30 ώρες πτήση για τα Β2

Ουδέποτε έως τώρα οι Αμερικανοί είχαν πολεμήσει κατ’ αυτό τον τρόπο. Πιλότοι
των Β2 απογειώνονται την αυγή από τις πεδιάδες του Μισούρι για να βομβαρδίσουν
τη Γιουγκοσλαβία. Επιστρέφουν σπίτι τους το επόμενο απόγευμα, εγκαίρως για να
δουν τον ποδοσφαιρικό αγώνα των παιδιών τους και να δειπνήσουν με την
οικογένεια. «Τον βοηθάω να πακετάρει το γεύμα του, τον πηγαίνω ως το
αυτοκίνητο, τον φιλάω και τον αποχαιρετώ», λέει η σύζυγος ενός πιλότου. Όταν ο
άνδρας της επιστρέφει στο σπίτι, δεν μιλάει πολύ για την αποστολή του. Δεν
λένε στα τέσσερα μικρά παιδιά τους ότι πηγαίνει στον πόλεμο. Ο μεγαλύτερος
φόβος της είναι ότι κάποιος θα πλησιάσει τα παιδιά και θα πει κάτι κατά λάθος
που θα προδώσει το παιχνίδι ή και θα τα παρενοχλήσει εσκεμμένα. Σύζυγοι και
πιλότοι, που δεν κατονομάζονται για λόγους ασφαλείας, χρησιμοποιούν επίθετα
όπως «αλλόκοτη» και «σουρεαλιστική» για να περιγράψουν τη ζωή τους. Οι άνδρες
μπορεί να βομβαρδίζουν τη μια μέρα γέφυρες του Δούναβη και την άλλη να
κουρεύουν το γρασίδι στο σπίτι τους στο Μισούρι. Κάθε Β2 κοστίζει 2,2
δισεκατομμύρια δολάρια και το Πεντάγωνο αρνείται να σταθμεύουν τα αεροπλάνα
αυτά στο εξωτερικό. Αντί γι’ αυτό, πετούν από τη βάση τους στις ΗΠΑ και
φτάνουν σαν μεγάλα μαύρα μπούμερανγκ στη Γιουγκοσλαβία. Στη διαδρομή τους
ανεφοδιάζονται με καύσιμα τέσσερις φορές.

Οι πιλότοι πρέπει να μάθουν πώς να πετούν επί 30 ώρες, επειδή δεν υπάρχει
χώρος για εφεδρικό πλήρωμα. Εκπαιδεύονται σε εξομοιωτές, «πετώντας» 44 ώρες
συνεχώς. Στη διάρκεια της πραγματικής πτήσης, ένας πιλότος λαγοκοιμάται για 30
με 40 λεπτά ­ δηλαδή όχι αρκετά για τον βαθύ ύπνο που θα τον έκανε να αργήσει
να συνέλθει μετά το ξύπνημα. Κατ’ αυτό τον τρόπο, κάθε πιλότος προσπαθεί να
κοιμάται τμηματικά γύρω στις τρεις ώρες σε κάθε πτήση. Ο χώρος πίσω από τα
καθίσματα μόλις που φτάνει για να ξαπλώνει σε μια πτυσσόμενη ξαπλώστρα
παραλίας. Τα Β2 πετούν ανά ζεύγη και καθένα ρίχνει 16 καθοδηγούμενες από
δορυφόρο βόμβες των 900 κιλών ή οκτώ «καταστροφείς καταφυγίων» των 2.250
κιλών. Τις πρώτες ημέρες της σύγκρουσης κατέστρεψαν τον βασικό αυτοκινητόδρομο
και τη σιδηροδρομική γέφυρα στο Νόβι Σαντ καθώς και άλλους μεγάλους στόχους.
Έκτοτε οι έξοδοί τους αυξήθηκαν σημαντικά. Άραγε οι πιλότοι φοβούνται; Ένας
σμηναγός λέει: «Πάντα υπάρχει το ερώτημα, άραγε το αεροπλάνο θα δουλέψει όπως
πρέπει; Αποδείξαμε ότι δουλεύει, αλλά οι κακοί μπορεί και πάλι να σταθούν
τυχεροί». Και πώς αισθάνονται που σκοτώνουν ανθρώπους; «Σκέφτομαι πως έχω να
καταστρέψω στόχους. Δεν αποπροσωποποιώ εντελώς την κατάσταση. Ξέρω για ποιον
πόλεμο πρόκειται, αλλά ως αεροπόρος ο ρόλος μου είναι να εκτελέσω την αποστολή».