«Ας σταματήσει πια αυτός ο πόλεμος»

_*Οι Έλληνες είναι σαν αδέλφια μας και τους λέμε ένα μεγάλο
ευχαριστώ που είναι δίπλα μας_*

Οι σχέσεις του με τον κόσμο είναι πάντα στο καλύτερο σημείο

ΑΥΤΕΣ τις ημέρες μόλις πάει σπίτι μετά την προπόνηση «καρφώνεται» κατευθείαν
στην οθόνη της τηλεόρασής του έχοντας δίπλα του και το τηλέφωνο. Όπως είναι
φυσικό ο Μίλαν Τόμιτς ζει και αυτός την αγωνία για τους δικούς του ανθρώπους
στη Γιουγκοσλαβία και με πίκρα βγάζει το παράπονό του.

«Ας σταματήσει πια αυτός ο πόλεμος». Παράλληλα δεν ξεχνάει και την δεύτερη
πατρίδα του, στην οποία ζει τα τελευταία οκτώ χρόνια, την Ελλάδα και έχει να
λέει για την συμπεριφορά των Ελλήνων.

«Είναι σαν αδέλφια μας και τους λέμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που είναι δίπλα
μας», τονίζει ο Μίλαν Τόμιτς.

Γεννημένος τον Ιούλιο του 1973 στο Βελιγράδι (την αγαπημένη του πόλη), πέρασε
συνηθισμένα παιδικά χρόνια, με την μητέρα του Ζίφκα και τον αδελφό του
Ντράγκαν.

Από μικρός είχε έφεση στον αθλητισμό και σε μικρή ηλικία στάθηκε τυχερός, αφού
στο σχολείο που πήγαινε τον είδε να παίζει μπάσκετ ο καθηγητής της
Γυμναστικής, που ήταν παράλληλα και προπονητής μπάσκετ.

Στη Ραντνίσκι

«Μου είπε αμέσως πως έχω ταλέντο και με πήρε στην Ραντνίσκι, στην οποία έμεινα
μέχρι και το 1991, όταν και ήρθα στην Ελλάδα, αναζητώντας ένα καλύτερο
μέλλον», λέει ο Μίλαν Τόμιτς που είχε παρέα τότε τον Ντράγκαν Τάρλατς.

«Ήταν μία καλή πρόταση από τον Ολυμπιακό και όταν είσαι 18 χρόνων δεν έχεις να
χάσεις τίποτα. Ήθελα να κοιτάξω το μέλλον μου και έτσι πήρα την απόφαση».

Μόλις έφτασε στο αεροδρόμιο γνώρισε την πρώτη και μεγαλύτερη έκπληξή του όσο
καιρό είναι στη χώρα μας: «Η ελληνική γλώσσα ήταν απίστευτα δύσκολη για μένα
και όταν την άκουσα για πρώτη φορά στο αεροδρόμιο έπαθα πλάκα. Τελικά κατάφερα
να μάθω και ελληνικά».

Την πρώτη του επαφή με τα γήπεδα και τον Ολυμπιακό την είχε στη Νέα Σμύρνη με
τη Δάφνη, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 1991-92, όταν οι «ερυθρόλευκοι»
είχαν γνωρίσει ήττα-έκπληξη.

Ο Πάσπαλι

«Τότε μου έκανε εντύπωση το γήπεδο και ο κόσμος που φώναζε συνέχεια. Εγώ
μάλιστα δεν ήξερα τίποτε για τους φιλάθλους του Ολυμπιακού και αυτοί
τραγούδαγαν μέχρι το τέλος. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Η επόμενη φορά που
θυμάμαι έντονα ήταν τα δύο παιχνίδια με την Ολύμπια Λιουμπλιάνας. Είχα παίξει
πολύ καλά εκτός έδρας, αλλά και εντός, με 15.000 οπαδούς μας στο ΣΕΦ. Ήταν η
πρώτη φορά μάλιστα που φώναξαν ρυθμικά το όνομά μου και ήταν ξεχωριστή στιγμή
για μένα».

Ο άνθρωπος που ήταν ο συνδετικός κρίκος τότε, όχι μόνο για τον Μίλαν Τόμιτς
αλλά και για τον Ντράγκαν Τάρλατς, ήταν ο Ζάρκο Πάσπαλι, ένας… αδελφός για
τους νέους Γιουγκοσλάβους στην ομάδα του Ολυμπιακού.

«Ο Ζάρκο ήταν σαν πατέρας μας και νομίζω ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης
εκείνη την εποχή. Μας βοήθησε τρομερά να προσαρμοστούμε στη νέα μας ομάδα και
ήταν κοντά μας τόσο μέσα όσο και έξω από το γήπεδο».

Ρεκόρ

Αξέχαστοι έχουν μείνει στον Τόμιτς οι τίτλοι του 1997 στη Ρώμη (ευρωπαϊκό) και του 1993 (1ο πρωτάθλημα στην Ελλάδα)

Ο Μίλαν εδώ και αρκετό καιρό έχει ξεπεράσει τις 100 συμμετοχές με τη φανέλα
του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα και είναι ο ρέκορντμαν στον συγκεκριμένο τομέα.
Στη Λυών κόντρα στη Βιλερμπάν συμπλήρωσε 124 παιχνίδια στο ενεργητικό του,
έχοντας σημειώσει 708 πόντους και 119 τρίποντα (!), ενώ στο ελληνικό
πρωτάθλημα και στην Α1 χρειάζεται μόλις τρία ματς (δηλαδή να περάσει η ομάδα
του το Μαρούσι ή το Ηράκλειο) για να φτάσει τα 223 και να ξεπεράσει τον πρώτο
στη σχετική λίστα των παικτών που έχουν φορέσει την «ερυθρόλευκη» φανέλα, που
είναι από το 1997 ο Γιώργος Σιγάλας.

Δίνει τα πάντα για την ομάδα, δεν έχει κρύψει ποτέ πως είναι… άρρωστος
Ολυμπιακός και γι’ αυτό οι οπαδοί του Ολυμπιακού τον λατρεύουν:

«Έχω μία πολύ όμορφη σχέση μαζί τους, αφού δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το
να παίζεις σε μία ομάδα όπου οι φίλαθλοι φωνάζουν το όνομά σου και σε
λατρεύουν. Όταν όμως δείχνεις και εσύ πως την πονάς την ομάδα και τι αξίζεις
ως παίκτης, αυτό στο ανταποδίδει ο κόσμος. Στη ζωή μου είμαι επαγγελματίας και
θέλω πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό σε αυτό που κάνω. Έτσι και στην
ομάδα επιθυμώ να τα δίνω όλα».

Ο προπονητής που του οφείλει πολλά είναι ο Ντούσαν Ίβκοβιτς. «Ξέρει πολύ
μπάσκετ και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ. Τον είχα γνωρίσει στο Βελιγράδι, αφού
ο αδελφός του με είχε βάλει στην πρώτη ομάδα της Ραντνίσκι, αλλά στην Ελλάδα
γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα».

Ο Ιωαννίδης

Δεν ξεχνάει όμως και τον πρώτο του προπονητή στην Ελλάδα τον Γιάννη Ιωαννίδη:
«Επίσης με βοήθησε πολύ και του χρωστάω, αφού ήταν ο άνθρωπος που με έριξε στη
φωτιά. Ρισκάρισε βάζοντάς με όπως και άλλα παιδιά από την αρχή στα δύσκολα,
αλλά ειλικρινά εμένα μου άρεσε πολύ. Πάντα μού αρέσει να ρισκάρω».

Στον Ολυμπιακό έχει κατακτήσει τα πάντα, φτάνοντας συνολικά τους οκτώ τίτλους.
Ένα πρωτάθλημα Ευρώπης, πέντε πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα Ελλάδας. Από αυτά
δεν μπορεί να ξεχάσει ιδιαίτερα δύο.

«Ο πρώτος τίτλος στην Ελλάδα όπου ήμασταν μία νέα ομάδα, είναι μία πολύ όμορφη
ανάμνηση, αλλά σίγουρα και η Ρώμη. Εκεί ήταν αξέχαστα, όχι μόνο λόγω
ευρωπαϊκού αλλά επειδή ήσουν σε μία ξένη χώρα μας 8.000 οπαδούς στο πλευρό σου».

Τι δεν θέλει να θυμάται;.

«Μα, τι άλλο από τον τελικό του Τελ Αβίβ. Ήταν φοβερό να είσαι τόσο καλύτερη
ομάδα, συνέχεια μπροστά στο σκορ και στο τέλος να χάνεις. Όμως ίσως μας έκανε
πιο δυνατούς αυτή η αποτυχία. Αλλιώς δεν ξέρω εάν στη Ρώμη θα ήμασταν τόσο ενθουσιώδεις».

«Η Γιουγκοσλαβία θα βρεθεί και πάλι στην κορυφή», λέει ο Μίλαν Τόμιτς. Το στιγμιότυπο από τη σιωπηρή διαμαρτυρία μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία με τον συμπαίκτη του Ντούσαν Βούκσεβιτς

Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ της Γιουγκοσλαβίας τον πληγώνει και προσθέτει μέσω της «ΟΜΑΔΑΣ»
και τη δική του φωνή στις χιλιάδες που ακούγονται σε όλο τον κόσμο κατά των
Αμερικανών: «Η Γιουγκοσλαβία αυτά τα χρόνια προσπαθούσε να ανεβεί μετά τον
πόλεμο με την Κροατία, που της είχε αφήσει έντονα σημάδια. Αυτό το πράγμα που
κάνουν τώρα αυτοί οι… (“γράψτους όπως θέλεις”, μας λέει με οργή) Αμερικανοί,
μου προξενεί τρομερή εντύπωση. Δείχνουν σαν να θέλουν να σβήσουν αυτή τη χώρα
και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί».

Όμως είναι αισιόδοξος γιατί ξέρει καλά τους συμπατριώτες του: «Δεν πρόκειται
να πετύχουν τίποτε οι Αμερικανοί, αφού οι Γιουγκοσλάβοι έχουν μάθει να ζουν με
τις δυσκολίες και θα βγουν και πάλι στην κορυφή. Είναι δύσκολο, αλλά θα τα
καταφέρουν. Είμαστε μαχητές και δεν τα παρατάμε εύκολα, έτσι θα γίνει και
τώρα», συνεχίζει ο Τόμιτς που απορεί:

«Εδώ και 300 χρόνια η χώρα μου δεν πείραξε κανέναν και κάποιοι έχουν το θράσος
να μας παρουσιάζουν και τρομοκράτες. Γιατί; Είναι αδικία, αφού δεν έχουμε
κάνει κακό. Απλά θέλουμε να κρατήσουμε τα εδάφη μας και τίποτε παραπάνω. Όμως
επαναλαμβάνω πως ο λαός μας δεν το βάζει κάτω. Βλέπετε ότι εδώ και ημέρες
βομβαρδίζουν την πατρίδα και ο κόσμος κάνει συναυλίες εκεί», λέει ο άσος του
Ολυμπιακού που «στάζει» μέλι για τους Έλληνες.

«Αυτά που κάνει η Ελλάδα για τη Σερβία είναι απίστευτα και καμία άλλη χώρα δεν
μας έχει βοηθήσει έτσι. Μακάρι να κάνουμε και εμείς κάποτε το ίδιο. Τώρα, απλά
το μόνο που μπορούμε είναι να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ. Στη Γιουγκοσλαβία
έχουν τρελαθεί από τις εικόνες με τους Έλληνες, είναι κοντά μας σαν αδελφοί
μας και τους ευχαριστούμε».

Ο ΕΝΤΙ ΤΖΟΝΣΟΝ

Στο αγωνιστικό κομμάτι και πάλι θυμάται τους συμπαίκτες του που τον
εντυπωσίασαν: «Ο Έντι Τζόνσον ήταν φοβερός. Σπάνια βλέπεις τέτοιο σουτ και
προσωπικά για μένα δεν έχει ξαναπεράσει τέτοιος σουτέρ από την Ελλάδα. Ο
Τάρπλεϊ ήταν φοβερός και ήξερε μεγάλο μπάσκετ, αλλά δεν έκανε αθλητική ζωή,
αλλιώς δεν θα έπαιζε στην Ευρώπη. Επίσης, οι Τάρλατς και Φασούλας είναι από
τους καλύτερους συμπαίκτες μου».

Όσο για το μυστικό της επιτυχίας που κρατά τόσα χρόνια τον Ολυμπιακό στην κορυφή;.

«Όλα είναι συνδυασμός. Το πιο σημαντικό είναι η σωστή οργάνωση, η καλή
διοίκηση και ο κόσμος. Τόσα χρόνια είμαστε στην κορυφή και για έναν άλλο λόγο.
Η ομάδα έχει καλά παιδιά. Όλοι είμαστε φίλοι και δεν υπάρχει έχθρα μεταξύ μας».

Τέλος, για όσους χαρακτηρίζουν εύκολη τη δουλειά του μπασκετμπολίστα, ο Μίλαν
Τόμιτς παρατηρεί: «Αν κάποιος που δεν ξέρει μπορούσε να ζήσει για μία με δύο
εβδομάδες το πρόγραμμά μας, θα τρελαινόταν. Πολλοί στέκονται μόνο στα λεφτά
που παίρνουμε και δεν κοιτούν τα άλλα. Συνέχεια ταξίδια, μετακινήσεις,
ξενοδοχεία, αγώνες, προπονήσεις. Ο ελεύθερος χρόνος είναι ελάχιστος έως
ανύπαρκτος. Τον περνάς βέβαια με φίλους και χαλαρώνεις».

Όνειρο ζωής ήταν η συνάντησή του με τον Μάικλ Τζόρνταν

ΤΟΝ Οκτώβριο του 1997, ο Μίλαν Τόμιτς έζησε τη μεγαλύτερη φαντασίωση που
ίσως είχε από μικρό παιδί. Έπαιξε (στο τουρνουά ΜακΝτόναλντ στο Παρίσι)
αντίπαλος του Μάικλ Τζόρνταν και μάλιστα τον μάρκαρε κιόλας (!), ενώ δεν
έλειψαν και τα αστεία μεταξύ τους. «Ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία στη ζωή μου και
κορυφαία στιγμή στην καριέρα μου. Όνειρο κάθε μπασκετμπολίστα είναι να τον δει
από κοντά, έστω να περάσει δίπλα του. Εγώ είχα την τύχη να τον μαρκάρω κιόλας,
ήταν κάτι μοναδικό που ξεπέρασε και τη φαντασία μου. Όσο και να βλέπεις τον
Τζόρνταν στην τηλεόραση, είναι άλλο πράγμα να τον δεις από κοντά. Ο άνθρωπος
είναι απίστευτος. Σε κάθε κίνηση είναι πέντε βήματα μπροστά από σένα, στο
μυαλό, στην κίνηση, σε όλα», λέει ο Τόμιτς, ο οποίος τώρα βλέπει μπροστά το
φάιναλ φορ του Μονάχου και το Πρωτάθλημα Ελλάδας: «Είμαστε στη μέση, αφού
ακόμα δεν έχουμε κάνει τίποτε. Αν δεν πάρεις τις κούπες, είναι σαν να τα πετάς
όλα στο νερό».