ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Κοιλάδα του Θανάτου

Στην Κοιλάδα του Θανάτου, σε αυτή την αφιλόξενη περιοχή της ανατολικής
Καλιφόρνια, το επικρατέστερο ον είναι ένα μυρμήγκι. Ζει σε τεράστιες αποικίες
των δέκα χιλιάδων μυρμηγκιών, σε υπόγειες φωλιές που βρίσκονται πολλά μέτρα
βαθιά μέσα στη γη και τους επιτρέπει να επιβιώνουν σε συνθήκες πολυετούς
ανομβρίας. Κάθε αποικία κυβερνάται από μία και μοναδική βασίλισσα, τα αυγά της
οποίας εκκολάπτονται ασταμάτητα από έναν εσμό εργατριών.

Έως εδώ τίποτα περίεργο. Όμως, κάθε φορά που τα μυρμήγκια ξεκινούν να φτιάξουν
μια καινούργια φωλιά, συμβαίνει κάτι παράξενο. Οι νέες βασίλισσες, αν και δεν
έχουν καμία συγγένεια μεταξύ τους, συγκεντρώνονται και σκάβουν όλες μαζί την
καινούργια φωλιά, συνεργαζόμενες αρμονικά. Ξαφνικά, ύστερα από μερικές
εβδομάδες, ξεσπά ένας τρομερός εμφύλιος πόλεμος μέσα στην αποικία και η μία
βασίλισσα στρέφεται εναντίον της άλλης.

Η αιτία για την αλλαγή της συμπεριφοράς τους βρίσκεται στο γεγονός ότι τα
μυρμήγκια αυτά θεωρούν πως κάθε κομματάκι της ερήμου αποτελεί αποκλειστική
ιδιοκτησία της αποικίας τους. Έτσι, ανάμεσα στις αποικίες που αρχικά
συνεργάζονται για κάποιον κοινό σκοπό, δημιουργείται σταδιακά μια κατάσταση
ανοικτού πολέμου, καθώς η μία εξαπολύει ομάδες επιδρομέων, για να κλέψουν τα
αυγά και τις κάμπιες των γειτόνων τους. Τα κλεμμένα νεογνά ανατρέφονται ως
«σκλάβοι» και η φωλιά τους καταστρέφεται. Στο τέλος, απομένει μόνο μια
νικήτρια αποικία.

Έχω την παράξενη αίσθηση ότι οι αποικίες βρίσκονται τώρα εν δράσει, για την
επίτευξη ενός κοινού στόχου, το άνοιγμα άλλης μιας φωλιάς που τους
αντιστέκεται. Γνωρίζοντας και αγνοώντας ταυτόχρονα ότι, όταν ξεπεραστεί και
αυτό το εμπόδιο, η επόμενη μάχη μπορεί να είναι μεταξύ τους. Και η ατμόσφαιρα
γίνεται όλο και πιο αποπνικτική, εδώ, στην Κοιλάδα του Θανάτου…