ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η γλώσσα των ακροτήτων

Ακρότητες και ενημέρωση. Σφαγές και παραπληροφόρηση. Κοσσυφοπέδιο και Κύπρος.
Την περασμένη Παρασκευή η «Ιντιπέντεντ» δημοσίευσε ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ.

Ζιραφέτ Τρόλι. «Ήταν 20 στρατιώτες και με έβαλαν όλοι να τους ετοιμάσω καφέ»

Η Ζιραφέτ Τρόλι και πολλές ακόμη γυναίκες από τα χωριά Μουιλάν, Ντουίλε και
Ντραγκατσίνα του Κοσσυφοπεδίου κατήγγειλαν στην οργάνωση «Human Rights Watch»
ότι από τις 21 ως τις 24 Απριλίου υπέστησαν εξευτελισμούς, κακοποιήθηκαν ή
βιάστηκαν από Σέρβους αστυνομικούς και στρατιώτες. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες
αυτές, που ήταν πολύ δύσκολο να συγκεντρωθούν αφού οι γυναίκες δίσταζαν να
μιλήσουν, οι στρατιώτες χώριζαν κατ’ αρχήν τις γυναίκες από τους άνδρες,
έστελναν τους δεύτερους σε άγνωστη κατεύθυνση και μάζευαν τις πρώτες σε μεγάλα
κτίρια. Εκεί διάλεγαν τις κοπέλες που τους άρεσαν, τις έπαιρναν σε ένα
γειτονικό κτίριο, τις διέταζαν να γδυθούν και τις βίαζαν. Πολλές γυναίκες
είπαν ότι οι Σέρβοι τις ανάγκασαν να τους «ετοιμάσουν καφέ», φράση που κατά
πάσα πιθανότητα σημαίνει ότι τις υπέβαλαν σε ακόμη οδυνηρότερη σεξουαλική κακοποίηση.

Στην Ελλάδα, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης δεν ασχολούνται με τέτοιες
καταγγελίες θεωρώντας ότι εντάσσονται σε μια εκστρατεία συκοφάντησης των
Σέρβων αδελφών μας. Στο εξωτερικό, πάλι, υιοθετούνται μάλλον άκριτα, με τη
λογική ότι και στη Βοσνία ήταν λίγες οι γυναίκες που αναγνώρισαν αρχικά ότι
έπεσαν θύματα βιασμού, για να αποδειχθεί στη συνέχεια ότι τα κρούσματα
σεξουαλικής κακοποίησης ξεπερνούν τα 30.000. Υπάρχει μέση οδός; Πώς πρέπει να
αντιμετωπίζει ο δημοσιογράφος τέτοιου είδους καταγγελίες;

Με προσοχή και ταπεινοφροσύνη, απαντά ο πρώην διευθυντής της «Γκάρντιαν» Πήτερ
Πρέστον, που θυμάται μια παλιά «σφαγή» στην Κύπρο και τον τρόπο που
χρησιμοποιήθηκε από τις δύο πλευρές. Τον ταραγμένο Ιανουάριο του 1964, ο
Βρετανός μεσολαβητής Μάρτιν Πάκαρντ που ήταν εξουσιοδοτημένος να συμφιλιώσει
τις δύο κοινότητες της Κύπρου πληροφορήθηκε off the record από τον υπουργό
Εσωτερικών Πολύκαρπο Γεωργιάδη ότι οι 27 Τουρκοκύπριοι ασθενείς του
νοσοκομείου της Λευκωσίας που είχαν εξαφανιστεί είχαν στην πραγματικότητα
σφαγιαστεί από τους παρακρατικούς του Σαμψών. Χρειάστηκε να περάσουν 24 χρόνια
για να αποκαλύψει ο Πάκαρντ αυτή την πληροφορία στον δημοσιογράφο της
«Γκάρντιαν» Πήτερ Μάρταγκ, ο οποίος έγραφε τότε ένα βιβλίο για την Ελλάδα των
συνταγματαρχών. Και πέρασαν άλλα 11 χρόνια για να επιστρέψει, πριν από πέντε
μήνες, ο Πάκαρντ στην Κύπρο και να μάθει την αλήθεια: η ομάδα του Σαμψών είχε
σφάξει «μόνο» δύο ή τρεις Τουρκοκύπριους. Οι υπόλοιποι είχαν μεταφερθεί σε
ασφαλές μέρος με προσωπική ευθύνη του Μακαρίου.

Κι όμως. Σε επιστολή που απηύθυνε πριν από λίγες εβδομάδες στον Κόφι Άνναν, ο
πρεσβευτής της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη επικαλείται αυτή τη «σφαγή» για να
δικαιολογήσει την εισβολή της χώρας του στην Κύπρο και να ισχυριστεί ότι η
συμβίωση των δύο κοινοτήτων είναι αδύνατη. Η συμφιλίωση όμως θα έλθει μια
μέρα, τόσο στη Λευκωσία όσο και στην Πρίστινα. Και αναγκαία προϋπόθεση γι’
αυτό είναι να λάμπει παντού και πάντα η αλήθεια. Η αδιαφορία είναι συνενοχή.