ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Απορίες αφελών

Στα διαλείμματα των βομβαρδισμών, είχαν τη δυνατότητα να διατυπώσουν μερικές
απορίες. Μα τώρα δεν προλαβαίνουν, οι πύραυλοι πέφτουν πια σε 24ωρη βάση.

Γεβγένι Πριμακόφ: «Άκου, Σλόμπονταν!…». «Είμαι απασχολημένος!» (του Πανσό, από τη «Μοντ»)

«Στην πόλη μου ο κόσμος ψήφισε το 1996 υπέρ της δημοκρατίας. Επί 100 μέρες, οι
πολίτες διαμαρτύρονταν με ειρηνικό τρόπο για να αποδεχθεί το καθεστώς τα
αποτελέσματα των εκλογών. Είχαν ψηφίσει για μια δημοκρατία όπως αυτές της
Ευρώπης και της Αμερικής. Τώρα, η πόλη μου βομβαρδίζεται από αμερικανικά,
βρετανικά, γαλλικά, γερμανικά και καναδικά αεροπλάνα. Και σας ρωτώ: γιατί ο
κόσμος συνδιαλέγεται με τους τρομοκράτες και τους υποκινητές της βίας, και όχι
μ’ εκείνους στη Σερβία που αγωνίζονται για τη δημοκρατία;» (Ζόραν Ζίβκοβιτς,
δήμαρχος του Νις, εκλεγμένος με τη σερβική αντιπολίτευση).

«Είναι θλιβερό ότι τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν αυτόν τον πόλεμο ως
σύγκρουση του ΝΑΤΟ με τον Μιλόσεβιτς. Ο τελευταίος, μαζί με το πολιτικό του
περιβάλλον, ουδόλως απειλούνται από τις αεροπορικές επιδρομές. Αυτοί που
απειλούνται περισσότερο είναι οι άμαχοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την Τετάρτη
23 Μαρτίου, όταν οι πρώτοι πύραυλοι έπεσαν στο Νόβι Σαντ. Το σπίτι μας
σείστηκε και για ώρες μετά τις εκρήξεις ο αέρας μύριζε θείο. Το απίστευτο είχε
συμβεί. Όπως πολλοί άνθρωποι από τότε, συνεχίζω την καθημερινή μου ζωή, αλλά
δεν θα είναι ποτέ το ίδιο: οι νύχτες μου διακόπτονται από τις σειρήνες. Πού
ακριβώς και πότε θα πέσουν οι επόμενες βόμβες στο Νόβι Σαντ; Και, κυρίως,
γιατί;» (Τζον Ρότζερς, καθηγητής στο Rainbow School of English, στο Νόβι Σαντ).

«Αυτές τις μέρες στη Σερβία υπάρχουν τουλάχιστον δύο άνθρωποι που μπορούν να
είναι ικανοποιημένοι: ο πρόεδρος Μιλόσεβιτς και η σύζυγός του Μιριάνα
Μάρκοβιτς. Όχι γιατί τα πράγματα στο Κόσοβο πηγαίνουν καλά γι’ αυτούς ή γιατί
ο κόσμος τους λατρεύει. Είναι ικανοποιημένοι γιατί κατάφεραν μέσω του Κοσόβου
να καμουφλάρουν τον προσωπικό τους ψυχρό πόλεμο, όπου η Σερβία δεν βρίσκεται
αντιμέτωπη μόνο με τους Αλβανούς, αλλά με ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Δεν το
καταλαβαίνουν αυτό οι στρατηγέτες του ΝΑΤΟ;» (Στόγιαν Τσέροβιτς, αρχισυντάκτης
της ανεξάρτητης επιθεώρησης «Βρέμε», που εκδίδεται στο Βελιγράδι).

«Ο πόλεμος είναι ένα βρώμικο πράγμα, αυτό το ήξερα. Έχω δει τα πρόσωπα των
προσφύγων σε όλους τους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Επέβαινα σε ένα από
τα τελευταία αεροπλάνα που έφυγαν από την Κροατία πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, το
’91. Βρέθηκα στο τέλος της ουράς των ανθρώπων που επρόκειτο να ανεβούν στο
αεροπλάνο: οι άνδρες έσπρωχναν ο ένας τον άλλον για να προλάβουν να μπουν,
εκτοπίζοντας προς το κάτω μέρος της σκάλας τρεις γυναίκες με μικρά παιδιά
(…) Μετά το Ραμπουγιέ, περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να
εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Πόσοι ακόμη θα ακολουθήσουν;» (Ο Βετόν Σουρόι
δεν θα το μάθει ποτέ. Αν αληθεύει η καταγγελία του ΝΑΤΟ, ο Αλβανός
δημοσιογράφος εκτελέστηκε από τους Σέρβους μαζί με άλλα 4 ηγετικά στελέχη των Κοσοβάρων).