Στη δίνη της ύφεσης η ναυτιλία και το 1999

Στην ύφεση του παγκόσμιου εμπορίου, στις χρηματοοικονομικές αναταράξεις αλλά
και στην υπερπροσφορά φθηνών πλοίων από τα ναυπηγεία αποδίδουν την κρίση της
ποντοπόρου ναυτιλίας οι Έλληνες εφοπλιστές, ενώ παράλληλα δηλώνουν
δυσαρεστημένοι από την «ελληνική σημαία»

Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών

Μία ακόμη κακή χρονιά για την ποντοπόρο ναυτιλία, προβλέπει ότι θα είναι και
το 1999 ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, κ. Ιωάννης Λύρας. Όμως, ο
υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Σταύρος Σουμάκης εκφράζει την αισιοδοξία ότι
το 1999 θα είναι η τελευταία κακή χρονιά και προς το τέλος του έτους η διεθνής
ναυλαγορά θα ανακάμψει.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, η χρηματοοικονομική
κρίση που ξέσπασε το 1998 στη μέχρι τώρα ταχέως αναπτυσσόμενη Ανατολική και
Νότια Ασία και αργότερα στη Ρωσία, αποστέρησε τις μεταφορές ξηρού φορτίου από
τη δραστηριότητα των πλέον πολυάριθμων αγορών του πλανήτη, με αποτέλεσμα η
μείωση των ναύλων, στο τέλος Δεκεμβρίου του 1998, να ανέλθει στο 30%.

Μάλιστα, ο κ. Ιωάννης Λύρας επισημαίνει ότι «στον ορίζοντα δεν διαγράφονται
ενδείξεις για επικείμενη ανάκαμψη, αλλά αντίθετα υπάρχουν ενδείξεις που
δημιουργούν ανησυχία για προβληματικό 1999, ενώ διατυπώνει φόβους ότι το τέλος
του αιώνα, ίσως να είναι μία από τις δυσκολότερες περιόδους για την ποντοπόρο
ναυτιλία. Η ανησυχία των Ελλήνων εφοπλιστών γίνεται ακόμη εντονότερη, καθώς
θεωρούν «δεδομένη τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα των πλοίων που διαχειρίζεται ο
ελληνικός εφοπλισμός».

Είναι σαφές ότι οι Έλληνες εφοπλιστές εμμένουν στην πάγια θέση τους, σύμφωνα
με την οποία το υφιστάμενο σήμερα εργασιακό καθεστώς στα υπό ελληνική σημαία
πλοία είναι ο βασικότερος λόγος που διαβρώνει την ανταγωνιστικότητα της
ελληνικής ποντοπόρου ναυτιλίας.

Αποτέλεσμα ότι από το σύνολο των 3.424 πλοίων που αριθμεί ο ελληνικών
συμφερόντων εμπορικός στόλος, μόνο 1.876 πλοία είχαν υψωμένη στους ιστούς τους
την ελληνική σημαία στο τέλος Δεκεμβρίου του 1998. Βεβαίως, η κρίση που
μαστίζει τα τελευταία χρόνια τη διεθνή ναυλαγορά σύμφωνα με την Ένωση Ελλήνων
Εφοπλιστών, Οφείλεται και στις ανισορροπίες που χαρακτηρίζουν την εσωτερική
λειτουργία της παγκόσμιας ναυτιλιακής βιομηχανίας, «που ανατρέπουν τα δεδομένα
της προσφοράς και της ζητήσεως, εις βάρος της». Ειδικότερα, τα τελευταία
χρόνια παρατηρούνται εκτεταμένες ναυπηγήσεις πλοίων είτε υπό το δέλεαρ
προσωρινών ευκαιριών (χαμηλό κόστος) είτε υπό την πίεση πολλών νέων θεσμών
διεθνούς εφαρμογής, που επιχειρούν να περιορίσουν χρονικά τη διάρκεια ζωής των
πλοίων, σε ασύμφορα σε σχέση με το παρελθόν επίπεδα.

Ενδεικτικό της σημερινής υπερπροσφοράς πλοίων από τη ναυπηγική βιομηχανία
είναι και το γεγονός ότι μόνο στην τριετία 1999-2001 προβλέπεται να παραδοθούν
82 νέα πλοία μεγάλης χωρητικότητας, ενώ για ολόκληρη την δεκαετία του 1970
παραδόθηκαν περίπου τα μισά από αυτά.

Η σημαία

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, στη διετία 1997-98 οι
διαρροές από το ελληνικό νηολόγιο έφθασαν τα 420 πλοία, από τα οποία τα 218
διαγράφησαν από το ελληνικό νηολόγιο, ενώ άλλα 200 νεοαγορασθέντα προτίμησαν
ξένες σημαίες. Σύμφωνα πάντως με τα στοιχεία του υπουργείου Εμπορικής
Ναυτιλίας, το 1998 διαγράφησαν από το ελληνικό νηολόγιο 138 πλοία, από τα
οποία τα 23 ύψωσαν σημαίες άλλων χωρών, τα 8 πήγαν προς διάλυση, ένα
βυθίστηκε, ενώ 106 πλοία παροπλίστηκαν. Από την πλευρά της Ένωσης Ελλήνων
Εφοπλιστών γίνεται λόγος για παροπλισμό 152 ελληνόκτητων πλοίων μέσα στο 1998,
ενώ το ισοζύγιο των εγγραφών-διαγραφών πλοίων από το νηολόγιο είναι αρνητικό
για την ελληνική Εμπορική Ναυτιλία.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, κ. Ιωάννης Λύρας, τονίζει ότι σε
τέσσερα σημεία πρέπει να επικεντρωθεί η προσπάθεια για την αντιμετώπιση της
κρίσης στη διεθνή ναυλαγορά και τη διατήρηση της ελληνικής Ναυτιλίας στις
πρώτες θέσεις της αγοράς.

* Πρώτον: Η αρραγής συλλογική έκφραση του κλάδου στον διάλογο με την
Πολιτεία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα διεθνή fora. . Η ηρωική εποχή του «μοναχικού
καβαλάρη», παρότι ενισχύεται από την εξασθένηση του κοινωνικού ιστού ως
συνέπεια της πολυπλοκότητος και του πληθωρισμού επιλογών και ερεθισμάτων που
διακρίνει την εποχή μας, δεν είναι πλέον αποτελεσματική. Τη θέση της πρέπει να
πάρει η εποχή της προγραμματισμένης αναπτύξεως στο πλαίσιο μιας αδιάρρηκτης συλλογικότητας.

* Δεύτερον: Το πνεύμα της στενής συνεργασίας σε επιχειρηματικό επίπεδο,
με στόχο την ενίσχυση της αντοχής του πλοίου στο δύσκολο περιβάλλον μιας
παγκόσμιας οικονομικής ρευστότητας, άγνωστης προς το παρόν, διάρκειας.

* Τρίτον: Η δημιουργία νέων στελεχών υψηλής μορφωτικής στάθμης, αφενός
για την απρόσκοπτη λειτουργία του πλοίου και αφετέρου για την καλύτερη, κατά
το δυνατόν, εκμετάλλευσή του. Όταν η ναυτική τεχνολογία καλπάζει και όταν οι
τηλεπικοινωνιακές δυνατότητες περιορίζουν αποστάσεις και καταργούν τον χρόνο,
οι άνθρωποι που θα ασχολούνται μέσα και έξω από το πλοίο, δεν είναι δυνατόν
παρά να κρίνονται και να αξιοποιούνται αποκλειστικώς με το κριτήριο της «νέας γνώσεως».

* Τέταρτον: Η διατήρηση με κάθε τρόπο του δοκιμασμένου στη χώρα μας
θεσμικού πλαισίου, που βρίσκεται στη βάση της μεταπολεμικής ναυτιλιακής μας
αναπτύξεως και, βεβαίως, η περαιτέρω διακριτική προσαρμογή του στις νέες
συνθήκες της ναυτιλιακής λειτουργίας.