Τα λάθη του ΝΑΤΟ μπορούν να βλάψουν τα ανθρώπινα δικαιώματα πέραν του Κοσόβου

«Συγγνώμη, λάθος». Οι «ράμπο» Κλίντον και Μπλερ ορμούν ως ταύρος εν υαλοπωλείω στην ευάλωτη διεθνή κοινότητα

Σε κάθε πόλεμο και κτυπιούνται λάθος στόχοι και σκοτώνονται αθώοι πολίτες,
αλλά στον πόλεμο που εξαπέλυσε το ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας τα λάθη και τα
ατυχήματα συμβαίνουν συνέχεια. «Εάν υπάρχει ένα κτίριο στο Βελιγράδι που θα
θέλαμε να μην είχαμε πλήξει, αυτό είναι η κινεζική πρεσβεία», παραδέχθηκε το
περασμένο Σάββατο ένας αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις. Όμως, και η χρήση βομβών
κλάστερ σε κατοικημένη περιοχή στη Νις ήταν τραγικό λάθος. Όπως, φυσικά, ήταν
και ο βομβαρδισμός του σερβικού τηλεοπτικού σταθμού. Και αυτός, μάλιστα, ο
βομβαρδισμός ήταν και σκόπιμος! Τα λάθη του ΝΑΤΟ, τελικά, μπορεί να βλάψουν το
θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολύ πέραν του Κοσσυφοπεδίου…

Το μεγαλύτερο όμως ­ μέχρι τώρα τουλάχιστον ­ λάθος του ΝΑΤΟ ήταν ο
βομβαρδισμός της κινεζικής πρεσβείας, επειδή η πράξη αυτή απειλεί το «σπίτι
φτιαγμένο από τράπουλα» που είχε στήσει η διπλωματία με τόση προσοχή την
περασμένη εβδομάδα. Το «φλερτάρισμα» που έκανε η Δύση στη Ρωσία την περασμένη
εβδομάδα είχε διττό σκοπό: να πάρουν με το μέρος τους τον μόνο αξιόλογο
εξωτερικό σύμμαχο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και να αποσύρουν το ρωσικό βέτο
στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, πράγμα που, φυσικά, θα άνοιγε τον δρόμο στον
ΟΗΕ να δώσει την άδεια για τη χρησιμοποίηση χερσαίων δυνάμεων στο Κοσσυφοπέδιο.

Αλλά όλα αυτά θα συνέβαιναν υπό την προϋπόθεση ότι η Κίνα δεν θα παρενέβαινε
στο «παιχνίδι». Θεωρείτο δεδομένο ότι η Κίνα δεν θα μπλοκάριζε τις ενέργειες
του ΝΑΤΟ εάν δεν το έκανε η Ρωσία, αλλά αυτή ήταν μια εικασία αμφίβολης
ισχύος, διότι η κινεζική ηγεσία πάντα έχει τους δικούς της, ιδιαίτερους λόγους
που θεωρεί ιεροσυλία την παραβίαση της αρχής της μη-ανάμειξης στις εσωτερικές
υποθέσεις κυρίαρχων κρατών. Επιδιώκει, μάλιστα, με όλες τις δυνάμεις να
κρατήσει το ευαίσθητο θέμα του Θιβέτ μακριά από τους προβολείς της διεθνούς κοινότητας.

Τώρα, δεν υπάρχει ούτε μία ελπίδα να συμφωνήσει η Κίνα με τον ΟΗΕ, τουλάχιστον
βραχυπρόθεσμα, καθώς η κυβέρνηση στο Πεκίνο επιχειρεί να χαλιναγωγήσει την
οργή του λαού της. Και φυσικά, αυτή η οργή είναι καθ’ όλα αναμενόμενη και
λογική. Φανταστείτε ποια θα ήταν η βρετανική ή η αμερικανική απάντηση, εάν η
Κίνα είχε σκοτώσει, κατά λάθος, τρεις ανθρώπους σε κάποια βρετανική ή
αμερικανική πρεσβεία…

Νωρίτερα αυτόν τον χρόνο, η Βρετανία βοήθησε να μην εκδοθεί απόφαση που
καταδίκαζε την Κίνα ως προς τον σεβασμό που δείχνει στα ανθρώπινα δικαιώματα,
σε ένα συνέδριο του ΟΗΕ στη Γενεύη. Και την περασμένη εβδομάδα, η κυβέρνηση
στη Ντάουνινγκ Στριτ ξεκαθάρισε ότι όταν ο κ. Μπλερ θα συναντήσει τον Δαλάι
Λάμα, θα συζητήσουν μονάχα για τη μετενσάρκωση και τις χριστιανο-βουδιστικές
σχέσεις και σίγουρα όχι για το «δόγμα της διεθνούς κοινότητας», όπως το
χαρακτήρισε ο κ. Μπλερ σε σημαντική ομιλία του στο Σικάγο, τον περασμένο μήνα.

Και αυτό είναι πολύ περίεργο, διότι οι παραλληλισμοί ανάμεσα στην κατάσταση
στο Κοσσυφοπέδιο και σε αυτήν που επικρατεί στο Θιβέτ είναι αναπόφευκτοι.
Μάλιστα, οι λόγοι για παρέμβαση στο Θιβέτ είναι περισσότεροι και ισχυρότεροι.
Το Θιβέτ, σε αντίθεση με το Κοσσυφοπέδιο, ήταν κυρίαρχο κράτος. Δεν περιέχει
στο έδαφός του θρησκευτικούς τόπους εθνικής σημασίας. Και ο εθνικός ηγέτης του
Θιβέτ έχει ακολουθήσει μια πρότυπη μη-βίαιη καμπάνια αναζητώντας την
ανεξαρτησία τού Θιβέτ.

Ο κ. Μπλερ, λοιπόν, θα έπρεπε να ήταν πιο σθεναρός απέναντι στους Κινέζους,
στο θέμα του Θιβέτ. Μέχρι σήμερα. Ο βομβαρδισμός της κινεζικής πρεσβείας του
Βελιγραδίου δεν έχει απλώς βλάψει την υπόθεση του Κοσσυφοπεδίου: «απειλεί» και
την υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα και στο Θιβέτ, επίσης.