Το ευρώ κερδίζει φίλους

Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν ότι οι Γάλλοι αρχίζουν να συμπαθούν το
κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Είναι η πρώτη φορά που τα γκάλοπ εμφανίζουν τους
Γάλλους να βλέπουν τόσα μειονεκτήματα στη χρήση του ευρώ όσα και πλεονεκτήματα

Τρεις μήνες πέρασαν από τότε που το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα είδε το φως της
ημέρας. Η εισαγωγή του συνοδεύτηκε από ευφορία, η οποία γρήγορα εξανεμίστηκε
καθώς το ευρώ δεν κατάφερε τα αναμενόμενα στον στίβο των διεθνών αγορών
συναλλάγματος. Και αυτό το γεγονός είχε αντίκτυπο και στην αποδοχή του από την
ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και κυρίως τη γαλλική.

Ωστόσο, τα πράγματα δείχνουν να αλλάζουν. Η έρευνα «Το ευρωπαϊκό καταναλωτικό
τοπίο μετά τη δημιουργία του ευρώ», πραγματοποιήθηκε μεταξύ 15 και 25
Φεβρουαρίου με τη συμμετοχή 6.643 ατόμων ηλικίας 15 και άνω. Το δείγμα κάλυπτε
επτά χώρες που έχουν υιοθετήσει το κοινό νόμισμα ­ Γερμανία, Βέλγιο, Ισπανία,
Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Πορτογαλία ­ και μία που βρίσκεται έξω από αυτήν ­
Μεγάλη Βρετανία.

Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης δείχνουν ότι οι Γάλλοι αρχίζουν να συμφωνούν
πλέον με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους: η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτούς που συμπαθούν
το ευρώ και σε αυτούς που το αντιπαθούν έχει κλείσει. Το σκορ ανάμεσα στα δυο
στρατόπεδα ­ των ευρωφίλων και των ευρωμάχων ­ δείχνει ισοπαλία, αφού το 38%
των Γάλλων που ερωτήθηκαν απάντησαν ότι το ευρώ έχει περισσότερα
μειονεκτήματα, ενώ ένα άλλο 38% απάντησε ότι περισσότερα είναι τα πλεονεκτήματα.

«Για πρώτη φορά τα τελευταία δυο χρόνια, οι ευρωφίλοι και οι ευρωμάχοι είναι
ισόπαλοι. Πρόκειται για το πρώτο σημάδι ότι το κοινό νόμισμα αρχίζει να
κερδίζει σιγά σιγά τους Γάλλους», λέει ο Πιέρ Τζιακομέτι, υπεύθυνος της έρευνας.

Μια εντυπωσιακή στροφή

Η σύγκριση ανάμεσα στα αποτελέσματα αυτής τη δημοσκόπησης και της προηγούμενης
­ πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 1998 ­ δείχνει μια εντυπωσιακή ανάκαμψη
των ευρωφίλων. Οι Γάλλοι που τον Νοέμβριο πίστευαν ότι η εγκατάλειψη του
φράγκου και η συνακόλουθη υιοθέτηση του ευρώ είχε περισσότερα μειονεκτήματα
από ό,τι πλεονεκτήματα ανέρχονταν στο 44%. Υποστηρικτές του κοινού ευρωπαϊκού
νομίσματος ήταν το 36% των Γάλλων.

«Κατά τη διάρκεια της ασιατικής κρίσης και στη συνέχεια, το καλοκαίρι του
1998, στη δίνη της κρίσης στη Ρωσία, οι Ευρωπαίοι άκουγαν συνεχώς πως το ευρώ
αποτελούσε μια ασπίδα προστασίας ενάντια στις νομισματικές κρίσεις», εξηγεί ο
Τζικομέτι. Αλλά προσθέτει: «η πραγματική στροφή στη στάση των Ευρωπαίων
σημειώθηκε μετά τη συμφωνία του Άμστερνταμ, η οποία αποσκοπούσε στη βελτίωση
της Συνθήκης του Μάαστριχτ, καθώς και μετά τον Μάιο του 1998 όταν έγιναν
γνωστές οι χώρες που θα υιοθετούσαν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα». Η πλάστιγγα
έγειρε προς την πλευρά των υποστηρικτών του ευρώ κυρίως λόγω της στάσης των
Γερμανών. Η Γερμανία είναι η πρωταθλήτρια όσον αφορά στην αποδοχή του ευρώ
(53% των Γερμανών το υποστηρίζουν). Τον Νοέμβριο του 1998, το 63% των Γερμανών
υποστήριζαν ότι το κοινό νόμισμα έχει περισσότερα μειονεκτήματα απ’ ό,τι πλεονεκτήματα.

Ομογενοποίηση

Για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια διαπιστώνεται, επίσης, μια
ομογενοποίηση της κοινής γνώμης όσον αφορά τη στάση της απέναντι στο κοινό
ευρωπαϊκό νόμισμα. Το γεγονός αυτό σημαίνει και μια γενικότερη αποδοχή της
οικονομικής πολιτικής που ασκούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, όσον αφορά στο
κοινό νόμισμα. Πάντως, όπως εξηγούν, η στάση αυτή έχει επηρεαστεί και από
γενικότερη τάση παγκοσμιοποίησης.

Στην περίπτωση της Γαλλίας, κάποιες ομάδες τους πληθυσμού εξακολουθούν να
διαφωνούν με την εγκατάλειψη του φράγκου και την υιοθέτηση του ευρώ: «Οι
γυναίκες, οι ηλικιωμένοι και τα χαμηλά εισοδήματα ενοχλούνται από την άφιξη
του κοινού νομίσματος, σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους», σημειώνουν οι ερευνητές.

Γιατί αντιδρούν

Στις επιφυλάξεις τους πρέπει να προστεθεί η αρνητική συγκυρία, καθώς και
ορισμένα απρόσμενα γεγονότα (για παράδειγμα ο πόλεμος στην πρώην
Γιουγκοσλαβία), τα οποία επιδρούν αρνητικά στο ηθικό των Ευρωπαίων. Επίσης
πλήττουν την αυτοπεποίθησή τους σε σχέση με την ασφάλεια ­ πολιτική και
οικονομική ­ στην Ευρώπη και, κατά συνέπεια, σε σχέση με το ευρώ. Της
κλιμάκωσης της κρίσης και των στρατιωτικών ενεργειών του ΝΑΤΟ, προηγήθηκε η
ανακοίνωση των οικονομικών δεικτών ­ για το 1998 ­ και στις δυο πλευρές του
Ατλαντικού, οι οποίοι επιβεβαίωσαν την επιδείνωση της οικονομικής συγκυρίας
τόσο στην Ευρώπη όσο και την Αμερική.

Στο εσωτερικό της ζώνης ευρώ είναι έκδηλη μια απόκλιση ανάμεσα στην οικονομική
κατάσταση της Γερμανίας, της Ιταλία και της Γαλλίας. Ακόμη και η ίδια η
Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεώρησε και πάλι ­ προς το χειρότερο ­ τις προβλέψεις
της για την ανάπτυξη, η οποία θα σταθεί το 1999 στο 2,2%. Δηλαδή 0,4%
χαμηλότερα σε σχέση με τις προβλέψεις που έγιναν το φθινόπωρο και μια ολόκληρη
ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με τις προβλέψεις της άνοιξης του 1998. Το στοιχείο
που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά το ευρώ ­ απέναντι σε ένα ιδιαίτερα ζωηρό
δολάριο ­ είναι αναμφισβήτητα η ενδεχόμενη κλιμάκωση της στρατιωτικής κρίσης
στη Γιουγκοσλαβία. Το στοιχείο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια εμπιστοσύνης
στο κοινό νόμισμα από την πλευρά των Ευρωπαίων πολιτών. Τόσο αυτών που
βρίσκονται στη ζώνη ευρώ, όσο και αυτών που είναι έξω.