ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Πρόσφυγας, λαθρομετανάστης, κακοποιός…

Δεν είναι ένας και δύο. Τους συναντώ κάθε μέρα, πρωί και βράδυ, στο τρόλεϊ για
το γραφείο. Τους ακούω και ντρέπομαι. Κι εύχομαι οι «άλλοι» να μην έχουν
προλάβει να μάθουν τη γλώσσα μας. Να μην καταλαβαίνουν πως για αυτούς μιλούν
με τέτοια αποστροφή. Για το έγκλημά τους να τολμούν να διεκδικούν καθίσματα.
Κατάκοποι από τις δουλειές που οι περισσότεροι από τους Έλληνες δεν θέλουν πια
να κάνουν, διεκδικούν καθίσματα. «Τους βλέπεις; Σε λίγο θα θέλουν και
δικαιώματα», αναφώνησε μια «κυρία» προ ημερών, καρφώνοντας με το βλέμμα της
δύο ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Η ίδια κυρία που ασφαλώς, όπως και όλοι οι άλλοι που έχουν την ίδια άποψη με
εκείνη, θα ρίχνει τον οβολό της στους δίσκους που περιφέρουν και αυτές τις
μέρες στις εκκλησίες για την ενίσχυση των Σέρβων και των προσφύγων. Όσο ο
ταλαίπωρος είναι τηλεοπτική εικόνα, προκαλεί τη συγκίνηση. Όταν θα φτάσει έξω
από την πόρτα μας, τα πράγματα αλλάζουν. Ο καημένος ο πρόσφυγας είναι χωρίς
αμφιβολία επίδοξος κλέφτης, ληστής, διαρρήκτης, βιαστής, δολοφόνος, απατεώνας, μαφιόζος.

Όσο για τις κυρίες και τους κυρίους που συναντώ στα τρόλεϊ, ασφαλώς δεν είναι
μια ειδική κατηγορία ανθρώπων. Είναι οι ίδιοι που και αυτοί, όπως και εγώ, όλο
και κάποιον συγγενή θα έχουν κάπου σε μια γωνιά του πλανήτη. Έναν συγγενή που
αναζήτησε το όνειρο στα καραβάνια των μεταναστών, και ίσως κάποια στιγμή της
ζωής του να ήταν λαθρομετανάστης. Πώς είναι δυνατόν αυτό να το διαγράφουν από
τη μνήμη τους;