ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην κοιλάδα με τις πασχαλιές

«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα

σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται

σήμερα έβγαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι

για να σταυρώσουν το Χριστό το Μέγα Βασιλέα…»

Ήμασταν κοντά δέκα χρόνων, κρατούσαμε μικρά καλαθάκια από λυγαριά στολισμένα
με πασχαλιές. Στο χείλος του καλαθιού περνούσαμε μοβ κορδέλα σε ένδειξη
πένθους για το θείο δράμα.

Οι νοικοκυρές μάς πρόσφεραν φρεσκοβαμμένα αυγά και ζεστά ακόμη κουλούρια της Λαμπρής…

Πανδαισία χρωμάτων στο καλαθάκι. Μοβ της κορδέλας, κόκκινο των αυγών, κίτρινο
από τα κουλουράκια, λιλά της πασχαλιάς.

Μοιράστηκα προχθές την αγωνία της συναδέλφου… «Πού πήγαν οι πασχαλιές;».

Πώς τη θυμήθηκα ­ πάνε πάνω από 20 χρόνια ­ ολόκληρη τη στροφή από το τραγούδι
της Μ. Πέμπτης;

«Έχει πασχαλιές ανθισμένες. Αλήθεια σου λέω. Στη νεκρή ζώνη, μέσα στη λάσπη,
εκεί δίπλα στην κοιλάδα του καταυλισμού άνθισαν πασχαλιές. Έτσι κατάλαβα πως
έρχεται Πάσχα», μου έλεγε στο τηλέφωνο χθες βράδυ η φίλη απεσταλμένη στα
σύνορα Σκοπίων – Κοσόβου όταν τη ρώτησα για τον καιρό, για το Πάσχα που
έρχεται, τους βομβαρδισμούς που συνεχίζονται, για το αν θα κατέβει να
γιορτάσουμε (;) μαζί…

«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα έβγαλαν βουλή οι άνομοι…», πιάνω τον εαυτό
μου να ψιθυρίζει καθημερινά τούτη τη Μεγάλη Εβδομάδα.

«Τι εμμονή κι αυτή με τη λαογραφία», σχολίασε ανυποψίαστη η συνάδελφος που με άκουγε.

Τι συνειρμός κι αυτός με τις πασχαλιές, το θείο δράμα ­ τότε ­ τα σύνορα, τους
πρόσφυγες, τους βομβαρδισμούς, το ανθρώπινο δράμα ­ τώρα ­, τους «άνομους» και
το ξεχασμένο τραγουδάκι της Μ. Πέμπτης λίγο πριν από την Ανάσταση, που χάθηκε
σε μια κοιλάδα με πασχαλιές και αργεί να ‘ρθεί…