30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην προσφυγούπολη Θεσσαλονίκη το 1924.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Τους ανθρώπους, τον καταγάλανο ουρανό, τη θάλασσα, τα
λουλούδια και τη μουσική.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ειρήνη στον κόσμο.

ΦΟΒΑΤΑΙ: Τις «μάσκες» που φοράνε οι άνθρωποι.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τη μάνα του αν ζούσε, γιατί στα δύσκολα χρόνια δεν
είχε τη δυνατότητα.

Το πάθος μιας ολόκληρης ζωής για το φωτορεπορτάζ «πλήρωσε» ο χαλκέντερος
πρύτανης της φωτογραφίας από τη Θεσσαλονίκη, Γιάννης Κυριακίδης. Αποκόπηκε από
την ελληνική αποστολή, που ταξίδεψε την περασμένη εβδομάδα σε καταυλισμούς
προσφύγων στην Αλβανία, και πέρασε τις ημέρες του Πάσχα εγκλωβισμένος στα δάση
και στα κακοτράχαλα βουνά της Αλβανίας. Του δόθηκε όμως η δυνατότητα να
καταγράψει με τη φωτογραφική του μηχανή συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνουν
την τραγωδία του πολέμου.

ΕΡ.: Πάσχα με τους ξεριζωμένους πρόσφυγες, «φυλακισμένος» στο Κούκες για δύο
ολόκληρες ημέρες κατά λάθος;

ΑΠ.: Ο πόθος μου να δω από κοντά και να φωτογραφίσω το δράμα αυτών των
ανθρώπων έγινε αιτία να εγκλωβιστώ στην περιοχή.

ΕΡ.: Ποιοι σας εγκατέλειψαν στα άγρια βουνά της Αλβανίας;

ΑΠ.: Δεν ήταν στη δικαιοδοσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας. Εξαιτίας της κακής
οργάνωσης των Αλβανών αστυνομικών έμεινα εκεί.

ΕΡ.: Χριστός Ανέστη και στη Γιουγκοσλαβία;

ΑΠ.: Όχι. Ο Χριστός παρέμεινε σταυρωμένος για μια μέρα. Όμως τους Σέρβους τους
σταυρώνουν κάθε λεπτό.

ΕΡ.: Φοβηθήκατε;

ΑΠ.: Ποτέ. Άλλωστε, είχα εμπειρίες από τον πόλεμο των επτά ημερών στο Ισραήλ.

ΕΡ.: Τελικά το μετανιώσατε;

ΑΠ.: Πήγα για να αποτυπώσω και να μεταφέρω εικόνες του δράματος, ούτε για
μπίζνες, ούτε για τουρισμό.

ΕΡ.: Τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση;

ΑΠ.: Στο Κόσοβο μια μάνα που κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά το παιδί της την ώρα
που έπεφταν οι βόμβες. Στο Βελιγράδι τα νιάτα που τραγουδάνε στις συναυλίες,
εκατοντάδες άνθρωποι που βάζουν τα κορμιά τους πάνω στις γέφυρες.

ΕΡ.: Έξι ολόκληρες δεκαετίες φωτογραφιών από τον Εμφύλιο, το Σινά, τον
Περσικό, τη Γιουγκοσλαβία. Ποιος ήταν ο πιο σκληρός πόλεμος;

ΑΠ.: Αυτός είναι ο χειρότερος. Ο πιο βρώμικος, ο πιο άνανδρος. Σκοτώνουν τους
ανθρώπους από τον αέρα.

ΕΡ.: Κάποτε ο Μιλόσεβιτς στο Άγιον Όρος σάς αποκάλεσε χαλκέντερο. Τι λέτε γι’ αυτόν;

ΑΠ.: Ο μεγαλύτερος ηγέτης στην Ευρώπη και το αποδεικνύει. Χωρίς Κόσοβο δεν
υπάρχει Σερβία.

ΕΡ.: Ειρήνη με βομβαρδισμούς;

ΑΠ.: Ποτέ. Και να σταματήσουν οι μεγάλοι να μιλάνε με δύο μέτρα και δύο σταθμά.

ΕΡ.: Οι βόμβες επηρεάζουν και το οικοσύστημα των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Πρώτα απ’ όλα δολοφονούν αθώες ανθρώπινες ψυχές.

ΕΡ.: Εκτός από τους ανθρώπους «σκοτώνουν» άγρια ζώα και δάση;

ΑΠ.: Αυτοί που τις ρίχνουν πρέπει να κοιτάξουν το πρόσωπό τους στον καθρέφτη.

ΕΡ.: Οι Βορειοελλαδίτες αισθάνονται περισσότερο από κάθε άλλον την ανάσα του
πολέμου στο σβέρκο τους;

ΑΠ.: Ναι. Όμως μερικοί δεν την αισθάνονται επειδή πιστεύουν μόνο στο χρήμα.

ΕΡ.: Κάποτε πρόσφυγες από την Τραπεζούντα και τη Μ. Ασία. Σήμερα από το
Κόσοβο. Κοινή η μοίρα τους;

ΑΠ.: Ένας λόγος που πήγα στο Βελιγράδι και στην Αλβανία ήταν επειδή ήθελα να
ζήσω από κοντά το δράμα των γονιών μου από τις αλησμόνητες χαμένες πατρίδες
του Πόντου.

ΕΡ.: Θεσσαλονίκη – μητρόπολη των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Μόνο στο «κουβεντιαστό», αν και διαθέτει όλες τις δυνατότητες.

ΕΡ.: Και ορμητήριο του ΝΑΤΟ;

ΑΠ.: Ναι. Γιατί χάθηκαν οι ηγέτες με πυγμή που χτυπούσαν το χέρι στο τραπέζι
ακόμα και μπροστά σε μεγάλες υπερδυνάμεις.

ΕΡ.: Η πρώτη φωτογραφία στη ζωή σας;

ΑΠ.: Στα 16 μου χρόνια, με μια Κόντακ φωτογράφισα στην Πλατεία Αριστοτέλους
ένα ιταλικό στρατιωτικό αεροπλάνο που είχε καταρριφθεί από ελληνικά πυρά.

ΕΡ.: Και η καλύτερη;

ΑΠ.: Η τελετή αποτέφρωσης ενός νεκρού παλικαριού από τη μάνα του στον ποταμό
Γάγγη στις Ινδίες. Το φορείο με τη στάχτη που χανόταν στην απεραντοσύνη του
ποταμού με το σπαρακτικό κλάμα να το συνοδεύει.

ΕΡ.: Φωτογραφίσατε ποιητές, μεγιστάνες, βασιλείς, πρωθυπουργούς και
απριλιανούς δικτάτορες. Ποιον νοσταλγείτε περισσότερο;

ΑΠ.: Τον Τσε Γκεβάρα και τον Πάλμε. Ήταν μεγάλες μορφές του αιώνα γι’ αυτό
χάθηκαν πρόωρα.

ΕΡ.: Αγναντεύετε ακόμα στο Θερμαϊκό;

ΑΠ.: Ναι. Και παραμένω αφόρητα ερωτευμένος μ’ αυτή την πόλη. Την πιο όμορφη
στην Ελλάδα, αλλά τόσο παραμελημένη από το κράτος της Αθήνας.

ΕΡ.: Τι απέμεινε από την παλιά Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Δυστυχώς, τίποτα. Μόνο οι ονομασίες των οδών και των συνοικισμών.

ΕΡ.: Μια φωτογραφία πόσες λέξεις;

ΑΠ.: Αμέτρητες.

ΕΡ.: Φωτογραφίζεται ο πόλεμος;

ΑΠ.: Πώς να τον φωτογραφίσεις; Εκατομμύρια οι εικόνες της συμφοράς που περνούν
από τα μάτια σου. Τι να πρωτοφωτογραφίσεις; Τον πόνο, την αδικία, την αγανάκτηση;