3η ΚΑΡΤΑ Παράλογη υπεροψία

ΠΑΛΙ στο μηδέν έμεινε η Εθνική μας. Αυτή τη φορά στη μακρινή Λετονία. Κι αυτή
η νέα αποτυχία (0-0) μεγαλώνει την απόσταση από την πρόκριση στην τελική φάση
του Ευρω-2000.

Μπορούσε να φθάσει ψηλά η Εθνική; Υπό προϋποθέσεις, ναι, μπορούσε. Αν είχε
σύμμαχο την τύχη, αν οι αντίπαλοί της έχαναν την ώρα των αγώνων την ταυτότητά
τους, αν η διαιτησία ήταν ευνοϊκή. Μπορούσε, αν οι διεθνείς ξεχνούσαν τους
μάνατζερ που βρίσκονται στην εξέδρα και άφηναν την παράλογη υπεροψία τους στα αποδυτήρια.

Μπορούσε ακόμα, αν μεταμορφωνόταν το ποδόσφαιρό μας και ξέφευγε από τις
αδυναμίες του. Κυρίως αν αποκτούσε η Εθνική μας ξαφνικά τη δυνατότητα να
παίξει δημιουργικά και να ανοίξει κλειστές άμυνες. Γιατί, όποτε κλήθηκαν οι
ελληνικές ομάδες να σπάσουν το κατενάτσιο, έσπασαν τα μούτρα τους.

Αποδείχθηκε και κάτι άλλο, ιδιαίτερα σημαντικό. Όποιον προπονητή κι αν έχει
η Εθνική, δεν μπορεί να απαγκιστρωθεί από τη μετριότητα. Από ένα ανάπηρο
ποδόσφαιρο δεν γίνεται να συγκροτηθεί Εθνική με προοπτικές. Κι όποτε
συναντηθεί με την επιτυχία, το ραντεβού κλείνεται μέσα από συγκυρίες.

Και τον καλύτερο προπονητή του κόσμου να φέρουμε, πάλι η Εθνική μας θα
κάνει σημειωτόν. Μαγικές συνταγές επιτυχίας στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν. Έτσι
είναι άδικο να τα φορτώνουμε πότε στον Πολυχρονίου, πότε στον Ιορντανέσκου και
όπου να ‘ναι στον Δανιήλ.

Ο νέος προπονητής της Εθνικής Βασίλης Δανιήλ δήλωσε μεταξύ άλλων ότι είχαμε
την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά δεν ξεπεράσαμε το πρόβλημα των μικρών
χώρων, εξαιτίας της ακαταλληλότητας του γηπέδου. Λογική σκέψη και ποδοσφαιρικά
σωστή. Σε ποια γήπεδα όμως αγωνίζονται οι διεθνείς μας; Μήπως σε χαλιά; Όλοι
ξέρουμε ότι τα γήπεδά μας μοιάζουν με χωράφια.

Πρώτα να φτιάξουμε αξιόπιστο ποδόσφαιρο και ύστερα να θέλουμε Εθνική διακρίσεων.