Αγανάκτηση και απορία για τις ΝΑΤΟϊκές βόμβες

Το ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο γέμισε τις μέρες αυτές με διάφορες επιστολές
αναγνωστών. Σταχυολογώ τα πιο ενδιαφέροντα σημεία από αυτές:

«Κύριε, σαν κουμπάρος του Στέλιου που είσαστε (ένας από τους πέντε), σας γράφω
σχετικά γιατί αυτόν τον τελευταίο καιρό, με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, μου
έρχονται συνέχεια στο μυαλό οι στίχοι του τραγουδιστικού μου ειδώλου από τον
δίσκο του “Υπάρχω”:

“Πέντε πάνω, πέντε κάτω/ στο φινάλε θα τα βρούμε/ η ζωή δεν είναι ΝΑΤΟ/ έτσι
για να αποχωρούμε…”.

Φυσικά η ζωή δεν είναι ΝΑΤΟ, αλλά και το ΝΑΤΟ δεν είναι πια ζωή. Σπέρνει
παντού τον θάνατο. Αλλά για να αποχωρήσουμε ξανά, ούτε λόγος. Θα βρουν οι
Τουρκαλάδες ευκαιρία να μας μπουν για τα καλά. Αλλά τι λέτε κι εσείς: στο
φινάλε θα τα βρούνε;» κ.τλ.

Το ζήτημα, αγαπητέ μου, δεν έγινε ακόμα αριθμητικό. Πέντε πάνω, πέντε κάτω.
Για την ώρα το μόνο ευτύχημα είναι που «υπάρχουμε» εμείς οι Έλληνες.

Μία αναγνώστρια (ελληνικής καταγωγής) από τη Λυών (Γαλλία) μου γράφει:
«Συγκινήθηκα που είδα (στο “Figaro magazine” αυτής της εβδομάδας) την κυρία
Ολμπράιτ μικρή, μόλις τριών ετών, δίπλα στον παιδικό της φίλο, τον Σέρβο
Λιούμπα Πόπτσικ, δύο ετών, στο Βελιγράδι του 1940, δηλαδή λίγο πριν αρχίσουν
οι βομβαρδισμοί των ναζί. Ο κύριος Πόπτσικ, αφού διασταύρωσε ότι η Μαντλένκα
Κόρμπελ, η φίλη του της φωτογραφίας, είναι η σημερινή κυρία υπουργός των
Εξωτερικών που ακούει στο όνομα Ολμπράιτ, της ταχυδρόμησε με συστημένο γράμμα
αυτή τη φωτογραφία, στη διεύθυνσή της στην Ουάσιγκτον, αλλά απάντηση δεν πήρε.
Γιατί; Και γιατί η εν λόγω κυρία που λέει στο ίδιο περιοδικό ότι “εμείς
χτυπάμε τον Μιλόσεβιτς και όχι τον σερβικό λαό”, γιατί σας ρωτώ, δεν πλήρωνε
κάποιους από το Σικάγο να πάνε να τον καθαρίσουν, αφού τόσο πολύ της κάθισε
στο στομάχι και την πληρώνει εξαιτίας της ολόκληρο το σερβικό κράτος, μαζί και
το αγοράκι της φωτογραφίας που είναι δίπλα της σημερινός εξηντάρης;».

Δεν έχω καλύτερη απάντηση, κυρία μου, από το να σας παραπέμψω στον Σιγισμούνδο
Φρόιντ, που λέει ότι η προσωπικότητα του ανθρώπου ολοκληρώνεται στα τρία του
χρόνια, δηλαδή στην ηλικία της Μαγδαληνής Κόρμπελ-Ολμπράιτ της φωτογραφίας
στην οποία αναφέρεσθε.

«Κύριε “παρακαλώ περιμένετε…”, μου γράφει άλλος αναγνώστης. “Δεν μπορώ άλλο
να περιμένω, γιατί βιάζομαι να σας ανακοινώσω την ικανοποίησή μου από την
προσφώνηση του Πρωθυπουργού μας στην Ουάσιγκτον. Μου θύμισε εκείνη την
τρίλεπτη συνέντευξη του Ανδρέα Παπανδρέου στο ABC, δύο μέρες μόλις μετά που
έγινε πρωθυπουργός το 1981. Τα είκοσι δευτερόλεπτα που μίλησε ο κύριος Σημίτης
την Παρασκευή το βράδι ήταν τα πιο περιεκτικά και ταυτόχρονα σταλμένα σε
πάμπολλους αποδέκτες. Μα άραγε κατάλαβαν οι σύνεδροι τι τους είπε; Κι αν δεν
το κατάλαβαν εκείνη τη στιγμή, αργότερα μελετώντας το κείμενο της προσφώνησης
θα πρέπει να εννόησαν ότι η Ελλάδα αλλιώς αντιλαμβάνεται τον ρόλο της
Συμμαχίας. Ένας εθνικά υπερήφανος Έλλην».

Πράγματι, κύριε, κι εγώ όταν το άκουσα είχα την ίδια αντίδραση με σας. Ένιωσα
πως η Ελλάδα μπορεί να έχει τον δικό της λόγο, χρησμικό, πολυσήμαντο, που με
μαεστρία γεφυρώνει το παραπέμπον με το παραπεμπόμενο.

«Κύριε δημοκρατικέ (βασιλικέ ποτέ δεν θα σας πω, γιατί δεν μου πάει), τι ρόλο
είχε να βγει κι ο τέως να μας πει την άποψή του για την κρίση; Μήπως αποτελεί
κι αυτός μέλος του Μείζονος Ελληνισμού της Διασποράς; Ή καιροφυλακτεί για
ευκαιρίες επανόδου; Ένας φανατικός της αβασίλευτης».

Συμφωνώ κι εγώ μαζί σας. Εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί δεν ρωτήθηκε κι ο «σκύλος
της ΕΣΑ», ο Ιωαννίδης, να μας πει κι αυτός τη γνώμη του. Όσο για το επώνυμό
μου, κακώς το συνδέετε με την πολιτική. Έχει σχέση με τη βοτανολογία. Απόδειξη
ότι ένας βασιλικός που μαραίνεται, δεν έχει καμιά μυρωδιά. Ενώ ένας βασιλικός
που μαραίνεται, χρησιμοποιείται για το άρωμά του στη σάλτσα «pesto», για τα μακαρόνια.

Τέλος, μία αναγνώστρια με ρωτά αν στην περίπτωση της προπαγάνδας (όπως οι
σύμμαχοι κατηγορούν τη σερβική τηλεόραση) εκείνο που μετρά είναι το μήνυμα ή
το μέσο. Στην πρώτη περίπτωση, δεν έπρεπε να βομβαρδίσουν την RTS. Στη δεύτερη
… «Εκτός κι αν (προσθέτει) the medium is the message όπως δίδαξε κι ο
Μακλιούαν (το μήνυμα είναι το μέσο), οπότε δεν διαφέρει το μήνυμα από το μέσο
που το μεταδίδει. Αλλά μήπως (συνεχίζει) ο σκοπός αγιάζοντας τα μέσα
καθαγιάζει και τα μηνύματα; The medium is the massage (το μέσο είναι το μασάζ)
ειρωνεύτηκαν κάποιοι τον Μακλιούαν. Αλλά δεν φαντάστηκαν ποτέ πως τέτοιο
πυραυλικό μασάζ ήταν δυνατό στην εποχή μας». Και καταλήγει: «στην περιφρούρηση
ως κόρην οφθαλμού της δικής μας ΕΡΤ».