ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Ξυπνήστε, πατριώτες»

Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του δεν τα γνωρίζω ούτε έχω ακούσει τη φωνή
του. Τον Γκόραν όμως, που ζει στο Σαράγεβο και έχει φίλους παντού στη γη, τον
ξέρω τόσο καλά όσο μπορεί κανείς να γνωρίσει έναν άνθρωπο, μέσα από λέξεις και
φράσεις, σημεία στίξης, ερωτηματικά, θαυμαστικά και αποσιωπητικά. Τον
συνάντησα για πρώτη φορά μέσα στους χαοτικούς διαδρόμους του κυβερνοχώρου, να
στέλνει e-mail σε γνωστούς και φίλους με τους οποίους δεν θέλει να χάσει την επαφή.

Πριν από λίγες μέρες έλαβα ένα ακόμη γράμμα του… Το διάβασα, αν και δεν
απευθυνόταν σε μένα, αλλά σε κάποιος άλλους φίλους: Στην Μπράνκα, τη Μίλιτσα,
τον Αλέξανδρο, από τη Σερβία. Γράφτηκε σε στιγμές που ξύπνησαν για εκείνον
αναμνήσεις σκοτεινές και ζωντάνεψαν εικόνες που θα ήθελε να ξεχάσει.

Ήταν μια οργισμένη επιστολή. Ξεκινούσε με κεφαλαία γράμματα: «ΞΥΠΝΗΣΤΕ!» κι
ήταν γεμάτη θαυμαστικά. Αρχικά θεώρησα την αντίδρασή του υπερβολική. Τι θα
μπορούσαν να κάνουν η Μπράνκα κι ο Αλέξανδρος, που σπουδάζουν στην Αγγλία…
Θα ήθελαν πολύ να τρέξουν πίσω στην οικογένειά τους στο Βελιγράδι, κι εκείνοι
μαζί με τη Μίλιτσα κι όλα τ’ άλλα παιδιά που βρέθηκαν μακριά όταν ο πόλεμος
χτύπησε το σπίτι τους. Δεν μπορούν όμως. Μένουν εγκλωβισμένοι, επισκέπτες μιας
χώρας που δεν μπορεί να τους προσφέρει παρά μόνο εκφράσεις και νεύματα
συμπόνιας. Μόνοι, να κουβαλούν τον φόβο, τις ενοχές, τη θλίψη και την αγωνία,
πάνω από ένα τηλέφωνο που καλεί, αλλά δεν απαντά.

Το διάβασα ξανά και ξανά το e-mail του Γκόραν. «Σταματήστε να στέλνετε ανόητα
μηνύματα αλληλεγγύης…

Ακόμη κι αν δεν είναι, μοιάζουν υποκριτικά. Αναλάβετε δράση, πρωτοβουλία…
Ξυπνήστε! Όπου κι αν είστε, μπορείτε να βοηθήσετε. Αρκεί να πιστέψετε πως ο
ήλιος θα ανατείλει και πάλι…». Μπορεί να είναι σκληρός και απότομος, αλλά,
τελικά, μάλλον έχει δίκιο. Ο μόνος τρόπος για να ξορκίσεις τον φόβο και την
αδυναμία είναι η δράση. Μόνο αυτή μπορεί να έχει αποτελέσματα ­ ανεξάρτητα από
το αν θα είναι μικρά ή μεγάλα, σημαντικά ή ασήμαντα.