3η ΚΑΡΤΑ Τυχεροί και άτυχοι

Υπάρχουν νομικά ζητήματα στα ποδοσφαιρικά πράγματα της χώρας μας που
δημιουργούν απορίες. Ένα από αυτά είναι η συγκεχυμένη εικόνα του διαχωρισμού
ερασιτεχνικού και επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Με τον νόμο 1958/91 δόθηκε η δυνατότητα σε ερασιτεχνικά σωματεία να
δημιουργήσουν ΤΑΠ, δηλαδή τμήματα που εκινούντο στον προθάλαμο του
επαγγελματισμού. Τα ΤΑΠ είχαν την υποχρέωση να κρατούν δικά τους λογιστικά
βιβλία, ενώ απαγορευόταν ρητά η εξυπηρέτηση οποιωνδήποτε υποχρεώσεών τους από
την επιχορήγηση της ΓΓΑ για τα ερασιτεχνικά σωματεία.

Στο πρωτάθλημα Γ’ Εθνικής μετείχαν ομάδες ΠΑΕ και ΤΑΠ. Για την τύχη των
εταιρειών και των ομάδων τους σε περίπτωση υποβιβασμού υπάρχει πρόβλεψη
(εκκαθάριση και ελεύθερο βαρών το σωματείο), ενώ για τα ΤΑΠ ουδεμία μέριμνα
συναντάμε, με αποτέλεσμα να καλείται το ερασιτεχνικό σωματείο χωρίς πόρους να
καλύψει υποχρεώσεις ακόμα και δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών.

Αυτό όμως είναι πέρα από άδικο, αδύνατο. Με τα πενιχρά έσοδά τους τα
ερασιτεχνικά σωματεία (ολοένα και λιγότεροι πηγαίνουν στα γήπεδα ή είναι
ενεργά μέλη συλλόγων) δεν μπορούν να καλύψουν χρέη των ΤΑΠ προς ΙΚΑ,
επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, ταξιδιωτικά γραφεία…

Είναι δυνατόν, τα χρέη των ΠΑΕ που οι ομάδες τους υποβιβάστηκαν να μη
βαρύνουν τους ερασιτεχνικούς συλλόγους (π.χ. Αιγάλεω, Ατρόμητος) και τα βάρη
των ΤΑΠ να μην οδηγούν σε διάλυση τους συλλόγους που τα δημιούργησαν;

Θέτουν κάποιοι το ερώτημα: Ποιος θα πληρώσει τις οφειλές των ΤΑΠ; Μία
απάντηση μπορεί να υπάρξει: «Οι ίδιοι που πλήρωσαν και τα χρέη των ΠΑΕ».
Βρισκόμαστε δυστυχώς μπροστά σε άνιση μεταχείριση (τυχερά τα σωματεία που
ίδρυσαν ΠΑΕ και άτυχα εκείνα που έφτιαξαν ΤΑΠ). Ασφαλώς, δεν ήθελε κάτι τέτοιο
ο νομοθέτης. Κι αφού υπάρχει κενό νόμου, πώς θα δικαιωθούν τα σωματεία που
ίδρυσαν ΤΑΠ και θα αποφύγουν το λουκέτο;