[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Την εξυπηρέτηση του «εθνικού συμφέροντος» ­ όπως αυτή το αντιλαμβάνεται ­ τόσο
στην παρούσα (κρίσιμη) φάση όσο και μακροπρόθεσμα επικαλείται συστηματικά η
κυβέρνηση για να στηρίξει και να δικαιολογήσει τους χειρισμούς και τις
επιλογές της για την (αιματηρή) κρίση της Γιουγκοσλαβίας.

Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις δεν έχει περιορισθεί στην συμπόρευσή της με
το ΝΑΤΟ στα αρμόδια όργανα που λαμβάνουν τυπικά τις αποφάσεις, αλλά έχει
επεκταθεί και σε φραστικές υπερβολές λαμβάνοντας ανοιχτά θέση υπέρ της
Συμμαχίας, στην οποία μετέχει η χώρα.

Η στάση αυτή έχει και υποστηρικτές αλλά και πολέμιους και σε τελευταία ανάλυση
αποτελεί μια επιλογή, η οποία θα κριθεί την δεδομένη στιγμή από το εκλογικό
σώμα (και ενδεχομένως και από την Ιστορία).

Όμως στην πράξη εντοπίζονται δύο πολιτικές: μια για εσωτερική κατανάλωση, που
εμφανίζεται ως διαφοροποιημένη από το ΝΑΤΟ, κ.τλ. για να θωρακισθούν προφανώς
τα εκλογικά μετόπισθεν της κυβέρνησης, και μια «συμμαχική» ή «ρεαλιστική» που
επικαλείται τις δεσμεύσεις, τις υποχρεώσεις (αλλά και τις πιέσεις) ως
δικαιολογία για την σύμπλευση με το ΝΑΤΟ.

Γιατί μέχρι τώρα η Αθήνα έχει συμπράξει με την θετική της ψήφο σε όλες τις
καθοριστικές αποφάσεις της Συμμαχίας για την έναρξη και την κλιμάκωση των
επιχειρήσεων κατά της Γιουγκοσλαβίας (από τους βομβαρδισμούς μέχρι και την
παροχή διευκολύνσεων στα μετόπισθεν), ενώ έχει συμπλεύσει και σε πολιτικό
επίπεδο με το ΝΑΤΟ για τους διπλωματικούς χειρισμούς της κρίσης.

Την ίδια όμως στιγμή που στα όργανα του ΝΑΤΟ υπάρχει αυτή η ομοφωνία, η
κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει την ελληνική κοινή γνώμη (που αντιδρά στην
πολιτική του ΝΑΤΟ) ότι τηρεί μια «άλλη» στάση απ’ αυτό και αποστασιοποιείται
ενεργητικά από τις βασικές επιλογές του αν και ενοχλείται από την αρνητική
ανταπόκριση που βρίσκουν στο εσωτερικό οι χειρισμοί της.

Φυσικά και η Ελλάδα δεσμεύεται τυπικά από τη συμμετοχή της στην Συμμαχία να
ακολουθεί (και να στηρίζει) την πολιτική που καθορίζει το ΝΑΤΟ, δηλαδή οι ΗΠΑ
και οι Ευρωπαίοι συνένοχοί της. Και αποτελεί δικαίωμα της κυβέρνησης να θεωρεί
ότι είναι αναγκαία η συμπόρευσή της με τις επιλογές και τις προθέσεις της
Ουάσιγκτον στην περιοχή.

Όμως δεν είναι ιδιαίτερα τιμητική για την νοημοσύνη των πολιτών η προσπάθεια
να εμφανισθεί αυτή η πολιτική ως «διαφορετική» από τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ και
να διατυπώνονται κατόπιν εορτής ρητορικές εκστάσεις όταν όλα έχουν αποφασισθεί ομόφωνα…