«Δεν ζητώ ελεημοσύνη, αλλά δουλειά»

Αποκλεισμό και περιθοριο-ποίηση αντιμετωπί-ζουν οι φορείς του AIDS στην αγορά εργασίας

Ένας χρόνος πέρασε από τότε που ο Γιάννης σταμάτησε να δουλεύει στην υπηρεσία
καθαριότητος του Δήμου Πειραιά.

Ένας χρόνος επιβίωσης με το επίδομα των 180.000 δραχμών που καταβάλλει κάθε
δίμηνο το κράτος στους φορείς του Aids, και αυτό με καθυστέρηση, ένας
χρόνος-ψυχικός μαραθώνιος εν μέσω τηλεφωνημάτων, παρακλήσεων, αγωνίας. Κι
ακόμα ψάχνει.

Η περίπτωσή του είχε καταγραφεί ως «καλό νέο» λίγα χρόνια πριν, όταν από τον
Ξενώνα Φιλοξενίας Φορέων HIV βρέθηκε να εργάζεται, έστω και με συμβάσεις που
ανανεώνονταν κάθε χρόνο, στον δήμο του Πειραιά.

Είχε βγει τότε ο Γιάννης επώνυμα, είχε δεχτεί να φωτογραφηθεί και μίλησε με
απλότητα και θέρμη για το «πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του», και ήταν μια
έκπληξη όταν ως τέτοιο ανέφερε τη θέση εργασίας που του πρόσφεραν και όχι, για
παράδειγμα, το πώς αντλεί δύναμη από τον εαυτό του για να νικήσει τα κύτταρα
που τον στιγματίζουν «οροθετικό».

«Ναι, ήταν μια επιτυχία τότε που άνθρωποι σαν εμένα είχαμε την ευκαιρία να
ζήσουμε δουλεύοντας και όχι ζητιανεύοντας.

Ήταν μια πράξη αξιέπαινη από κάθε πλευρά γιατί, αν δεν υποστηρίξει το κράτος
και η Αυτοδιοίκηση τα άτομα με ειδικές ανάγκες, πώς θα έχουν το καλό
παράδειγμα και οι ιδιώτες;».

Η εργασία του απαιτούσε να δουλεύει καθημερινά από το μεσημέρι έως το βράδυ.

Όλοι γνώριζαν την «ιδιαιτερότητα» του συναδέλφου τους. Οι αντιδράσεις ήταν
ανθρώπινα αναμενόμενες για όσους «δεν ξέρουν».

Ούτε το ίδιο στιλό δεν έπιαναν στην αρχή… «Όμως σε λίγο καιρό οι άνθρωποι
κατάλαβαν. Γίναμε φίλοι, κάναμε παρέες, βγαίναμε για φαγητό. Ήταν νορμάλ».

Στον δρόμο

Το «σκάνδαλο Λογοθέτη», η φυλάκιση του πρώην δημάρχου και οι δημοτικές εκλογές
βρήκαν τον Γιάννη στον δρόμο. Από τις 26 Μαΐου του ’98 είναι άνεργος.

«Ήταν και άλλοι, πολλοί που βρεθήκαμε στην ίδια θέση και δεν θα ήθελα να
διεκδικήσω κάτι για τον εαυτό μου. Εξακόσια άτομα έχασαν τη δουλειά τους. Και
263 από εμάς είχαμε σύμβαση πολλά χρόνια. Ξέρω τι σημαίνει να είσαι άνεργος.
Όμως δεν αντέχω ούτε την ελεημοσύνη ούτε τη φιλανθρωπία και δυστυχώς δεν είμαι
τεμπέλης.

Έχω κουραστεί πολύ περισσότερο αυτό τον χρόνο που είμαι άνεργος, έχω κουραστεί
ψυχολογικά, παρά όταν πριν από δεκαέξι χρόνια έμαθα πως είμαι φορέας.

Γιατί την αρρώστια την παλεύεις με το μυαλό σου, την κάνεις να σε ξεχάσει. Η
ανεργία όμως και η ανασφάλεια σε ρίχνει πολύ άσχημα».

Φορτισμένη ατμόσφαιρα

Ττο μικρό δυάρι του Πειραιά η ατμόσφαιρα είναι φορτισμένη. Δεν είναι η πρώτη
φορά που ο Γιάννης μιλάει δημόσια, αλλά και ο ίδιος αισθάνεται πως όλα τα άλλα
«μέσα» που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει έχουν εξαντλήσει την
αποτελεσματικότητά τους. «Ο νέος δήμαρχος έχει διάθεση, κατανοεί την
κατάσταση, όμως ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Όλους αυτούς τους μήνες,
με ένα μηχανάκι παλιό που έχω, κάνω διάφορα χαμαλίκια στην αγορά, αλλά αυτό
σήμερα το έχεις, αύριο όχι. Και παρότι είμαι, δόξα τω Θεώ, νέος και δυνατός,
θα πρέπει να προσέχω. Υπάρχουν μερικά πράγματα, όπως να κοιμάσαι ένα πλήρες
οκτάωρο, να τρως καλά και να είσαι ήρεμος, που υποτίθεται πρέπει να ακολουθείς
για να αντιμετωπίσεις τον ιό του Aids. Τώρα όμως τι να πω; Πώς να
αντιμετωπίσεις τη ζωή σου όταν δεν μπορείς να βρεις δουλειά;».

Η ειρωνεία για τον Γιάννη είναι πως τυπικά «δεν έχει απολυθεί από τον δήμο,
γιατί σ’ αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να καταβληθούν αποζημιώσεις». Με απόφαση
της Δημαρχιακής Επιτροπής σταμάτησε να δουλεύει. «Χωρίς το χαρτί της απόλυσης
όμως δεν έχω καν το δικαίωμα να γραφτώ στο Ταμείο Ανεργίας. Και πείτε μου: τι
θέλει το κράτος; Να ζήσω πληρώνοντας νοίκια και λογαριασμούς με το επίδομα των
184.000 δραχμών κάθε δίμηνο;».

Για να βγάλει μία αναπηρική σύνταξη του ΙΚΑ, περίπου 130.000 δραχμές τον μήνα,
χρειάζεται 1.501 «βαρέα και ανθυγιεινά» ένσημα. Και αυτή τη στιγμή του λείπουν
περίπου 150.

Όταν απευθύνθηκε στο ΑΣΕΠ έχοντας μαζί του χαρτί από τον Δήμο Πειραιά με το
οποίο δηλώνεται πως «καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες» ­ δηλαδή θα
μπορούσε να δουλέψει ξανά εκεί ­ «τού είπαν πως ο ο νόμος είναι νόμος και δεν
αναγνωρίζει άτομα με ειδικές ανάγκες».