ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν τη γιαγιά μου…

«Μεσαίωνας, παιδί μου, Μεσαίωνας… Θρασύβουλος ο παππούς, Θρασύβουλος κι ο
δυστυχής εγγονός!». Ζάλισα τους συναδέλφους γκρινιάζοντας συγχυσμένη για την
απόφαση του Αρείου Πάγειου να αφαιρέσει το (θείο) όνομα Άγγελος από ένα
οκτάχρονο παιδάκι ­ που προφανώς είχε ήδη συνηθίσει να το φωνάζουν έτσι. Στο
όνομα που είχε επιλέξει η μητέρα του δεν συμφωνούσε ο πατήρ, που ήθελε (τι…
έκπληξη!) το όνομα του πατέρα του: Στυλιανός, κοινώς… Στελλάρας.

Η συζήτηση άναψε στο γραφείο, τα βέλη έρχονταν εκατέρωθεν ­ παραμερίσαμε για
λίγα λεπτά από το μυαλό μας τα κομματιασμένα σώματα της Πρίστινα.
Υπερασπίστηκα με πάθος τη μητέρα και είχα επιχείρημα: Κάθε φορά που ρωτάνε τον
γιο μου πώς τον λένε και απαντά «Άγγελος» (κι όχι «Μπάμπης», όπως ήταν…
καταδικασμένος να ονομαστεί), εισπράττοντας ευχαριστημένος τη συνήθη απάντηση
«τι ωραίο όνομα!», αισθάνομαι δικαιωμένη για τη μικρή μου επανάσταση.

Ο νομικός τής παρέας έριξε στο τραπέζι τον βαρύγδουπο όρο «εδώ ισχύει το
εθιμικό δίκαιο». Η νεώτερη συνάδελφος θυμήθηκε, ξεκαρδισμένη, τους τρεις
ξαδέλφους της και τον παππού της ­ όλους με το ίδιο όνομα, σαν… δυναστεία ­
που γύρναγαν ταυτόχρονα κάθε φορά που άκουγαν την προσφώνηση «Βαγγέληηη!». Εγώ
τούς είπα την ιστορία της φίλης οδοντογιατρού που χώρισε γιατί ήθελε να βγάλει
την κόρη της «Μυρτώ» και ένας συνάδελφος διηγήθηκε πώς «σκοτώνονταν» με τη
γυναίκα του στην τουαλέτα του σπιτιού τους μισή ώρα πριν από τη βάφτιση ­ για
να συμβιβαστούν την έσχατη στιγμή σε «νταμπλ» ονομασία. «Δεν θα ‘θελες να
δώσουν κάποτε το όνομά σου στην κόρη του γιου σου;», μου κάνει την
ερώτηση-παγίδα η συντηρητική τού ορόφου. «Όχι και θα φροντίσω να μη γίνει», τη
βεβαιώνω. «Γιατί να μη τη βγάλουν Ίριδα, Δανάη ή Νεφέλη;». Καλή και σεβαστή η
παράδοση (και συχνά τόσο όμορφη και σοφή), αλλά γιατί να μην ξεσκαρτάρουμε από
αυτήν ό,τι δεν μπορεί να ζήσει στον φρέσκο αέρα μιας δημοκρατικής οικογένειας;