ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν έμοιαζαν του Ράιαν

Πώς λέμε «σώστε τον στρατιώτη Ράιαν»; Καμία σχέση. Στο σενάριο του Χόλιγουντ
στόχος είναι η διάσωση του μοναδικού εν ζωή παιδιού της οικογένειας που έχει
χάσει όλα τα παιδιά της στον πόλεμο. Στο ΝΑΤΟϊκό σενάριο η αποστολή διάσωσης
είναι κίνηση στο σκάκι. Βλέπω τα πρόσωπά τους στις τηλεοπτικές οθόνες και στις
φωτογραφίες των εφημερίδων. Στέκονται αμήχανα, σαν να μην πιστεύουν αυτό που
ακριβώς τους συμβαίνει, τρεις στρατιώτες που απελευθερώνονται να μην ξέρουν αν
πρέπει να ευχαριστήσουν τον Θεό ή τον διάβολο γι’ αυτό. Προτίμησαν εξαιτίας
του ιερέα-διαμεσολαβητή να ευχαριστήσουν τον «Θεό», αυτόν που κόμισε ο Τζέσε
Τζάκσον, χωρίς να κάνουν καμία αναφορά στον «διάβολο» Μιλόσεβιτς. Τρία πιόνια,
όχι ακριβώς με την στρατηγική σημασίας της βασίλισσας, αλλά τουλάχιστον
πύργου, βγαίνουν έξω από το παιχνίδι σε μια κρίσιμη στιγμή με μοναδικό
φαινομενικά αντάλλαγμα την, έστω και διά επιστολής, «απευθείας» δυνατότητα
συνομιλίας Κλίντον – Μιλόσεβιτς.

Οι τρεις φαίνεται να έχουν επίγνωση του ρόλου. Παίζουν πειστικά το σενάριο. Το
χαμόγελό τους δείχνει αφέλεια και ειλικρίνεια, οι δηλώσεις τους «ναι, μαμά
έρχομαι, ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτό, βάλε κόκα κόλα στο τραπέζι», στέκονται
ωραία στην επιφάνεια της κατάστασης. Καμία νύξη, κανένα υπονοούμενο, έστω μια
κουβέντα για τους βομβαρδισμούς των «δικών τους» ­ σίγουρα θα τους άκουγαν
μέσα από εκείνο το μικρό κελί με το παραθυράκι τής ομηρείας στο Βελιγράδι.
Λογικό. Ένας στρατιώτης δεν επιτρέπεται να ομιλεί στο σενάριο του ΝΑΤΟ. Ίσως
αργότερα διαβάσουμε τις σκέψεις τους μέσα από ένα σενάριο του Χόλιγουντ.
Κλείνω τον ήχο της τηλεόρασης. Η μνήμη, άγνωστο γιατί, ξαναφέρνει στην
επιφάνεια το πρόσωπο του Ράιαν όταν αρνήθηκε να «σωθεί» και προτίμησε να
πολεμήσει.

Τι θα γινόταν αν οι τρεις είχαν αρνηθεί τη «διάσωσή» τους κάνοντας μια
ανταρσία ειρήνης;

«Τότε θα ζούσαμε σ’ έναν άλλο κόσμο μωρό μου», άκουσα τη γνωστή φωνή της
λογικής δίπλα μου.