Χωρίς φτερά

Πρώτος στόχος για τα κορίτσια το Κύπελλο Άνοιξης

Η αληθινή άνοιξη έχει να έλθει για την Εθνική γυναικών από τις μεγάλες στιγμές του 1988 και του 1989 (εδώ με Αγγελάκη, Πραγκαλούδη κατά της Φινλανδίας)

ΤΟ Πρωτάθλημα Α1 βόλεϊ γυναικών PANAFON τελείωσε με πλέι οφ «μπαμ και κάτω»,
όσο σύντομα ήθελαν η ομοσπονδιακή προπονήτρια Ευγενία Γκορτζίλα και η ΕΟΠΕ
(για να απαλλαγεί από τον… μπελά της) και ήλθε ξανά η ώρα της Εθνικής Ομάδας
γυναικών να προσπαθήσει για άλλη μία φορά να ξαναβρεί τη χαμένη αίγλη.

Δεκαοκτώ παίκτριες, αρκετές από τις οποίες «φτασμένες» αγωνιστικά και ως
επαγγελματίες και μερικές με εμπειρία από ξένα πρωταθλήματα και πρωτίστως το
«Καμπιονάτο», ξεκινούν με προπονήτρια με πολλές διεθνείς συμμετοχές ως
παίκτρια αλλά χωρίς ιδιαίτερο προπονητικό παρελθόν (με εξαίρεση τη διετία στην
Εθνική γυναικών) Ευγενία Γκορτζίλα και βοηθό τον χωρίς καριέρα παίκτη σε
μεγάλη κατηγορία και επίσης χωρίς προπονητική θητεία σε ομάδα συλλόγου
Χαράλαμπο Χριστολιάκο, με στόχους που μακάρι να αποδειχθούν εφικτοί.

Ο πρώτος είναι το Κύπελλο Άνοιξης, που διεξάγεται στην Πολωνία από 13 έως 21
Μαΐου και είναι μάλλον στα μέτρα της ομάδας, αφού πρόκριση στην τετράδα, που
σημαίνει και «διάκριση», δεν είναι κάτι δύσκολο, αφού συνήθως δεν μετέχουν
ομάδες πρώτης διαλογής. Επιπλέον, είναι περισσότερο μία διοργάνωση για
προετοιμασία παρά συγκεκριμένος στόχος.

Θα ακολουθήσουν όμως τα δύο ματς με την ομάδα των Σκοπίων εντός (5 Ιουνίου)
και την ισχυρή Τουρκία εκτός (12 Ιουνίου), στα οποία θα κριθεί η χρονιά κατά
μεγάλο ποσοστό, αφού η Εθνική μας διεκδικεί 1η θέση στον Όμιλο, η οποία
σημαίνει πρόκριση στην τελική φάση του Ευρωβόλεϊ ’99 (Ρώμη, 21-29 Σεπτεμβρίου)
και παράλληλα άνοδο στην Α’ Κατηγορία της Ευρώπης.

Αν η εθνική μας πετύχει σε αυτόν τον στόχο, θα έχει άλλη μία ευκαιρία να
ξεφύγει από τη μοίρα, που την έχουν καταδικάσει από το 1993 και ύστερα οι
περιορισμένες απαιτήσεις της ΕΟΠΕ γι’ αυτήν.

Ο όρος «περιορισμένες απαιτήσεις» δεν είναι υπερβολικός, αν δούμε σε συντομία
τι έχει γίνει στην Εθνική Ομάδα γυναικών μετά το 1993. Τότε, έστω και «στο
πόδι» είχε γίνει σωστή προετοιμασία με τους προπονητές της Εθνικής ανδρών,
Χιλμπέρτο Χερέρα και Γιώργο Δερμάτη, και μία καλή εμφάνιση στα τελικά του
Ευρωβόλεϊ της Τσεχίας, που απέφερε την όχι ευκαταφρόνητη (σε σχέση με την
κορυφαία στιγμή, την 8η το 1991 στη Ρώμη) 10η θέση και προοπτικές για κάτι καλύτερο.

Όμως, η συνέχεια, ενώ αρχικά ήταν θετική (προσελήφθη ο έμπειρος και με
περγαμηνές από τον Ολυμπιακό Γιάννης Λάιος), ήταν απογοητευτική, αφού δεν
υπήρξε η ανάλογη στήριξη στον νέο προπονητή και τον διαδέχθηκε ο πολλά
υποσχόμενος τότε ως πρωταθλητής με τον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας το 1994,
Γιάννης Νικολάκης.

Και αυτού η παρουσία δεν είχε την ανάλογη στήριξη (ο ίδιος είναι πάντως
συνυπεύθυνος στην καταστροφική για το ελληνικό γυναικείο βόλεϊ και την
ανήκουστη για τα δεδομένα της χώρας μας άρνηση της διοργάνωσης του Ευρωβόλεϊ
’97 που είχε αναλάβει η ΕΟΠΕ).

Έτσι, φτάσαμε στην επίσημη δήλωση της ΕΟΠΕ, το 1997, περί στόχων των Εθνικών
Ομάδων, για τους μεν άνδρες την Ολυμπιάδα 2000 του Σίδνεϊ, για τις δε γυναίκες
την Ολυμπιάδα… 2004 της Αθήνας. Για την Εθνική ανδρών η διπλωματική δύναμη
(μόνη αξιοπρόσεκτη) της ΕΟΠΕ εξασφάλισε Προολυμπιακό τουρνουά με έδρα την
Ελλάδα, αφού δεν υπήρχαν αλλιώς ελπίδες συμμετοχής σε προολυμπιακό. Για τις
γυναίκες όχι.

Όμως, η χαώδης διαφορά αντιμετώπισης των δύο Εθνικών ομάδων φαίνεται και μόνο
από τις επιλογές προπονητών και τα μπάτζετ των μισθών τους: Μοντάλι και
Πολύζος στους άνδρες – Γκορτζίλα και Χριστολιάκος στις γυναίκες.