Ένα… τζίνι για άρρωστα παιδιά

Οι αδελφές του προσπάθησαν να τον «πείσουν» για ένα ταξίδι στην Ντίσνεϊλαντ ή
στο Μπέβερλι Χιλς. Η δική του επιθυμία όμως είχε χρώμα κόκκινο, σχήμα σφαίρας
και θέση τερματοφύλακα στην ομάδα του Ολυμπιακού. Εκείνη την Τετάρτη, όταν το
αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το σπίτι του Παναγιώτη, η επιθυμία του μόλις
άρχιζε να υλοποιείται. Σε μισή ώρα ήταν στο γήπεδο.

Όλοι έχουν ακόμα να λένε για τη λιμουζίνα, η οποία ήρθε ειδικά για να
μεταφέρει τον μικρό φίλαθλο του Ολυμπιακού από το Μενίδι στου Ρέντη. Ελάχιστοι
όμως ξέρουν τις λεπτομέρειες. Πώς δηλαδή οι σύγχρονες νεράιδες του Ιδρύματος
«Κάνε μια Ευχή» τον επισκέφτηκαν όταν ακόμα περνούσε δύσκολες ημέρες στο
Νοσοκομείο Παίδων και του ζήτησαν να τους αποκαλύψει τη μεγαλύτερη επιθυμία
του. Και όχι μόνον αυτό… «Εκείνη» η Τετάρτη που οι «νεράιδες» του τον
οδήγησαν από το σπίτι στο γήπεδο, όπου έπαιξε με την αγαπημένη του ομάδα,
παραμένει ακόμα «η ωραιότερη ημέρα, αυτή που δεν θα ξεχάσει ποτέ».

Τριάντα παιδιά από την Ελλάδα είδαν να πραγματοποιούνται οι μεγαλύτερες
επιθυμίες τους. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια, που λειτουργεί το παράρτημα τού
«Κάνε μια Ευχή» στη χώρα μας, οι εθελοντές επισκέπτονται τα νοσοκομεία Παίδων,
μιλούν μαζί τους και μετά ξεκινάει η προσπάθεια για την πραγμάτωση της
επιθυμίας. Δύο παιδιά ταξίδεψαν ήδη για την πατρίδα του Μίκι και της Μίνι, την
Ντίσνεϊλαντ, άλλα δύο είδαν από κοντά την Άννα Βίσση, ένα τον Λάμπη Λιβιεράτο,
κάποια απέκτησαν δικό τους υπολογιστή, ένα άλλο παιδί ζήτησε πιάνο, κάποιο
έκανε βόλτα με Φεράρι, ένα άλλο απέκτησε ένα κόκκινο παιδικό τζιπ, κάποιο
συνάντησε τον «Θρυλέο», τη μασκότ του Ολυμπιακού.

«Μοναδικός φραγμός στην πραγματοποίηση μιας επιθυμίας είναι η ίδια η φαντασία
του παιδιού», συνηθίζουν να λένε οι εθελοντές του ελληνικού τμήματος της
οργάνωσης, η οποία χθες γιόρτασε τα είκοσι χρόνια από την πραγματοποίηση της
πρώτης ευχής. Ήταν, τότε, στην Αριζόνα που ο 7χρονος Κρις ζήτησε να γίνει για
μία ημέρα «κανονικός αστυνομικός». Ο πιτσιρικάς, που έπασχε από λευχαιμία,
ζήτησε τη βοήθεια της τοπικής αστυνομίας, του είπαν «ναι» και έζησε το όνειρό
του. Αυτή ήταν και η αφορμή για να ιδρυθεί το «Κάνε μια Ευχή», ένα παγκόσμιο
δίκτυο που βασίζεται στη συμμετοχή εθελοντών και την επίσης εθελοντική
οικονομική ενίσχυση. Σήμερα, έχει παραρτήματα σε 18 χώρες και περισσότερους
από 12.000 εθελοντές. Στην Ελλάδα, οι εθελοντές είναι εξήντα.

Ο Παναγιώτης πέρασε πέντε πολύ δύσκολους μήνες της ζωής του στην Εντατική του
Νοσοκομείου Παίδων. Όταν τον «ανακάλυψαν» οι εθελοντές τού «Κάνε μια Ευχή»,
είχε ξεπεράσει την κρίσιμη φάση και βρισκόταν στο στάδιο της ανάρρωσης.

«Στην αρχή βρήκαν εμάς. Θυμάμαι που μας πλησίασαν μέσω της κοινωνικής
υπηρεσίας, πολύ διακριτικά και μας εξήγησαν τι ακριβώς κάνουν», θυμάται η
μητέρα του Παναγιώτη. Μετά έγινε η απ’ ευθείας προσέγγιση.

Του ζήτησαν, αφού σκεφτεί καλά μόνος του και χωρίς να επηρεάζεται από άλλους,
να πει ποιες είναι οι τρεις μεγαλύτερες επιθυμίες του. «Ο γιος μου άργησε
αρκετά να απαντήσει, γιατί το σκεφτόταν συνεχώς. Εκείνες τις ημέρες ήταν το
θέμα που απασχολούσε όλο το σπίτι, έχω άλλα τρία παιδιά. Μάλιστα, οι κόρες μου
προσπαθούσαν να του δώσουν ιδέες, όπως να ζητήσει ταξίδι στην Ντίσνεϊλαντ ή
στο Μπέβερλι Χιλς, αλλά αυτές ήταν οι δικές τους επιθυμίες! Ώσπου μία ημέρα ο
Παναγιώτης μάς δήλωσε σοβαρά-σοβαρά, γιατί είναι ντροπαλό παιδί, πως αυτό που
θα ήθελε πάνω από όλα ήταν να παίξει τερματοφύλακας στην ομάδα του Ολυμπιακού».

Οι επόμενες ημέρες πέρασαν μέσα στην αγωνία. Κάθε φορά που χτυπούσε το
τηλέφωνο, ο μικρός ρωτούσε ανήσυχος αν «υπήρχε κάποιο νέο για εκείνον».
Γνώριζε πως γινόταν προσπάθεια για να εκπληρωθεί η επιθυμία του, αλλά δεν
γνώριζε ότι το διάστημα της αναμονής, σύμφωνα με τους ειδικούς, επιδρά θετικά
στην πορεία της ανάρρωσης.

Όπως επισημαίνει η κ. Ιωάννα Κιοσσέ-Αβράσογλου, η μία εκ των δύο αντιπροέδρων
του ελληνικού παραρτήματος: «Έχει διαπιστωθεί πως αν δώσουμε ένα στόχο στο
παιδί που ασθενεί κάτι να περιμένει, κάτι όχι τυχαίο όμως, αλλά που να το
επιθυμεί πολύ, τότε προσηλώνεται σε αυτό και βιώνει ένα “διάλειμμα” από την
αρρώστια. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολη είναι για ένα παιδί η δοκιμασία του
νοσοκομείου και πόσο επιδρά η ψυχολογική του κατάσταση στην επιδείνωση ή
καλυτέρευση, του δίνουμε κάτι να ονειρευτεί, ένα ισχυρό κίνητρο για να
αποκτήσει αισιοδοξία».

Περιμένοντας την απάντηση για την εκπλήρωση της ευχής του, ο 10χρονος
Παναγιώτης έζησε την αγωνία ­ και μαζί του ολόκληρη η οικογένεια. Οι γονείς
του είχαν πληροφορηθεί νωρίτερα πως τελικά θα γίνει αυτό που ζήτησε, όμως
μέχρι την οριστικοποίηση της ημερομηνίας δεν του είπαν τίποτα. Ώσπου μία ημέρα
έμαθε πως «την τάδε Τετάρτη θα μπορούσε να αναλάβει ρόλο γκολκίπερ στο γήπεδο
που προπονείται η ομάδα του».

«Έκανε μια ευχή» ο 10χρονος Παναγιώτης στους εθελοντές της διεθνούς οργάνωσης που πραγματοποιεί τις επιθυμίες παιδιών και βρέθηκε να παίζει τερματοφύλακας στον Ολυμπιακό

Η ημέρα που ο Παναγιώτης φόρεσε τη φανέλα του Ολυμπιακού και δέχτηκε γκολ από
τον Τοχούρογλου, ήταν η ευτυχέστερη. Όλα τα μέλη της οικογένειας επιβιβάστηκαν
στην πολυτελή λιμουζίνα. Κατά τη διαδρομή ο μικρός, που είχε ήδη φορέσει τη
φόρμα προπόνησης της ομάδας του, τα έβλεπε όλα «μαύρα»: «Μήπως αργήσουμε;»,
«Θα μας περιμένουν σίγουρα;», «Κι αν τελειώσουν νωρίτερα;», «Μήπως υπάρχει
άλλος δρόμος να κόψουμε κίνηση;».

Όταν έφθασαν στο γήπεδο του Ρέντη και είδε πλέον τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς, τον
αρχηγό της ομάδας Κυριάκο Καραταΐδη στην υποδοχή, όλα έγιναν μαγικά. Δύο ώρες
κράτησε η προπόνηση και όταν τελείωσαν και πήγαν για χάμπουργκερ στο
Πασαλιμάνι, ο Παναγιώτης δεν πεινούσε καθόλου. Κρατούσε περήφανος την μπάλα με
τις υπογραφές των παικτών και χαμογελούσε συνέχεια.

Εκτός από την μπάλα όμως, η οποία φυλάσσεται σε ειδικό χώρο «ώστε να μην
ξεθωριάσουν οι υπογραφές», οι παίκτες έδωσαν και μια αναμνηστική πλακέτα με
αφιέρωση στον Παναγιώτη, που έκανε μια ευχή κι έγινε για μια μέρα
τερματοφύλακας του Ολυμπιακού. Η πλακέτα έχει ήδη βρει μόνιμη θέση στο σύνθετο
του σαλονιού «και μάλλον δεν πρόκειται να φύγει από εκεί»!