Σε βιβλίο οι ερωτικές ιστορίες Άγγλου συντηρητικού υπουργού

Ο Ουάλντεν με τη γυναίκα του Σάρα: «Είναι το ακριβώς αντίθετο από τη γυναίκα ενός Τόρι»

Ο Τζορτζ Ουάλντεν, πρώην βουλευτής των συντηρητικών και υφυπουργός Παιδείας,
άρχισε την ερωτική του ζωή λίγο μετά την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου.
Ανέγγιχτος από γυναικεία χέρια, κανένα θηλυκό δεν είχε απλώσει χέρι επάνω του,
ως το καλοκαίρι του 1961. Τότε ήταν που ταξίδεψε στη Μόσχα συμμετέχοντας σε
μια εκπαιδευτική εκδρομή του Βρετανικού Συμβουλίου. Εκεί συνάντησε τη Λάρα,
μια εξωτική Ρωσίδα με «λεπτούς μηρούς»… Προς έκπληξή του, η υπέροχη
Μοσχοβίτισσα επέτρεψε στον κουμπωμένο νεαρό Άγγλο της να ολοκληρώσει τις
σχέσεις τους μέσα σε μερικές ημέρες. Σε χώρους γεμάτους με κατσαρίδες, με
έντονη τη μυρωδιά από μαγειρεμένα φαγητά… τον μύησε σε περιπέτειες που μόνο
στις πιο προχωρημένες νουβέλες εποχής είχε βιώσει. Όπως ο ίδιος περιγράφει στα
απομνημονεύματά του «Τυχερός Τζορτζ»: «… Η Λάρα λάτρευε με πάθος την
ηλεκτρική φρυγανιέρα μου. Δεν υπήρχε πλουσιότερο θέαμα από τη μικρή μου
κομμουνίστρια, ανακαθισμένη στο κρεβάτι, να τσιμπολογάει από τις φρυγανιές,
χωρίς βούτυρο ή μαρμελάδα».

Μόλις επέστρεψε στην Αγγλία ο Ουάλντεν εργάστηκε στο υπουργείο Εξωτερικών. Τις
νύχτες του τις μοιραζόταν με την Αλίθια, μια κοπέλα ευγενικής καταγωγής που ο
τύπος της θύμιζε αμαζόνα.

Έπειτα από μια σύντομη περίοδο σε ρόλο ζιγκολό με μια γυναίκα κατά πολύ
μεγαλύτερή του, πήγε στο Χονγκ Κονγκ. Την ώρα του ταξιδιού, στο πλοίο, τον
πλησίασε μια γυναίκα, σύζυγος ενός Μαλαισιανού γεωργού που, απ’ ό,τι φάνηκε,
πέθαινε από πλήξη. Φυσικά ο Τζορτζ κοιμήθηκε μαζί της…

Πριν από λίγα χρόνια, ο πρώην υπουργός των συντηρητικών απεχθανόταν τις
αποκαλυπτικές βιογραφίες. Γι’ αυτό άλλωστε ξενίζει και η επιλογή του να
προτιμήσει για τα πρώτα κεφάλαια του «Τυχερού Τζορτζ» σκανδαλιστικές
λεπτομέρειες των σεξουαλικών του περιπετειών. «Ήθελα να τα βγάλω από πάνω
μου», απαντά χαρακτηριστικά. «Ήθελα να γράψω για τον Ψυχρό Πόλεμο και την
Πολιτιστική Επανάσταση, όμως δεν ήθελα να βγει ένα βιβλίο με αναλύσεις του
είδους. Θα ήταν βαρετό. Αντίθετα, στη δεκαετία του ’50, τα πράγματα ήταν
διαφορετικά. Ήμασταν ανώριμοι και “κλειστοί” γύρω από το σεξ». Όσο για το
δεύτερο μισό τού βιβλίου, επιτίθεται στους πρώην συναδέλφους του από τους
Τόρις ­ χαρακτηρίζει τον Κένεθ Κλαρκ «τεμπέλη ανώμαλο», τον Τζον Ρέντγουντ
«πιο τρελό από ποτέ», τον Τζον Μέιτζορ «μοντάζ πραγμάτων που δεν ταιριάζουν
μεταξύ τους» ­ οι οποίοι τον ξέγραψαν ως χαμένη υπόθεση πολύ καιρό πριν.
«Πρέπει να θυμούνται ότι δεν περιγράφω την τελευταία συντηρητική κυβέρνηση ως
ένας δυσαρεστημένος πολιτικός που δεν προήχθη. Είχα αποσπάσει την ένατη
ασφαλέστερη έδρα στη χώρα, όμως προτίμησα να φύγω».

Επιλογή ο ίδιος της Μάργκαρετ Θάτσερ στο υπουργείο Παιδείας, ανήμερα των
εκλογών του 1987 παραιτήθηκε. Δεν ήθελε (όπως ισχυρίζεται) υψηλό αξίωμα. Ως
τις εκλογές του 1992 η ατμόσφαιρα στους διαδρόμους της Βουλής ήταν αφόρητη για
τον Τζορτζ Ουάλντεν. Όπως το περιγράφει, διάφορα άτομα γίνονταν όλο και πιο
απόλυτα στα ευρωπαϊκά θέματα. «Άρχισα να βαριέμαι. Όσον αφορά την Ευρώπη,
περιμένουν να είσαι υπέρ ή κατά. Γνώριζα την Ευρώπη και γι’ αυτό μου φόρεσαν
την ταμπέλα του υπερασπιστή της, όμως δεν μου άρεσε. Έχω μια αίσθηση ότι η
Νομισματική Ένωση δεν θα πετύχει».

Ο Ουάλντεν, με την αποχώρησή του από την πολιτική, ασχολήθηκε με το γράψιμο.
Είναι συγγραφέας και πλέον μπορεί να οργανώνει τον χρόνο του όπως θέλει ο ίδιος.