ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΣΑΠΗΣ Με ειδική διαδρομή στα σαλόνια

ΜΕΣΑ δεκαετίας του ’80. Ειδική διαδρομή Ράλλι Ακρόπολις στο Πλατανάκι Θηβών.

Διαδρομή που περνά «μέσα από το χωριό» και αιχμαλωτίζει τα μάτια ξανθού

(ντόπιου) μπόμπιρα. Τα αυτοκίνητα φεύγουν με απίστευτη ταχύτητα και ο μικρός

Μιχαλάκης Κασάπης παθιάζεται.

Την πρώτη αγάπη λένε τα παιδιά πως δεν την ξεχνούν και τα αυτοκίνητα τέτοια

ήταν για τον Κασάπη.

«Από τότε θυμάμαι τον εαυτό μου με τρέλα για τους τέσσερις τροχούς. Το

Πλατανάκι για μένα είναι ιστορικό, άσχετα αν εδώ και 10 χρόνια δεν έχουμε

ειδική διαδρομή στο χωριό. Θυμάμαι ότι έβλεπα τα αυτοκίνητα μπροστά από το

σπίτι μου να περνούν», λέει ο Κασάπης και χαμογελά με νόημα. Οι θύμησες τις

παιδικές ηλικίας μένουν ανεξίτηλες. «Τότε, δεν υπήρχε η πολυτέλεια των ακριβών

αυτοκινήτων. Ο μπαμπάς ένα αγροτικό είχε και τα έφερνε δύσκολα πέρα, σε

οικογένεια που ήταν φτωχή. Με μάνα στο σπίτι και αδελφή μεγαλύτερη από μένα».

Το «αυτοκίνητο πολυτελείας» ήταν παιδικό όνειρο για τον αριστεροπόδαρο χαφ.

Δεν το αρνείται. «Πες το απωθημένο. Τώρα, μπορώ να έχω ό,τι θέλω! Ευτυχώς τα

έφερε έτσι ο Θεός και τα καταφέρνω».

ΤΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ

Ο Κασάπης αλλάζει αυτοκίνητο συχνά, κάθε έξι μήνες. Όχι με διάθεση

«νεόπλουτου», αλλά γιατί του αρέσουν οι αλλαγές. «Μετά τη Μερσέντες κάμπριο,

έχω Λαντ Κρούιζερ. Θα αράξω πλέον, προσφέρει ασφάλεια και πολυτέλεια».

Οι συμπαίκτες του για πλάκα λένε, «ήρθε ο Μιχάλης με το διαστημόπλοιο», αλλά ο

άσος υπεραμύνεται της επιλογής του: «Στα ταξίδια είναι ό,τι καλύτερο για τα

παιδιά και τη γυναίκα μου. Αλλά και για μένα, διότι ως αυτόματο ξεκουράζει

έναν ποδοσφαιριστή»!

Κι αν η ταχύτητα ήταν «η πρώτη αγάπη», η παντοτινή παραμένει το ποδόσφαιρο:

«Όλο σε αλάνες ήμουν. Έπαιζα και στο σπίτι! Ως εξτρέμ αγωνίστηκα στη μεικτή

Βοιωτίας, όπου και διετέλεσα αρχηγός για 3-4 χρόνια. Ο προπονητής που με

σημάδεψε ήταν ο Τέλης Μπατάκης. Και στα 17 μου, βρέθηκα αντίπαλος του

Χατζηπαναγή. Ε, ήταν στα τελειώματά του, δεν υπέφερα πολύ. Μια… ποδιά προς

το τέλος μού έκανε»!

Ο Κασάπης τότε ήταν λιγομίλητος. «Ούτε κιχ δεν έβγαζα. Τι να πω… Στα 22 μου

χρόνια, όμως, ήρθε η πρόταση από τη μεγάλη ομάδα. Την ΑΕΚ! Δεν το περίμενα.

Ήμουν βέβαια στην Εθνική Ελπίδων, αλλά για μένα η μεταγραφή ήταν έκπληξη».

Και ο Κασάπης, άρχισε σταδιακά να περπατά στον δρόμο της καταξίωσης. Από τα

δύο ζευγάρια τον χρόνο παπούτσια του Λεβαδειακού, «στα 10 της ΑΕΚ. Που καμιά

φορά δεν μας φθάνουν», αναφέρει γελώντας όταν θυμάται εκείνα τα αξέχαστα

χρόνια: «Τα ανέμελα. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Ήμουν ελεύθερος και η Λιβαδειά ένα

μεγάλο χωριό».

ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Τον καιρό εκείνο, ναι μεν ο Κασάπης ήταν «ελεύθερος και ωραίος», όπως όμως

παραδέχεται, «τούτα τα χρόνια είναι τα καλύτερά μου. Με τη σύζυγό μου Ντίνα

και τις δύο μου κόρες, την 4χρονη Ζήνα και τη μόλις ενός έτους Ρενάτα».

Ο Μιχάλης, οπαδός (προφανώς) του δόγματος «ή μικρός-μικρός παντρέψου ή μικρός

καλογερέψου», πήρε νωρίς αποφάσεις για το μέλλον του. «Ξέρεις, στην Αθήνα αν

δεν έχεις γυναίκα ή γονείς κινδυνεύεις να χαθείς. Το μεγάλο ψάρι τρώει το

μικρό! Και μπορείς με μιας να τα τιξάνεις όλα στον αέρα.

Εγώ, λοιπόν, με την Ντίνα ήμουν από 18 χρόνων. Με βοήθησε σημαντικά.

Άσχετα αν είχα εμπειρίες εργένικες, από 16-17 ετών». Φυσικά, «συν γυναιξί και

τέκνοις», ο διεθνής μπακ χαφ επισκέπτεται τα πάτρια εδάφη. Νιώθει δε

ικανοποίηση, διότι «δεν έχω αλλάξει και είμαι το ίδιο απλός και προσιτός με

όλους. Σημασία δεν έχει αν βγάζεις 5.000 δρχ. ή 10 εκατ. Αυτό που μετρά είναι

η καλή καρδιά και η υγεία».

ΚΑΣΑΠΗΣ ή Γεωργάτος; Το συγκεκριμένο ερώτημα ακούστηκε πολλές φορές στη

διάρκεια της περιόδου. Ενοχλήθηκε ο άσος της ΑΕΚ;

«Η αλήθεια είναι πως η σύγκριση με τον Γεωργάτο δεν μου άρεσε. Όχι ότι ο

Γρηγόρης δεν είναι καλός παίκτης. Ένας παίζει πέντε χρόνια συνέχεια, προσφέρει

και ο άλλος μόλις έναν. Μακάρι να κάνουν τα μισά από μένα και μετά να γίνουν

συγκρίσεις! Και με τον Τζόρτζεβιτς εξάλλου έπαιζα στην ίδια θέση. Γιατί δεν με

συνέκριναν με αυτόν»;

Δημόσιες σχέσεις

Έτερο παράπονο; «Δεν έχω δημόσιες σχέσεις! Φταίω που δεν ήμουν στην εθνική

ομάδα. Ήμουν τραυματίας, δεν πήγαινα καλά. Ξέρω όμως ότι όπως έχασα τη θέση

μου, θα την ξανακερδίσω. Πάντως, προκαλώ τον οποιονδήποτε για το εξής: να πουν

ότι πήρα κάποιον τηλέφωνο (δημοσιογράφο) και ζήτησα το οτιδήποτε. Εδώ, όλη η

δουλειά γίνεται από τις εφημερίδες. Διαβάζουν περισσότεροι από όσους έρχονται

στο γήπεδο. Αν όλη την εβδομάδα διαβάζουν διάφορα για τον Κασάπη, στον αγώνα

με το πρώτο λάθος θα έρθουν οι αποδοκιμασίες».

Ξαναγυρίζει η ηρεμία

Στην ΑΕΚ όμως η κατάσταση τείνει να ηρεμήσει. Η εποχή Μπάγιεβιτς («ήταν όλα

καλά, αλλά δεν ξέρω πώς βρήκε το κουμπί μας, ρώτα καλύτερα τον ίδιο για το

μυστικό»!), έχει παρέλθει, αλλά ο Κασάπης πιστεύει ότι και ο Μπλαχίν κάνει

καλή δουλειά: «Στο κάτω κάτω ας μείνει κάποιος δύο – τρία χρόνια να δούμε τι

γίνεται. Όλοι έχουν καλά και κακά στοιχεία».

Να ξεχάσει τον Στεπάνοβιτς

Τον Στεπάνοβιτς όμως θέλει να τον ξεχάσει: «Στην αρχή λέγαμε τι καλά που ήταν,

αλλά στην πράξη αποδείχθηκε το αντίθετο. Του λέγαμε πως ήμασταν κουρασμένοι

και έκανε κι άλλη προπόνηση. “Τρέξτε”, πρόσταζε. Είχα φάει και πρόστιμο, αλλά

μάλλον δεν κρατήθηκε. Πρόστιμα έριχνε για τα μπουζούκια, νομίζω όμως ότι

πήγαινε και ο ίδιος»!

­ Και τα περί μάνατζερ;

«Εμένα μου είχε πει ότι θα παίξω σε μεγάλη ομάδα. Αλλά όχι, δεν έκανε αυτά

όπως στον Μαλαδένη. Ήταν όμως ικανός…».

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ Κασάπης έγινε ευρύτατα γνωστός όχι μόνο λόγω της εντυπωσιακής του

απόδοσης, αλλά και διότι οι αποδοχές του ήταν δυσανάλογες. Στο πρώτο συμβόλαιο

έπαιρνε 12 εκατ. (!) συνολικά, αλλά από τον χειμώνα του ’97 οι ισορροπίες αποκαταστάθηκαν.

«Θα το πω, διότι με έχει πειράξει ένα πράγμα με τον κόσμο. Πως δεν παίζω μετά

το νέο συμβόλαιο. Έμεινα στην ΑΕΚ γιατί το ήθελα. Και αν δεν μου τα έδινε η

ΑΕΚ, θα μου τα πρόσφερε άλλη ομάδα.

Εγώ δεν λέω πως αγαπώ την ομάδα μου και τα γνωστά. Προτιμώ να το δείχνω στον

αγωνιστικό χώρο. Στην αρχή, ναι, έπαιζα τσάμπα. Ωστόσο τώρα είμαι απόλυτα

ικανοποιημένος και το συμβόλαιό μου πολύ καλό».

Οι αποδοχές του φτάνουν τα 112,5 εκατ. τον χρόνο και για τέσσερα έτη. Όπως

όμως λέει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, «στα τέσσερα χρόνια να υπολογίσετε και

τα προηγούμενα πέντε.

Έτσι θα γίνουν σωστά οι υπολογισμοί στους αριθμούς».

Την ίδια εποχή με τον Κασάπη, συμβόλαια ανανέωσαν οι Κωστένογλου και Κοπιτσής.

«Μας είχαν βάλει στο μάτι όλους. Συμφώνησα όμως μέσα σε πέντε λεπτά».

Ο τίτλος και το μέλλον

Τι χρειάζεται όμως να γίνει, ώστε η ΑΕΚ να παρουσιαστεί δυνατή στο μέλλον;

«Να συνεχίσουμε όλοι στην ομάδα. Και ο Ντέμης φυσικά! Έμεινε και ο Ηλίας

(Ατματσίδης). Μακάρι όλα να λήξουν ευχάριστα».

­ Και ο εφετινός τίτλος;

«Ας είναι τρεις οι βαθμοί της διαφοράς από τον Ολυμπιακό την τελευταία αγωνιστική».

­ Θα το πάρει η ΑΕΚ;

«Εσύ τι λες; Ποιος θα το πάρει;.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του ’93 ήταν σημαδιακό για τον Μιχάλη Κασάπη. Πέρασε το κατώφλι

του «Νίκος Γκούμας», ξεκούραστος μεν («είχα κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ»),

φοβισμένος δε!

«Ήμουν πολύ ψαρωμένος. Με άγχος. Ο Μπάγιεβιτς ήταν αυστηρός, θυμάμαι, και μου

είπε όσα λέει στους νέους παίκτες. Να προσπαθήσω, όλα είναι στο χέρι μου, θα

με ανταμείψει, τα σχετικά».

Ο Ντούσκο είπε στον Κασάπη τα τετριμμένα, αλλά συμπεριφέρθηκε εντελώς

διαφορετικά στον «κουμπωμένο» ποδοσφαιριστή. Κόντρα στην εξάμηνη ή ετήσια…

ψυχρολουσία, έβαλε «με τη μία» τον άσο στην ενδεκάδα. Από το πρώτο φιλικό με

τη Μόναχο 1860! «Έχω ακούσει ότι είμαι ο μόνος νέος που με Μπάγιεβιτς βλέπει

αμέσως ενδεκάδα. Όντως, το θεωρώ τιμή μου που έπαιξα νωρίς νωρίς».

Αν για κάτι δεν μπορεί να κατηγορηθεί ο Κασάπης, είναι για αγνωμοσύνη.

Αναγνωρίζει όσους τον βοήθησαν και βέβαια τον Ντούσκο: «Μιλάμε ακόμη. Τον

θεωρώ πολύ καλό άνθρωπο, άσχετα με τον τρόπο που έφυγε και που καλά καλά δεν

γνωρίζω. Με βοήθησε, όπως βοήθησε και την ΑΕΚ».

Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν διστάζει να πει «γιατί να μην ήθελα να τον έχω

ξανά προπονητή», ενώ μία από τις καλύτερες στιγμές της ζωής του ήταν τον

Οκτώβριο του ’95. Με Ντούσκο φυσικά… «Παίζαμε με τον ΠΑΟΚ στη Θεσσαλονίκη.

Ήρθε ο Ντούσαν και μου λέει: “Σε κάλεσαν στη Μεικτή Ευρώπης”. Στην αρχή νόμιζα

ότι ήταν πλάκα. Μετά το συνειδητοποίησα. Και στον αγώνα ήμουν σαν τη μύγα μες

στο γάλα. Δεν γνώριζα κανένα. Φοβόμουν! Ήμουν συμπαίκτης με ινδάλματά μου. Και

τις περισσότερες ώρες έμεινα στο δωμάτιό μου…».

Στιγμές αξέχαστες. Εποχή ΑΕΚ με τους τρεις συνεχείς τίτλους. «Μόνο έναν πήρα

εγώ, αλλά ήμουν από τους τυχερούς. Η ΑΕΚ διέθετε τότε πολύ καλό σύνολο, με

παίκτες για χρόνια μαζί. Όλα ήταν τέλεια». Η ερώτηση έρχεται μόνη της: «Τώρα

δεν είναι;». Ο Κασάπης δεν κρύβεται: «Σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται το ίδιο.

Δεν το λέω για να το πω. Το αισθάνομαι. Στην αρχή δεν μπορούσαμε. Του χρόνου,

αν μείνουμε οι ίδιοι, θα πάρουμε τον τίτλο με μεγάλη μάλιστα διαφορά! Άλλωστε,

τα δύο – τρία χρόνια μακριά από το πρωτάθλημα είναι πάρα πολλά».