Τρέλα να οπλίζονται οι νέοι

Στο ραδιόφωνο τις προάλλες, άκουσα ένα ντίσκο τζόκυ να αναρωτιέται μήπως η
τραγωδία στο σχολείο του Κολοράντο ήταν συνέπεια τού ότι οι γονείς πλέον
εργάζονται πολλές ώρες και δεν προλαβαίνουν να δουν τα παιδιά τους. Άκουσα
κάποιον άλλον να λέει ότι μπορεί για την τραγωδία να ευθύνεται το Ίντερνετ ή η
νεο-γοτθική λατρεία. Εσείς επιλέγετε όποιο σενάριο θέλετε. Εντούτοις, μπορεί
ποτέ να μην μάθουμε τα αίτια που προκάλεσαν δύο παιδιά να τρελαθούν. Γεγονός
παραμένει όμως, ότι, όποια και να είναι τα αίτια, τα παιδιά αυτά είχαν όπλα.
Με αυτά σκόρπισαν τον θάνατο.

Το συμπέρασμα είναι τόσο προφανές που διστάζω να το γράψω. Κι όμως πρέπει: «Το
συνταγματικό δικαίωμα της οπλοφορίας δεν μπορεί ­ και ποτέ δεν είχε τέτοιο
σκοπό ­ να ισχύει για τρελαμένους εφήβους με βαγκνερικές κλίσεις. Τα παιδιά
αυτά του σχολείου με τίποτε δεν αποτελούν αυτό που το Σύνταγμα ορίζει ως μία
καλοδιοικούμενη στρατιωτική ομάδα». Η Εθνική Ένωση Οπλοχρησίας και παρόμοιες
ενώσεις θα πουν ότι η τραγωδία του Κολοράντο είναι μία ανωμαλία, κάτι που
σπάνια συμβαίνει αλλά όποτε συμβαίνει, προκαλεί μεγάλη ανησυχία. Εκεί έχουν
κάποιο δίκιο. Λένε επίσης ότι η περιστασιακή κατάχρηση ενός δικαιώματος δεν
είναι βάσιμος λόγος να πάψει να ισχύει αυτό το δικαίωμα για τους υπολοίπους
μας. Εδώ έχουν άδικο.

Τι είναι οι Γότθοι; Τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι ενός εφήβου; Το δέος απέναντι
στον Χίτλερ, το παράξενο ντύσιμο και η μακάβρια γοητεία του θανάτου είναι
πράγματα «εξωγήινα» για τους περισσοτέρους μας. Αλλά, κατά βάση, μιλάμε για
εφήβους, για μικρο-κουλτούρες που είναι ολίγον τρελές, για καταστάσεις όπου οι
συναισθηματικά ακραίες καταστάσεις είναι συνηθισμένες, όπου «αποτυχημένοι»
μπορούν να πιστεύουν ότι θα μετατραπούν ως διά μαγίας σε «νικητές» μέσω της
αυτοκτονίας.

Το να είναι κανείς νέος σημαίνει το να είναι και λίγο τρελός. Το να
επιτρέπουμε στους νέους να οπλίζονται κιόλας, μας κάνει όλους λίγο τρελούς.