Άλλα κόλπα στην οδό των ζογκλέρ

Η «παράσταση» αρχίζει. Όλοι κρατούν την αναπνοή τους. Οι κορύνες πετούν στον
αέρα, κάνουν έναν κύκλο μπροστά από το κεφάλι του «μαθητευόμενου» ζογκλέρ και
προσγειώνονται πάλι στα… θαυματουργά του χέρια.

Ο Γρηγόρης Χρυσολωράς εν δράσει, σε ένα παιχνίδι με πέντε μπάλες, που ξέρουν μόνο όσοι έχουν άριστη τεχνική

Η εικόνα συνηθισμένη για όσους περνούν από τον πεζόδρομο της οδού Τζαβέλλα στα
Εξάρχεια, το καθημερινό στέκι ερασιτεχνών και επαγγελματιών ζογκλέρ. Μικρά και
μεγάλα παιδιά δοκιμάζουν την τύχη και το ταλέντο τους στο juggling (στα
αγγλικά), ή ζογκλάζ (στα γαλλικά) και είναι πρόθυμοι να δείξουν σε όσους
ενδιαφέρονται κάποιο καινούργιο «κόλπο».

Το πρωτότυπο χόμπι κερδίζει τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερους φίλους
στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα. Η νέα γενιά ίσως τώρα βρίσκει το παιχνίδι
που πραγματικά της ταιριάζει, αφού όπως λέει ο Γρηγόρης Χρυσολωράς,
δεξιοτέχνης του είδους, «μπορεί να είναι μια απάντηση στα ηλεκτρονικά
παιχνίδια της εποχής, αφού τα παιδιά 14-20 ετών φαίνεται πως το προτιμούν».

Γιατί το juggling είναι παιχνίδι επιδεξιότητας, που γυμνάζει, ασκεί την
ικανότητα συγκέντρωσης και βελτιώνει την αίσθηση του χώρου. Πάνω απ’ όλα όμως
«αποκαλύπτει τη μαγεία του ρυθμού και της αρμονικής κίνησης», όπως λέει ο
Γρηγόρης. Δεν είναι τυχαίο που οι μουσικοί και οι αθλητές μπορούν πιο εύκολα
να μάθουν τις διάφορες τεχνικές. Κι εκεί βρίσκεται το μυστικό. Στη σωστή
τεχνική και στην εξάσκηση. Γι’ αυτό και για να μάθει κανείς να παίζει με ένα
από τα παιχνίδια δεν χρειάζεται ούτε ιδιαίτερη φυσική κατάσταση, ούτε πολλά
χρήματα. Μόνο θέληση και εξάσκηση. Άλλωστε τα περισσότερα παιχνίδια είναι
εύκολα στη χρήση, αρκεί «να σου δείξει κάποιος» και δεν είναι επικίνδυνα «αν
προσέχεις». Το κυρίαρχο σύνθημα των επίδοξων ζογκλέρ αποτελείται από δύο
λέξεις: «όλα παίζονται». Και αποκαλύπτουν τη μαγεία του ρυθμού και της
αρμονικής κίνησης. Χρειάζεται μόνο ένα ερέθισμα για να ξεκινήσει κανείς. Για
τον Γρηγόρη ήταν αρκετή η επαφή του πριν από δέκα χρόνια με κάποιον ζογκλέρ
πάνω στο καράβι που δούλευε. Η συνέχεια ήρθε από μόνη της. Με την εξάσκηση
έμαθε όλα τα «κόλπα» και σήμερα είναι εκπρόσωπος του «Ευρωπαϊκού Συνδέσμου
Ζογκλέρ στην Ελλάδα» και παίρνει μέρος στην ετήσια συνάντηση όλων των
Ευρωπαίων φανατικών του είδους.

Παρόμοια είναι και η ιστορία του Κοσμά Σταθόπουλου, ακόμη ενός φανατικού, που
ξεκίνησε το juggling όταν είδε μερικούς ζογκλέρ σε κάποια παραλία κι εκείνοι
προσφέρθηκαν να του δείξουν.

Παραμένουν και οι δύο «ερωτευμένοι» με τα παιχνίδια αυτά και δηλώνουν
ικανοποιημένοι που οι ζογκλέρ στην Ελλάδα… αυξάνονται και πληθύνονται. Για
την ώρα, δίνουν «πάσες» μεταξύ τους, αλλά και με άλλους φίλους του είδους, και
ετοιμάζονται για τις εβδομαδιαίες συναντήσεις στον πεζόδρομο των Εξαρχείων,
όπου ερασιτέχνες και επαγγελματίες δίνουν ραντεβού για το «μεγάλο πέταγμα».
Πετούν όσο πιο ψηλά μπορούν τα παιχνίδια τους και αυτό «είναι μια εκτόνωση, σε
κάνει να βγάζεις ό,τι έχεις από μέσα σου. Είναι μια εμπειρία κορυφής. Τη
στιγμή που πετυχαίνεις ένα δύσκολο κόλπο ή μαθαίνεις ένα καινούργιο, είσαι ευτυχισμένος».

Δεν είναι τυχαίο που ακόμη κι όταν φεύγουν απ’ το σπίτι τους, μέσα στις
βαλίτσες τους υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις μπάλες. Αν όμως φύγουν για πολύ,
θα πάρουν μαζί τους και τις κορύνες. Γιατί ένας αυθεντικός ζογκλέρ «δεν πάει
πουθενά χωρίς τα παιχνίδια του».

Πεζόδρομος Τζαβέλλα, ώρα 6.00 το απόγευμα, και οι δεξιοτέχνες ζογκλέρ σε ένα παιχνίδι με πολλές κορύνες και θεαματικές πάσες

Οι ηλικίες των 16 έως 25 απέκτησαν επιτέλους τα δικά τους παιχνίδια. «Αυτή η
ηλικία δεν είχε τη δική της ταυτότητα μέχρι τώρα στο θέμα των παιχνιδιών. Τώρα
όμως έχουν τον δικό τους κώδικα, τη δική τους γλώσσα. Όπως δείχνουν τα
πράγματα, σύντομα θα αποκτήσουν ακόμα και τα δικά τους στέκια», τονίζει ο
Γρηγόρης Χρυσολωράς. «Όλα αυτά, όσο παράξενο και αν ακούγεται, χάρη στα
κοντάρια, στις κορύνες, στα ξυλοπόδαρα..».

Τα παιχνίδια αυτά είναι πολλά και καλύπτουν όλα τα γούστα. Δεν είναι
επιτραπέζια, δεν απαιτούν δύσκολους κανόνες, δεν παίζονται με πιόνια ή ζάρια.

Το πρώτο και πιο διαδεδομένο είναι οι μπάλες. Παίζονται με ένα ή με
περισσότερα άτομα. Το μυστικό είναι η προσοχή και η πρακτική. Στόχος τού
παιχνιδιού είναι να παίζει ο παίκτης με όσες περισσότερες μπάλες μπορεί
πετώντας τες στον αέρα ή στον συμπαίκτη του, χωρίς όμως να τις ρίξει στο έδαφος.

Οι μπάλες που χρησιμοποιούνται είναι ειδικά κατασκευασμένες για το παιχνίδι.
Οι τιμές τους ξεκινάνε από 2.500 δρχ. (οι απλές και κατασκευασμένες από
συνηθισμένο υλικό) και μπορούν να φτάσουν μέχρι και 25.000 δρχ.

Τόσο ακριβές είναι αυτές που φορτίζονται και είναι φωτεινές δίνοντας «άλλον
αέρα» στο παιχνίδι.

Οι κορύνες είναι επίσης ένα παιχνίδι επιδεξιότητας. Παίζεται είτε με ένα άτομο
είτε με πολλά. Στόχος είναι και πάλι να μην πέσει στο έδαφος καμία κορύνα την
ώρα των επιδείξεων του παίκτη με αυτές. Υπάρχουν κορύνες πλαστικές ή ξύλινες
σε διάφορα χρώματα, ενώ το βάρος τους είναι σταθερό. Οι τιμές τους είναι
σχετικά χαμηλές, ενώ θεωρείται δυσκολότερο παιχνίδι από ό,τι οι μπάλες.

Παίζεται σε ανοιχτούς χώρους, ενώ δεν απαιτείται ειδική στολή ή ιδιαίτερη
σωματική διάπλαση του παίκτη. Το Diabolo παρά το όνομά του είναι ιδιαίτερα
ήρεμο και ευχάριστο παιχνίδι. Αποτελείται από ένα κυρίως σώμα, που είναι
συνήθως πλαστικό σε διάφορα χρώματα και σε ένα προκαθορισμένο σχήμα, και από
ένα κορδόνι. Σκοπός του παιχνιδιού αυτού είναι το «κουμαντάρισμα» τού κυρίως
σώματος με τη βοήθεια του σχοινιού χωρίς τη χρησιμοποίηση χεριών. Διαγωνίζεται
η επιδεξιότητα του παίκτη. Το ίδιο συμβαίνει και με το παιχνίδι με τα τρία
ξύλα. Με δύο ξύλινα δοκάρια ο παίκτης πρέπει να ισορροπήσει ένα τρίτο ξύλο και
να μην αφήσει να πέσει στο πάτωμα. Τα κουτιά των πούρων με τη σειρά τους
γυμνάζουν τα χέρια και επιτρέπουν στον παίκτη να εφαρμόσει συγκεκριμένες
τεχνικές με αρμονικές κινήσεις.

Η κίνηση πάνω σε ένα μονόκυκλο είναι άλλο ένα παιχνίδι που απαιτεί ιδιαίτερη
ικανότητα και επιδεξιότητα, καθώς και ικανότητα, ισορροπία και προσοχή.

Το μονόκυκλο μοιάζει πολύ με τη μια ρόδα ενός ποδηλάτου. Χρειάζεται ανοιχτός
χώρος για να μπορεί ο παίκτης να ξεδιπλώσει τις ικανότητές του. Υπάρχουν,
τέλος, και παιχνίδια με φωτιές και αναμμένους πυρσούς, τα οποία όμως
θεωρούνται επικίνδυνα γιατί είναι αναγκαία η χρήση πετρελαίου για την
πραγματοποίησή τους.