Ο αμερικανικός ιστός εξουσίας

Η αμερικανική εξουσία, σαν ιστός αράχνης, εξυφαίνεται στα υφαντήρια της
Ουάσιγκτον και ­ πανίσχυρη, αδίστακτη, αυθαίρετη ­ περισφίγγει τον «κόσμο».

Χιλιάδες λέξεις γράφονται καθημερινώς για το θέμα. Μετά την κατάλυση της
σοβιετικής ισχύος η ανθρωπότητα βραδέως συνειδητοποιεί την ορμή, την εμβέλεια,
το ακόρεστο του αμερικανικού νεοϊμπεριαλισμού. Και βαθμιαίως μουδιάζει…

*Τι επιδιώκουν οι ΗΠΑ; Πολλά δυνατόν κανείς να υποθέσει. Ένα όμως
μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα ­ το είπε και ο πρόεδρος Μπους όταν εξήγγειλε
τη «νέα τάξη»: να καταστήσουν πασιφανές ότι θα προστατεύσουν οτιδήποτε θεωρούν
συμφέρον τους, γεωπολιτικό, οικονομικό, ή άλλο, με κάθε μέσο, βάναυσο ή δόλιο,
συντρίβοντας και ενόπλως κάθε αντίσταση. Εκείνο όμως που ιδιαίτερα
χαρακτηρίζει την αμερικανική εξουσιαστικότητα είναι η εγκατάλειψη ακόμη και
του προσχήματος της νομιμότητας: «Έτσι πράττω, διότι έτσι θέλω και μπορώ». Ο
πρόεδρος Κλίντον το έχει συνήθεια να επικαλείται σαν πρόσχημα των αμερικανικών
αγριοτήτων την προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτός, που η χώρα του είναι
υπεύθυνη, ή συνυπεύθυνη, ή ανέχθηκε φοβερές παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων
στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, στη σύμμαχό του Τουρκία! Ποιον πείθουν τα
«μοιρολόγια» του γι’ ανθρώπινα δικαιώματα;

Οι ΗΠΑ επιζητούν τον απόλυτο έλεγχο των Βαλκανίων από την Αδριατική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα

*Ως προς τα Βαλκάνια ηχεί πειστικά ότι οι ΗΠΑ επιζητούν απόλυτο έλεγχο
από την Αδριατική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, προς διασφάλιση διακίνησης του
πετρελαίου. Προσέτι, επιδιώκουν να «εγείρουν» ανάχωμα έναντι μελλοντικής
αναζωπύρωσης της ρωσικής επιρροής. Αυτά, όμως, λογικά αρκούν να εξηγήσουν τη
λυσσόδηκτη βιαιότητα και καταστρεπτικότητα της αμερικανονατοϊκής επίθεσης; Και
οι Ευρωπαίοι τόσο εξηρτημένοι είναι από τις ΗΠΑ, ώστε σύρονται τυφλά; Η
Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία σε τι αποβλέπουν; Ένωση Αλβανίας – Κοσόβου θα
δημιουργούσε μεγάλη επικράτεια, υποχείριο της Ιταλίας, ή, αντιθέτως, θα
συνέβαλε μαζί με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη σε μεγάλη μουσουλμανική εστία στην
Ευρώπη, υπονομευτική της συνοχής της; Ποιον Ευρωπαίο θα συνέφερε τέτοια
εξέλιξη; Ποιο το ευρωπαϊκό συμφέρον από τέτοια συνοδοιπορία με τους Αμερικανούς;

*Και μια ακόμη πτυχή. Η ασυγκράτητη αλαζονεία της υπερδύναμης δεν θα
δημιουργήσει τελικώς αντισώματα διεθνώς; Η ίδια η Ευρώπη δεν θ’ αντιδράσει
ανήσυχη; Και οι μεγάλες ασιατικές χώρες δεν θα θορυβηθούν από την ξέφρενη
πορεία της αμερικανικής δύναμης; Αλλά και στην ίδια την Αμερική δεν θα
ξεσηκωθούν φωνές και δυνάμεις μέτρου, σύνεσης; Ακόμη και πασχάλιον εκεχειρία
αρνήθηκε αυτός, που φωτογραφίζεται να μπαινοβγαίνει σε εκκλησίες προσευχόμενος
με το ίδιο ύφος ευλαβούς συντριβής, είτε πρόκειται για πανωλεθρία, είτε για
εκτροπές (;) του υπογαστρίου του; Εκτός αν αντιδράσει απρόσωπη η διεθνής
τρομοκρατία. Αλίμονο. Αλήθεια! Μήπως πρόκειται για παρανοϊκό, όπως συνέβη πριν
από 60 περίπου χρόνια, όταν αιματοκυλίστηκε η ανθρωπότητα.

*Τα σύνορα και η κυριαρχία είναι καταστάσεις που εκφράζουν διεθνείς
ισορροπίες κατά το πλείστον σταθεροποιημένες, αλλά ασφαλώς όχι εσαεί
αμετάβλητες: σημειώνονται μεταβολές, είτε με βία, είτε δι’ αυτοπεριορισμού.
Τούτο συμβαίνει στα τελευταία, ιδίως πενήντα χρόνια, με την ίδρυση του ΟΗΕ,
του ΝΑΤΟ, του άλλοτε Συμφώνου της Βαρσοβίας και άλλων που επέφεραν χαλαρώσεις
της κυριαρχίας. Αυτονόητο ότι η ρευστότητα ευνοεί τα ισχυρά κράτη.

*Δεν γνωρίζουμε την έκταση του αμερικανικού αναθεωρητισμού στα Βαλκάνια
­ αποδεδειγμένα αδίστακτου. Περιλαμβάνει και την Ανατολική Θράκη; Τι στο
Αιγαίο; Τι για την ελληνοαλβανική μεθόριο; Κάτω από τις συνθήκες αυτές, πώς θα
διαφυλάξει η Ελλάς την επικράτειά της, την ελευθερία του λαού, τον «εαυτό» της;

*Δεδομένων των ελληνικών ελλειμμάτων ισχύος εύλογο να συνεχισθεί η
παραδοσιακή πολιτική αναζήτησης προστατών. Για δεκαετίες η Ελλάς έχει
εμπιστευθεί την ασφάλειά της στις ΗΠΑ. Αλλά πόσο πράγματι μας εξασφαλίζουν;

Βεβαίως, ν’ αποφύγουμε προκλήσεις στις διεθνείς κινήσεις μας. Ν’ αποφύγουμε
επίλυση διευθέτησης εκκρεμοτήτων: διαφύλαξη τους status quo. Βεβαίως να
καλλιεργήσουμε τους δεσμούς με την Ομογένεια. Βεβαίως αυτά και άλλα. Αλλά τι
θα πράξουμε αν μας ζητήσουν «σάρκα»; Θα υποκύψουμε ή θ’ αντισταθούμε. Ό, τι
και να συμβεί θα πρέπει να είμεθα έτοιμοι προς αντίσταση. Και τούτο απαιτεί
εξοπλισμούς και αναθέρμανση αγωνιστικού πατριωτικού φρονήματος. Να δούμε πότε,
επιτέλους, η κυβέρνηση θα κρίνει επείγοντα τον εκσυγχρονισμό Αεροπορίας και
πυραυλικής ισχύος…