Για κάποιους «ορθόδοξοι» είναι περίπου… αίρεση

Από τα πολλά και διάφορα που γράφονται τις ημέρες αυτές στον γαλλικό Τύπο,
διαλέγω στην τύχη μία συνέντευξη κάποιου κυρίου Xavier Rauffer, «ειδικού της
περιοχής των Βαλκανίων» και καθηγητή του Ινστιτούτου Εγκληματολογίας(!) στο
Πανεπιστήμιο Paris-ΙΙ, που δημοσιεύτηκε στη «Liberation» της 26.3.99.

Λέει, λοιπόν, μεταξύ άλλων, ο κύριος καθηγητής απαντώντας στο ερώτημα του
δημοσιογράφου για το ειδικό βάρος της θρησκείας στην παρούσα σύρραξη επί λέξει:

«Το βάρος της θρησκείας είναι τεράστιο. Από τη μια μεριά έχουμε τους Σέρβους,
που είναι Σλάβοι. Μερικοί από αυτούς είναι χριστιανοί, άλλοι μωαμεθανοί, αλλά
η πλειοψηφία τους είναι ορθόδοξοι. Απέναντί τους οι Αλβανοί, που κατά τη
διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι περισσότεροί τους προσηλυτίσθηκαν
στον ισλαμισμό. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πλευρές, η ασυνεννοησία είναι απόλυτη».

Άρα, κατά τον κύριο καθηγητή, οι ορθόδοξοι δεν είναι χριστιανοί. Ήθελε να πει
ίσως «μερικοί είναι καθολικοί», αλλά γι’ αυτόν, όπως και για ένα μεγάλο μέρος
των υγιώς σκεπτομένων δυτικοευρωπαίων, οι ορθόδοξοι αποτελούν σχισματική
παραφυάδα του χριστιανισμού που δεν τους αξίζει αυτό το όνομα. Όπως οι Κόπτες.

Δεν πρόκειται δηλαδή για λάθος τυπογραφικό ούτε ότι του ξέφυγε. Υπάρχει
βαθύτατα ριζωμένη αυτή η αντίληψη, που κρατάει από την εποχή του filioque και
από τις πρώτες σταυροφορίες των Λατίνων στην Κωνσταντινούπολη (όπου και το
1204 συνέβη η πραγματική Άλωση), ότι η Ορθοδοξία είναι μια αίρεση της
Καθολικής Εκκλησίας.

Δηλαδή για τον κύριο Ράουφερ, χριστιανός=καθολικός ή και διαμαρτυρόμενος ή και
αγγλικανός, αλλά ποτέ ορθόδοξος.

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κύριος καθηγητής στη διαπίστωση του
δημοσιογράφου ότι «οι Σέρβοι συνήθως θεωρούνται αυτοί που ανακάλυψαν την
“σύγχρονη τρομοκρατία” και άρα αν προβλέπει αντίποινα στη Γαλλία για τη στάση
της», λέει:

«Πράγματι, οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες χρησιμοποίησαν τις μεθόδους που
εφαρμόστηκαν γύρω στο 1930 από διάφορες εθνότητες στα Βαλκάνια, όπως είναι οι
Ουστάσι (για τους Κροάτες), η «Μαύρη Χειρ» (για τους Σέρβους) και η Orim (για
το εσωτερικό της «Μακεδονίας»). Τρομοκρατικές ενέργειες θα υπάρξουν στη
Γαλλία, τη Γερμανία ή την Ιταλία, στην περίπτωση στρατιωτικής κατοχής του
Κοσσυφοπεδίου (από τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις).

­ Είναι το τέλος, λοιπόν, της γαλλο-σερβικής φιλίας;

­ Αναμφίβολα. Αυτή είχε εμπεδωθεί στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου
(1914-1918). Η Γαλλία και η Σερβία ήταν σύμμαχες δυνάμεις εναντίον της
Γερμανίας και της Αυστρο-ουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αυτή η συντροφικότητα
διατηρήθηκε έως και τον Μεσοπόλεμο. Παραδοσιακά, όταν κάποιος ήταν Σέρβος
φοιτητής ερχόταν για σπουδές στη Γαλλία και αγόραζε ένα Ρενό. Ο ίδιος ο
Μιτεράν ήταν φίλα προσκείμενος σε αυτή την άποψη. Αλλά οι Σέρβοι μετά τον
θάνατο του στρατάρχη Τίτο λίγο εξελίχθηκαν. Διατήρησαν τη σταλινική νοοτροπία
τους…», κ.τλ.

Πώς τώρα ο Τίτο, που ήταν ο πρώτος κομμουνιστής αντισταλινικός από το 1948,
αφήνει στους επιγόνους του «σταλινική κληρονομιά», αυτό δεν μας το εξηγεί ο
κύριος καθηγητής. Ούτε μας λέει τίποτα και για τη στάση του σερβικού λαού κατά
τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

(Κατά σύμπτωση στις 6 Απριλίου είναι η επέτειος του βομβαρδισμού του
Βελιγραδίου από τα ναζιστικά αεροπλάνα του Χίτλερ).

Δεν θα επέλεγα αυτήν τη συνέντευξη ενός «ακόμα ειδικού» της περιοχής, ­ οι
βαλκανολόγοι αντικατέστησαν τους σοβιετολόγους μετά το ’89 ­ αν δεν ήταν
χαρακτηριστική μιας ορισμένης νοοτροπίας. Για όλα από το ’91 και μετά φταίνε
μόνον οι μεν. Ποτέ οι δε. Και οι μεν, είναι οι Σέρβοι.

Έτσι η γενιά των «νέων φιλοσόφων» της Γαλλίας, που μεταλλάχτηκαν σε
«φιλοσόφους του Σαράγεβο», βρίσκεται πάλι στο προσκήνιο μιλώντας, ενώ, από την
άλλη, ελάχιστοι ακούγονται, όπως ο συγγραφέας και πρώην υπουργός του Μιτεράν
Μαξ Γκαλό, που όχι μόνον έγραψε την προηγούμενη εβδομάδα στη γαλλική
«Liberation» ότι με την ίδια λογική που σήμερα βομβαρδίζεται το Βελιγράδι
έπρεπε προ δεκαετίας να είχε βομβαρδιστεί και η Άγκυρα, αλλά κυριολεκτικά
«σφάχτηκε» στην τηλεόραση με τον νέο φιλόσοφο Γκλούξμαν, της σχολής Πιέρ –
Ενρί Λεβί, για το δικαίωμα των Σέρβων να υπερασπιστούν το έθνος τους.

Αλλά καθώς οι ημέρες περνούν και η εξίσωση δεν φαίνεται να δικαιώνει τα
δεδομένα του προβλήματος, εκείνο που αρχίζει να απασχολεί ολοένα και
περισσότερο τον πολιτισμένο κόσμο είναι πόσο μπορεί να στοιχίζει η ζωή ενός
Αμερικανού στρατιώτη. Οι ανεπίσημες δημοσκοπήσεις ανεβάζουν την τιμή του στο
σύνολο των αποθεμάτων του χρυσού του Fort Knox που είναι επενδυμένος σε
ομόλογα του Βιετνάμ, της μεγάλης αυτής και συμμάχου χώρας.