Το παράπονο της μάνας

Στο Ζάρκοβο, έξω από το Βελιγράδι, μόνο μια οικογένεια δεν κατεβαίνει τα
βράδια στα καταφύγια. Η Ντραγκμίλα και ο Ντράγκαν Μπουλάτοβιτς, οι γονείς του
άτυχου μαθητή Μάρκο, τον οποίο σκότωσε ένας αστυφύλακας προ μηνών στη Θεσσαλονίκη.

(ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ) ΖΑΡΚΟΒΟ

Προχθές το βράδυ, την ώρα των βομβαρδισμών, όταν όλοι οι κάτοικοι στα περίχωρα
του Βελιγραδίου έτρεξαν στα καταφύγια, η τραγική μάνα, που μου άνοιξε την
πόρτα στο μικρό σπίτι στη Μλαντενοβάσκα 8, στο Ζάρκοβο, έδειξε να ‘ναι ανένδοτη.

«Δεν με ενδιαφέρει η ζωή μου. Ας πέσει μια βόμβα του ΝΑΤΟ να με σκοτώσει.
Αρκεί ο πατέρας, ο Ντράγκαν, για να ζήσει το άλλο μας παιδί».

Γρήγορα όμως, συνέρχεται. Τραβά το μαύρο μαντίλι από το κεφάλι και αρχίζει το μοιρολόι.

Οικογένεια Μπουλάτοβιτς. Έχασαν τον γιο τους από τις σφαίρες αστυνομικού στη Θεσσαλονίκη, τώρα, οι βόμβες του ΝΑΤΟ δεν τους φοβίζουν

«Το τελευταίο τηλεφώνημα του παιδιού μας από τη Θεσσαλονίκη ήταν για την
Ελλάδα. Μου είπε ότι θα ‘θελε, για πάντα, να ζήσει εκεί… Ξέρετε, το παιδί
μας ο Μάρκο έκανε βιολί, δέκα χρόνια. Ήταν πρώτος στη μουσική, πρώτος στο
σχολείο. Έρχονται κάθε μέρα συμμαθητές του».

Στη συζήτηση παρεμβαίνει ο μαυροφορεμένος πατέρας του Μάρκο, ο Ντράγκαν.

«Μερικές φορές αναρωτιέμαι με όλα αυτά που βλέπουμε στη Γιουγκοσλαβία και τη
φιλία που υπάρχει ανάμεσα στην Ελλάδα και τον λαό μας, μήπως η δολοφονία του
γιου μου σκόπευε να χαλάσει αυτό το κλίμα. Ξέρετε ότι όλες οι σχολικές
εκδρομές πήγαιναν στην Ελλάδα; Και ότι τώρα σκέφτεται ο κόσμος αν θα στείλει
τα παιδιά του εκεί; Έπειτα, γνωρίζετε, ότι η κλοπή για την οποία κατηγορήθηκε
το παιδί μου άδικα είχε γίνει πριν και είχε ειδοποιηθεί γι’ αυτό η
Αστυνομία;». Οι δύο γονείς με οδήγησαν στο δωμάτιο του Μάρκο. Δεν έχουν
πειράξει τίποτα. Τα ρούχα σκορπισμένα πάνω στο κρεβάτι. Το βιολί να ‘ναι στη
γωνιά παραπονεμένο. Και πολλές καρτ ποστάλ που είχε στείλει ο μαθητής από τη
Θεσσαλονίκη να κρέμονται στους τοίχους.

«Δεν ξέρω τι σημαίνουν για άλλους οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ. Εμένα όμως δεν με
φοβίζουν, για έναν επιπλέον λόγο. Σκεφτόμαστε συνέχεια το αδικοχαμένο μας
παιδί». Οι σειρήνες σφύριζαν, αλλά οι γονείς δεν άφηναν το σπίτι. Αυγά δεν
είχαν βάψει. Τα παράθυρα ήταν ερμητικά κλειστά. Η ατμόσφαιρα βαριά.

Για το ζεύγος Μπουλάτοβιτς η τραγωδία είναι διπλή. Από τη μια ο βομβαρδισμός
της χώρας τους, η ανεργία, το αβέβαιο αύριο, από την άλλη ο αβάσταχτος πόνος
για το παιδί τους, που ελληνικό χέρι τού πήρε τη ζωή…