Και οι δημοσκοπήσεις πιέζουν τον Κλίντον να συμβιβαστεί

Το διπλωματικό παράθυρο που άνοιξε ο πρόεδρος Κλίντον μιλώντας, πρώτον, για
παύση των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία μόλις υπάρξει σαφής ένδειξη ότι
αρχίζει η απόσυρση των σερβικών στρατευμάτων και δεύτερον, για διαπραγμάτευση
­ έως ένα σημείο ­ της σύνθεσης της στρατιωτικής δύναμης που θα αναπτυχθεί στο
Κοσσυφοπέδιο είναι ένα μικρό, αλλά σημαντικό, βήμα προς την κατεύθυνση της ειρήνης.

Μπορεί, βεβαίως, τόσο ο σύμβουλος ασφαλείας Σάντι Μπέργκερ όσο και η υπουργός
Εξωτερκών Μ. Ολμπράιτ να προσπαθούν να πείσουν τον αμερικανικό Τύπο ότι οι ΗΠΑ
δεν πρόκειται να συμβιβαστούν σε καμία περίπτωση με τον «μαχαιροβγάλτη των
Βαλκανίων» ή «τον νέο Χίτλερ της Ευρώπης» όπως αποκαλούν στις δημόσιες
εμφανίσεις τους τον κ. Μιλόσεβιτς. Όμως, η σκληρή πραγματικότητα δείχνει
ακριβώς το αντίθετο.

Πολλές οι φωνές

Ήδη οι φωνές υπέρ της αναζήτησης μιας διπλωματικής λύσης στο Κοσσυφοπέδιο
έχουν πολλαπλασιαστεί στην Ουάσιγκτον και ο πρόεδρος Κλίντον ­ αντίθετα από
τους άμαθους πολιτικά συμβούλους και υπουργούς του ­ μπορεί να τις ακούσει.

Δεν είναι μόνον η μικρή αλλά σταθερή μείωση της υποστήριξης των Αμερικανών
προς τη συνέχιση των βομβαρδισμών, είναι και η συνεχώς αυξανόμενη έλλειψη
εμπιστοσύνης προς τον πρόεδρο Κλίντον ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως
προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις («Νιούσγουικ», CNN), που κάνουν τον Αμερικανό
πρόεδρο να αναζητεί κάποια διπλωματική διέξοδο.

Είναι και οι αλλεπάλληλες ψηφοφορίες στο Κογκρέσσο με τις οποίες, τόσο οι
γερουσιαστές όσο και οι βουλευτές, κάνουν σαφές ότι για τον πόλεμο αυτό δεν
πρόκειται να εγκρίνουν την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων. Και ο κ. Κλίντον ξέρει
πολύ καλά ­ διότι του το λένε όλοι οι στρατηγοί του ­ ότι οι βομβαρδισμοί
χωρίς την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων δεν μπορούν να φέρουν το επιθυμητό
αποτέλεσμα κατά της τακτικής τού «σκαντζόχοιρου» που ακολουθεί ο σερβικός στρατός.

Όμως, πέρα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο εσωτερικό της χώρας, ο κ.
Κλίντον έχει να σκεφθεί και τα οφέλη που θα μπορούσε να έχει ένας συμβιβασμός
με τον κ. Μιλόσεβιτς στις σχέσεις Ρωσίας – ΗΠΑ, αλλά και στη γενικότερη θέση
της Αμερικής διεθνώς.

Οφέλη από Ρωσία

Οι αμερικανορωσικές σχέσεις έφθασαν στο χειρότερο σημείο της τελευταίας
δεκαετίας όταν στην αρχή, τουλάχιστον, του πολέμου η αμερικανική πλευρά
συμπεριφερόταν απαξιωτικά κατά της Μόσχας. Ενδεχόμενη συμφωνία σε ένα
συμβιβαστικό σχέδιο που θα προωθήσει η Ρωσία και άρα θα γίνει αποδεκτό και από
το Συμβούλιο Ασφαλείας, θα έχει δυο σημαντικά οφέλη για την αμερικανική πλευρά:

Θα εμφανίσει τη Μόσχα ως σοβαρό παίκτη στη διεθνή σκακιέρα, ενώ παράλληλα το
αμερικανικής εμπνεύσεως πραξικόπημα του ΝΑΤΟ κατά της διεθνούς νομιμότητας θα
αποκτήσει, έστω εκ των υστέρων, κάποια νομιμοποίηση.

Σύμφωνα με αναλυτές στην Ουάσιγκτον, οι συμβιβαστικές θέσεις που θα μπορούσε
να δεχθεί η αμερικανική πλευρά σε μία τελική συμφωνία, χωρίς να δημιουργείται
πρόβλημα στην αξιοπιστία της, είναι αφενός μεν να παραμείνουν στο Κοσσυφοπέδιο
μερικές χιλιάδες Σέρβοι αστυνομικοί μετά την απόσυρση των σερβικών
στρατευμάτων, αφετέρου δε η σύνθεση της διεθνούς δύναμης να είναι τέτοια που
να δίνει τη δυνατότητα τόσο στον κ. Μιλόσεβιτς όσο και στο ΝΑΤΟ να
εμφανίζονται νικητές. Έτσι και αλλιώς, όπως έλεγαν διπλωμάτες στο περιθώριο
της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο σοβαρότερος συμβιβασμός που θα μπορούσε να
δεχθεί η αμερικανική πλευρά έχει ήδη γίνει αποδεκτός: το κείμενο των «19»
μιλάει ξεκάθαρα για ένα αυτόνομο Κοσσυφοπέδιο στα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας,
απορρίπτοντας ουσιαστικά το πνεύμα του Ραμπουγέ .