Μόνο για οπαδούς

* ΑΝ ΗΜΟΥΝ οπαδός του Ολυμπιακού, ίσως και να είχα λόγους να είμαι
ευχαριστημένος με τις εξελίξεις της τελευταίας εβδομάδας. Ένα Κύπελλο στην
τσέπη, έστω και με περισσότερο ηρωικό παρά ποδοσφαιρικά πειστικό τρόπο, ένα
πρωτάθλημα καθ’ οδόν και το κυριότερο (έτσι, φαντάζομαι, σκέφτονται οι
οπαδοί), ένα σκορ δυόμισι – μηδέν επί του «αιωνίου αντιπάλου» (γιατί φυσικά
μετράει και το μπάσκετ).

* Αν ήμουν οπαδός του Παναθηναϊκού, θα
μπορούσα ίσως απόψε να αισθάνομαι ότι περιέσωσα λίγη από την αξιοπρέπειά μου
και θα αφηνόμουν έτσι απερίσπαστος στο αγαπημένο μου χόμπι: την εύρεση τού
ποιος φταίει (ο πρόεδρος; ο Θεός; ­ γιατί αυτοί έχουν προ πολλού πάψει να
ταυτίζονται στα μάτια μου) και το τριφύλλι δεν βρίσκεται στη θέση που του
αξίζει. Λίγο θα μου πέρναγε από το μυαλό ότι, όπως παίζει φέτος, αυτή είναι η
θέση που του αξίζει.

*Αν ήμουν οπαδός της ΑΕΚ, θα είχα ίσως
λόγους να χαίρομαι. Επιτέλους, μια νίκη και μάλιστα άνετη ­ γιατί η ομάδα μου,
πιστή στην παράδοσή της, όταν βάζει ένα γκολ, ιδίως σε ασθενέστερο αντίπαλο,
θα βάλει κι άλλα (τα προβλήματα αρχίζουν όταν το γκολ δεν έρχεται και ιδίως ­
πλην βεβαίως του Ολυμπιακού στη Φιλαδέλφεια, όταν ο πελάτης αποδεικνύεται
σκληρό καρύδι). Πρωτοπορία επίσης, το σημαντικότερο, στο κυνήγι αυτού του
θησαυρού μεταξύ χαμένων, που είναι η δεύτερη εθνική θέση, με τα βουνά των
ζεστών χρημάτων του Τσάμπιονς Λιγκ στο βάθος.

* Ακόμα κι αν ήμουν οπαδός του Πανιωνίου
(επειδή μάλλον, σεβόμενος την ιστορία μου, θα σωθώ) ή του Ιωνικού ή της Ξάνθης
(γιατί, στη δύση του πρωταθλήματος, οι ομάδες μου αρνούνται να χαλάσουν τις
καλές εντυπώσεις), θα είχα ίσως λόγους ικανοποίησης. Ακόμα περισσότερο, αν
ήμουν οπαδός των οφιτσίων ή οπαδός του εαυτού μου, αν ήμουν δηλαδή μέλος της
ΕΠΟ, που και βεγγαλικά έριξα στον τελικό του Κυπέλλου και το πρωτάθλημά «μου»
τελειώνει μέσα στη γενική συναίνεση της ανίας.

* Είμαι, όμως καλώς ή κακώς, φίλαθλος. Αγαπώ
το καλό ποδόσφαιρο πιο πολύ από το ελληνικό (ή το αγγλικό ή το ιταλικό ή το
βραζιλιάνικο) ποδόσφαιρο και περιμένω την ένταση και τη συναρπαστικότητα που
μπορεί να χαρίσει αυτό το άθλημα για να νιώσω ευχαριστημένος. Γι’ αυτό και όλο
και πιο έντονα τον τελευταίο καιρό δεν είμαι ευχαριστημένος. Τα παιχνίδια που
βλέπω μπορεί να έχουν νικητή ή να βγάζουν πρωταθλητή, δεν έχουν όμως ψυχή και πάθος.

* Το κατ’ όνομα μόνο «ντέρμπι» της Κυριακής
ήταν μια σούπα μεταξύ μια ομάδας που μισοήθελε και δεν μπορούσε και μιας άλλης
που μισοκορόιδευε και ψιλοαδιαφορούσε. Ξεχνούν όσοι χαίρονται περισσότερο με
την ταπείνωση του αντιπάλου παρά με την επιβολή της αξίας της δικής τους
ομάδας, ότι ο αθλητισμός τιμωρεί όσους, έστω και για λίγο, γυρνούν την πλάτη
στην προσπάθεια. Πέντε φάσεις σε έναν αγώνα δεν συνιστούν προσπάθεια ικανή να
συγκινήσει τους φιλάθλους. Αν ο βαθμός αξιοπιστίας ενός πρωταθλήματος
εξαρτάται από το ενδιαφέρον που δείχνουν γι’ αυτό οι μη οπαδοί, τότε η
τελευταία εβδομάδα δεν έκανε καθόλου καλό στο ελληνικό ποδόσφαιρο.