ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Προσφορά επικαιρότητας

Από την υπόθεση Οτζαλάν στο Κόσοβο, βόμβες, σφαγές, φλεγόμενοι χάρτες και μωρά
με πιπίλες σε προσφυγικές αγκαλιές. Ενδιάμεσα, σύντομες στάσεις, συνέδριο,
κουκιά, στρατηγοί υπό κατάρρευση και deja-vu. Κι έπειτα, ναι, Βερολίνο και
δισ., θα ‘ναι 18, 20, 23 ή 25, έκατσε το φλος ρουαγιάλ, ας αλληλο-συγχαρούμε,
οι χαρές δεν κρατούν πολύ… Αναζητώ απεγνωσμένα μια ανάσα, δεν βρίσκεται
πουθενά, «έτσι είναι η επικαιρότητα», ναι, έτσι, αλλά πνίγομαι και δεν φταίνε
τα τσιγάρα και κανείς δεν μπορεί να μου φέρει οξυγόνο, κοιτάζομαι στον
καθρέφτη και βλέπω μια ξένη με επίπεδα μάτια κι επίπεδη ψυχή, έχω χάσει τον
εαυτό μου και κανείς δεν το καταλαβαίνει, μπορεί γιατί όλοι είμαστε έτσι, ένα
απέραντο συνονθύλευμα χαμένων ψυχών…

Και μετά ψάχνω τον εγκέφαλό μου, τις άλλες εποχές, τις καλές, είχα φυλάξει
εκεί κάτι εφεδρείες για τις δύσκολες ώρες, μονάχα που ‘χουν καταναλωθεί από
χρόνια, τις χάρισα και τις ξόδεψα και τις σπατάλησα, η απλοχεριά είναι το
προσόν μας, μπορεί γι’ αυτό να νιώθω τόσο συρρικνωμένη εσχάτως.

Κι έπειτα… θαύμα! Ανακαλύπτω ένα κομματάκι αυθεντικού εαυτού, καταφέρνω να
κλειδώσω μακριά όλη την επικαιρότητα, τρέχω στον καθρέφτη να το επιβεβαιώσω,
ναι, είμαι εγώ, είναι το δικό μου χαμόγελο και τα δικά μου μάτια κι η δική μου
ψυχή, σαν σύντροφος εξαφανισμένος στην Ιστορία… Αλλά, είπαμε ­ εμείς είμαστε
του ξοδέματος και εγώ πάω να χαρίσω τούτη τη δυσεύρετη αυθεντικότητα, νιώθω
τόσο περήφανη για την παρουσία της που θέλω να την απλώσω και να την
επιδείξω… Μονάχα που δεν υπολόγισα ότι πια κανείς δεν τη θέλει, δεν
παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον ­ θνητοί και μάγοι μού τη γυρίζουν πίσω κι
απαιτούν αυτό που ξέρουν: την επικαιρότητα.

Και τη δίνω ­ τυλίγοντας τον εαυτό μου κι όλα τα υπόλοιπα στη ναφθαλίνη των αζήτητων…