Αποφυλακίζονται για να δικαστούν ξανά στην πατρίδα

Η καταδίκη σε θάνατο, από τα δικαστήρια της Αιγύπτου, των τριών Ελλήνων
ναυτικών, είχε προκαλέσει προ ετών συγκίνηση στη διεθνή κοινή γνώμη. Η άμεση
κινητοποίηση των συγγενών τους, μεμονωμένων προσώπων, πολλών σημαντικών φορέων
και κυρίως των εκάστοτε πρωθυπουργών και υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας,
συνέβαλε στη μετατροπή της ποινής. Η θανατική καταδίκη «έπεσε». Αλλά μόνο τυπικά.

Η ισόβια κάθειρξη που τους επέβαλε το δικαστήριο, ανταποκρινόμενο στις παντός
είδους εκκλήσεις, ισοδυναμεί μ’ έναν αργό θάνατο… Μία ηθική και φυσική
εξόντωση που συντελείται στα σκοτεινά κελιά των αιγυπτιακών φυλακών, όπου η
στέρηση τροφής και φαρμάκων είναι το λιγότερο που μπορεί κανείς να αναφέρει.

Οι βασανισμοί εντάσσονται στο ημερήσιο πρόγραμμα, ενώ οι εκτελέσεις των
θανατοποινιτών πραγματοποιούνται ενώπιον όλων των κρατουμένων, προκειμένου να
καλλιεργείται διαρκώς το κλίμα θανάτου. Άλλωστε δεν είναι λίγοι οι κρατούμενοι
που πεθαίνουν από ασιτία, από αβιταμίνωση και από τα μικρόβια που υπάρχουν στο νερό!

Ένας από τους τρεις ναυτικούς, που καταδικάστηκαν ως υπεύθυνοι για τη μεταφορά
ποσότητας ναρκωτικών από το πλοίο του οποίου αποτελούσαν πλήρωμα, ο Νίκος
Ζαγγελίδης, αφέθηκε πριν από λίγους μήνες ελεύθερος προκειμένου να πεθάνει
στην πατρίδα του. Και τότε συνέβη το εξής παράδοξο: Οι ελληνικές διωκτικές
αρχές, κόντρα στις ενέργειες Πολιτείας και Εκκλησίας, τον περίμεναν στο
αεροδρόμιο όχι για να τον υποδεχθούν μετά τη μακρά ταλαιπωρία του, αλλά για να
τον συλλάβουν!

Και να τον παραπέμψουν στη συνέχεια σε δίκη για να ξαναπληρώσει για όσα
διέπραξε στην Αίγυπτο… Στα πρόθυρα του θανάτου ο Ν. Ζαγγελίδης καταδικάστηκε
ερήμην σε κάθειρξη 11 1/2 χρόνων, παρά τη διάταξη του Διεθνούς Συμφώνου που
απαγορεύει τη διπλοδικία και ­ πολύ περισσότερο ­ παρά τους κανόνες ηθικής
και… φιλανθρωπίας που επιβάλλουν σεβασμό σ’ έναν ετοιμοθάνατο.

Ο Νίκος Ζαγγελίδης δεν άντεξε. Άφησε την τελευταία του πνοή πριν προλάβει να
εκτίσει την ποινή που του επέβαλαν τα ελληνικά δικαστήρια, εκθέτοντας τη χώρα
μας διεθνώς. Οι δύο ισοβίτες συνάδελφοί του αργοπεθαίνουν στις αιγυπτιακές
φυλακές. Κανείς δεν μπορεί να τους υποσχεθεί πως αν επιτύγχαναν μία
αποφυλάκιση, δεν θα τους επιφύλασσαν οι ελληνικές διωκτικές αρχές την…
υποδοχή που ετοίμασαν στον Ν. Ζαγγελίδη.

Άλλωστε ο αριθμός των διπλοκαταδικασμένων στη χώρα μας φτάνει τους 85!
Πρόκειται δηλαδή για 85 ανθρώπους που έχουν κατηγορηθεί και καταδικαστεί για
αδικήματα που διέπραξαν στην αλλοδαπή και μόλις αποφυλακίστηκαν ­ μετά την
έκτιση ολόκληρης της ποινής ή μέρους ­ και επέστρεψαν στην Ελλάδα,
συνελήφθησαν και δικάστηκαν για άλλη μία φορά. Αξιοσημείωτο είναι πως τα
ελληνικά δικαστήρια επέβαλαν σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις ποινές
αυστηρότερες από εκείνες που είχαν επιβάλει τα δικαστήρια των χωρών του
εξωτερικού, όπου είχαν διαπραχθεί τα αδικήματα!

ΟΙ 3 ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΣΟΒΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Πέτρος Μαργέτης. Ας μην τους ξεχάσουν. Θα πεθάνουν στις αιγυπτιακές φυλακές!

«Εναποθέτουμε όλες μας τις ελπίδες στους εκπροσώπους της Εκκλησίας και της
Πολιτείας και κυρίως στον Αρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο, στον Πρωθυπουργό, τον
υπουργό Εξωτερικών και τον υπουργό Δικαιοσύνης για την αποφυλάκιση των τριών
Ελλήνων ναυτικών από τις φυλακές της Αιγύπτου».

Ο κ. Πέτρος Μαργέτης, κουνιάδος του Κώστα Καστανιά, ενός από τους ισοβίτες
ναυτικούς που αργοπεθαίνουν στην Αίγυπτο ­ ένας από τους οποίους ήταν και ο
Νίκος Ζαγγελίδης που πέθανε τελικά στην Ελλάδα ­ απευθύνει έκκληση προς κάθε
κατεύθυνση. Εξιστορεί όλες τις ενέργειες που έχουν γίνει από το 1989, οπότε
συνελήφθησαν στο Σουέζ ως υπεύθυνοι ­ παρά το γεγονός ότι ήταν κατώτερο
πλήρωμα ­ για τη μεταφορά ποσότητας χασίς από το πλοίο «Θανάσης». Τις εις
βάρος τους καταθέσεις είχε δώσει ο Κύπριος καπετάνιος του πλοίου Χρ.
Χριστοφής, ο οποίος παραμένει ελεύθερος, ενώ αρχικά τους επιβλήθηκε θανατική
ποινή, ύστερα από μία δίκη χωρίς διερμηνέα, χωρίς μάρτυρες, χωρίς απολογίες.

Οι Έλληνες ευρωβουλευτές έφεραν το θέμα στο Ευρωκοινοβούλιο. Ο τότε πρόεδρος
της Ευρωβουλής, καθώς και ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Μπ. Γκάλι, η ελληνική
κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, με αλλεπάλληλα αιτήματα προς τον
πρόεδρο της Αιγύπτου Χ. Μουμπάρακ, κατόρθωσαν να επιτύχουν την ακύρωση της δίκης.

«Μελλοθάνατοι πια, από τις άθλιες συνθήκες κράτησής τους, δικάστηκαν ύστερα
από ενάμιση χρόνο ­ έπειτα από παρέμβαση του κ. Πάγκαλου ­ σε ισόβια. Στις
φυλακές υψίστης ασφαλείας Αμπουζάμπαλ όπου τους μετέφεραν αμέσως κάθε κελί
είχε 79 κρατουμένους. Στον καθένα αναλογούσε ένα μέτρο από το πάτωμα για να
κοιμάται. Νέα παρέμβαση του υπουργείου Εξωτερικών είχε ως αποτέλεσμα τη
μεταφορά τους στις φυλακές Κανάτερ της Αιγύπτου, όπου και παραμένουν μέχρι
σήμερα», μας λέει ο κ. Μαργέτης, ο οποίος τους επισκέπτεται, τον κουνιάδο του
και τον Τάσο Κοντογιάννη, καθώς και τον άλλο Έλληνα που βρίσκεται εκεί επί 15
χρόνια, τον Γ. Λεμπιδάκη, κάθε δύο μήνες.

«Αν δεν πήγαινα θα είχαν πεθάνει. Τις προάλλες ήρθε μαζί μου ο Αρχιμανδρίτης
Γερβάσιος, από τη Θεσσαλονίκη και τους κοινώνησε. Τον Οκτώβριο του 1998 ο
Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος, που επισκέφθηκε την Αίγυπτο, έθεσε το ζήτημα
στις αρχές, αλλά…», προσθέτει απογοητευμένος.

Πάντως, οι Αιγύπτιοι είναι σαφείς. Θα τους αφήσουν μόνο αν πάθουν ανήκεστο
βλάβη. Και τότε θα επιληφθούν οι ελληνικές διωκτικές αρχές! Όπως έγινε με τον
συγκρατούμενό τους, τον Νίκο Ζαγγελίδη. «Μα είναι δυνατόν, έπειτα από τόσους
αγώνες του ελληνικού κράτους γι’ αυτούς τους ανθρώπους, να συλλαμβάνονται εδώ
και να ξαναδικάζονται. Ο Ζαγγελίδης έφυγε από εκεί επειδή ήταν βαριά άρρωστος.
Το χαρτί που του έδωσαν τόνιζε πως δεν οφείλει καμιά ποινή. Κι εδώ τον δίκασαν
σε 11 1/2 χρόνια, ενώ εκείνος πέθαινε στο νοσοκομείο». Ο Ν. Ζαγγελίδης πέθανε
την προπαραμονή των Χριστουγέννων του ’98, βρίσκοντας επιτέλους τη λύτρωση…

«Αν δεν με ξύπναγαν θα καιγόμουνα. Το πλοίο είχε πουληθεί και πηγαίναμε
να το παραδώσουμε στην Ισπανία».

Μέλος του πληρώματος του Μ/Ν ΤΖΙΑΚΡΟΣ ο Εμμ. Δαρζέντας αφηγείται όλα όσα
συνέβησαν τη νύχτα της 19ης Φεβρουαρίου 1986, στη θαλάσσια περιοχή της
Ιταλίας. Το πλοίο είχε ξεκινήσει από τον Πειραιά, πέρασε από την Κύπρο και
συνέχισε για την Ισπανία. Ξαφνικά ξεπήδησαν φλόγες από το μηχανοστάσιο.

Λίγη ώρα αργότερα ένα ιταλικό πλοίο περισυνέλεξε τους ναυτικούς από την
πλώρη του ΤΖΙΑΚΡΟΣ, που είχε σχεδόν καεί. Η περιπέτειά τους είχε μόλις
αρχίσει. Ο Εμμ. Δαρζέντας, ο Παν. Γιαννοπολίτης, ο Βασ. Γκλεζάκος και ο
ιδιοκτήτης του πλοίου Παν. Κοσσυφολόγος κατηγορήθηκαν για τον εμπρησμό του
πλοίου, για πρόκληση ναυαγίου και τέλος για μεταφορά ναρκωτικών.

Τα ιταλικά δικαστήρια τους επέβαλαν κάθειρξη 8 ετών. Εξέτισαν ένα μέρος
της και στη συνέχεια επέστρεψαν στην Ελλάδα. Όπως συνέβη με τόσους και τόσους
άλλους, οι ελληνικές διωκτικές αρχές κινητοποιήθηκαν και τους συνέλαβαν. Παρά
το γεγονός λοιπόν ότι είχαν δικαστεί για τα αδικήματα από το δικαστήριο της
Ιταλίας, τους παρέπεμψαν σε δίκη.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε κάθειρξη 19 ετών στον καθένα,
κρίνοντάς τους με πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα από εκείνη που τους επιφύλαξε το
δικαστήριο της χώρας, στην οποία φέρονται ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα. Οι
ίδιοι ωστόσο αρνούνται πως προκάλεσαν τη φωτιά για να εξαφανίσουν τα
ναρκωτικά, για την ύπαρξη των οποίων επίσης δηλώνουν άγνοια.

Οι τέσσερις κατηγορούμενοι εκτίουν την ποινή τους σε διάφορες φυλακές
της χώρας, περιμένοντας να δικαστούν σε δεύτερο βαθμό. Ελπίζουν πως αυτή τη
φορά οι δικαστές θα ευθυγραμμιστούν με τους διεθνείς κανόνες και θα αρνηθούν
να ξαναδικάσουν τους ίδιους ανθρώπους για το ίδιο αδίκημα.

Όλοι ωστόσο έχουν υποβάλει αιτήσεις αναστολής εκτέλεσης της ποινής τους,
μία από τις οποίες ­ αυτή του Παν. Κοσσυφολόγου ­ έγινε την περασμένη Τετάρτη
δεκτή από το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας. Ο κατηγορούμενος για ηθική
αυτουργία στα αδικήματα που φέρονται ότι διέπραξαν οι τρεις ναυτικοί, θα
παραμείνει ελεύθερος χωρίς όρους, τουλάχιστον έως τις 7 Μαΐου 1999, οπότε θα
διεξαχθεί η δίκη σε δεύτερο βαθμό.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΒΑΣΔΕΚΗΣ

Αθ. Βασδέκης. Στον Καναδά δικάστηκε για ανθρωποκτονία από αμέλεια. Εδώ, από πρόθεση για το ίδιο έγκλημα

Ένας άνθρωπος είχε πέσει νεκρός. Το τραγικό γεγονός έδωσε το σύνθημα
τερματισμού της άγριας συμπλοκής, στην οποία είχε καταλήξει η διασκέδαση σε
ελληνικό κέντρο στο Τορόντο του Καναδά.

Μία ασήμαντη αφορμή στάθηκε αρκετή για να πιαστούν στα χέρια οι ομογενείς, που
από νωρίς έπιναν και χόρευαν, νιώθοντας ­ έστω και έτσι ­ πως βρίσκονται για
λίγο πίσω στην πατρίδα. Κανείς δεν ήξερε πώς έγινε το κακό. Ένας από τους
Έλληνες όμως, που είχαν πάρει μέρος στον καβγά, ο Αθ. Βασδέκης, κρίθηκε ως
υπαίτιος του φόνου. Ωστόσο του απαγγέλθηκε κατηγορία για ανθρωποκτονία από
αμέλεια και αμέσως, η καναδική αστυνομία άρχισε να αναζητεί τον δράστη, ο
οποίος έσπευσε να εξαφανιστεί.

Μέσω της Ιντερπόλ, έφτασε σήμα και στην Ελλάδα. Γνωρίζοντας ο ίδιος πως δεν θα
κατόρθωνε να ξεφύγει και υπακούοντας στις συμβουλές του δικηγόρου του,
εμφανίστηκε οικειοθελώς στην αστυνομία και ομολόγησε μία πράξη για την οποία ­
όπως ισχυρίζεται ­ δεν είναι υπεύθυνος.

Το καναδικό Δίκαιο όμως επιφυλάσσει ευνοϊκή μεταχείριση σε όσους ομολογούν και
έτσι, αφού δεν ήταν δυνατόν να πείσει για την αθωότητά του, προτίμησε να πάρει
«επάνω» του ένα φόνο που ­ όπως λέει ­ διέπραξε άλλος. Πράγματι στο δικαστήριο
έτυχε αρκετής επιείκειας. Καταδικάστηκε σε κάθειρξη 6 χρόνων, από τα οποία
εξέτισε μόνο τα δύο. Για τα υπόλοιπα τέσσερα του δόθηκε χάρη. Απελάθηκε στην
Ελλάδα για να ζήσει ελεύθερος.

Μόνο που μόλις πάτησε το πόδι του στη χώρα μας ο Αθ. Βασδέκης συνελήφθη σε
εκτέλεση του εντάλματος που είχε εκδοθεί πριν από δύο χρόνια εις βάρος του,
ύστερα από σχετικό σήμα της Ιντερπόλ! Αμέσως προφυλακίστηκε με την κατηγορία
της ανθρωποκτονίας από πρόθεση ­ και όχι από αμέλεια ­ και παρέμεινε στη
φυλακή ως υπόδικος επί 14 μήνες.

Στο δικαστήριο ο κατηγορούμενος αναφέρθηκε σε όλη την ιστορία, επέμεινε στην
αθωότητά του και στάθηκε στο γεγονός ότι έχει ήδη δικαστεί για την ίδια
υπόθεση. Το ζήτημα απασχόλησε ιδιαίτερα τον νομικό κόσμο της χώρας και όλοι
περίμεναν πως το δικαστήριο, το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας, θα
εφάρμοζε τους διεθνείς κανόνες.

Δεν έπεισε όμως τους δικαστές, που του επέβαλαν την ποινή της ισόβιας
κάθειρξης ερμηνεύοντας το Διεθνές Σύμφωνο εντελώς διαφορετικά. Σύμφωνα με την
απόφαση του Κακουργιοδικείου της Αθήνας, που εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1998, ο
συγκεκριμένος νόμος απαγορεύει να δικαστεί κάποιος για το ίδιο αδίκημα στον
ίδιο τόπο.

Στις αρχές Νοεμβρίου του 1998, το Πενταμελές Εφετείο της Αθήνας αποφυλάκισε
τον Αθ. Βασδέκη με εγγυοδοσία 2.000.000 δρχ., κάνοντας δεκτή την αίτηση
αναστολής εκτέλεσης της ποινής του. Αυτό το δικαστήριο ερμήνευσε τον νόμο όπως
ακριβώς κάνουν όλα τα κράτη, που έχουν προσχωρήσει στο Διεθνές Σύμφωνο και τον
άφησε ελεύθερο, έως ότου δικαστεί σε δεύτερο βαθμό. Αν το Μεικτό Ορκωτό
Εφετείο εφαρμόσει τη διάταξη σωστά, τότε πρέπει να «εξαφανίσει» την πρωτόδικη
ποινή και να αφήσει τον Αθ. Βασδέκη ελεύθερο άνευ όρων.