Η στρατηγική ήττα του ΝΑΤΟ

Το τραγικό δυστύχημα με τους Κοσοβάρους πρόσφυγες που βομβαρδίστηκαν από το
ΝΑΤΟ δεν θα καταπλήξει εκείνους που κατανοούν τις δυσκολίες τις οποίες
αντιμετωπίζουν τα αεροπλάνα που πετούν πάνω από τη Γιουγκοσλαβία. Τα οπλικά
τους συστήματα έχουν σχεδιαστεί για έναν γενικευμένο πόλεμο εναντίον του
Συμφώνου της Βαρσοβίας ­ όχι για το περιορισμένο είδος εμπλοκής που συμβαίνει
με τη Γιουγκοσλαβία.

Δεν είναι εύκολο για πιλότους που πετούν με ταχύτητα μεγαλύτερη των 400 μιλίων
την ώρα πάνω από μία διαλυμένη χώρα να εντοπίσουν το είδος των στόχων που
πρέπει να καταστραφούν για να επιτύχει το ΝΑΤΟ την αποστολή του στο Κόσοβο. Το
μάθημα που αποκομίζεται από τα θλιβερά ατυχήματα τα οποία έχουν σημειωθεί,
είναι ότι η αεροπορική δύναμη συνιστά ένα ακατάλληλο όπλο για μια τέτοια σύγκρουση.

Χωρίς στρατιώτες στο έδαφος ικανούς να επαληθεύουν στόχους και να κατευθύνουν
αεροπορικές επιδρομές, λάθη όπως αυτά της περασμένης εβδομάδας θα συνεχίσουν
να σημειώνονται.

Οι εκφράσεις λύπης, όσο ειλικρινείς και αν είναι, μαζί με τις διαβεβαιώσεις
ότι το ΝΑΤΟ κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει επανάληψη τέτοιων λαθών, δεν
συνιστούν ικανοποιητική απάντηση. Ο πολιτισμένος κόσμος δεν θα παρακολουθεί
επ’ άπειρον τον σερβικό λαό, που ήδη έχει οδηγηθεί στα όρια της επιβίωσης από
τους ωμούς του ηγέτες, να βομβαρδίζεται.

Ένα από τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά του πρώτου μήνα του πολέμου είναι
ότι η ρητορεία έχει ξεπεράσει την πραγματικότητα. Καθημερινά ακούμε
απολογισμούς στρατιωτικών ενεργειών του ΝΑΤΟ, χωρίς καμία ανάλυση αν αυτές οι
ενέργειες εκπληρώνουν τους διακηρυγμένους στόχους.

Πολύ σύντομα, η εθνοκάθαρση του Κοσσυφοπεδίου θα σταματήσει ­ όχι χάρις στη
δράση του ΝΑΤΟ, αλλά γιατί δεν θα έχει μείνει κανείς Αλβανός στη Σερβία. Το
ΝΑΤΟ θα βρεθεί προ του εξής διλήμματος: να συνεχίσει τις επιδρομές για μεγάλο
χρονικό διάστημα συνοδεύοντάς τες και μ’ έναν χερσαίο πόλεμο ή να αναζητήσει
έναν πολιτικό συμβιβασμό.

Το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί μοιάζει να προτιμούν την πρώτη λύση, χωρίς όμως τη
χερσαία συνιστώσα της. Οι περισσότεροι στρατοί έχουν δραστικά μειώσει το
μέγεθός τους μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και είναι απίθανο να μπορέσουν
να εκπληρώσουν τις απαιτήσεις μιας τέτοιας επιλογής.

Η τρίτη λύση, που για μένα είναι η πιθανότερη, είναι να συμφωνήσει το ΝΑΤΟ σε
έναν πολιτικό συμβιβασμό με τη μεσολάβηση των Ρώσων και του ΟΗΕ. Ο Μιλόσεβιτς
θα θεωρήσει τότε ότι έχει καταγάγει μια μερική νίκη και θα μπορέσει να
παραχωρήσει μέρος του Κοσσυφοπεδίου στους Αλβανούς, απαλλασσόμενος για πάντα
από ένα μεγάλο πρόβλημα.

Ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος το έχει κάνει άλλωστε και στο παρελθόν: το 1994
συνήψε μυστική συμφωνία με τον Φράνιο Τούτζμαν για να εγκαταλείψει την Κράινα
σε αντάλλαγμα με το τέλος του πολέμου στη Βοσνία.

Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του πολέμου, το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να συνεχίσει
να αγνοεί το γεγονός ότι έχει υποστεί μια στρατηγική ήττα. Δεν μπορεί να
συνεχίσει να χρησιμοποιεί λέξεις για να συγκαλύπτει την απουσία μιας
στρατηγικής για την έξοδο από έναν όλο και πιο αντιπαραγωγικό πόλεμο.

Ο στρατηγός σερ Μάικλ Ρόουζ είναι πρώην διοικητής των Ηνωμένων Εθνών στη
Βοσνία και συγγραφέας του βιβλίου «Μάχη για την ειρήνη».