιτέλους έρχεται η σειρά μου μού λένε
«λυπόμαστε, αλλά σας λείπει ένα μηχανογραφημένο χαρτί από την προηγούμενη
Εφορία. Πρέπει να ξαναπάτε εκεί και μετά να έρθετε»…

Το σοκ είναι μεγάλο. Έχοντας τη βεβαιότητα ότι δυο πρωινά από τη ζωή μου είναι
αρκετά για να δηλώσω στο κράτος πως μετακόμισα, νιώθω προδομένη, λίγο χαμένη,
χωρίς καμία πίστη στο σύστημα, και μια ξαφνική απέχθεια στους ηλεκτρονικούς
υπολογιστές. Πίσω στο γραφείο ο Γιώργος χαμογελάει με κατανόηση: «Καλά, πρώτη
φορά πήγες σε Εφορία;…».