ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η Κρουέλα και τα σκυλιά της Δαλματίας

ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ και θλιβερά ράκη ωραιόλογων προπετασμάτων μού μοιάζουν όλα. Εδώ
και χρόνια πολλά, τόσο κοντινά όσο και μακρινά. Και ύστερα ξαφνιαζόμαστε,
τάχα, τρομάζουμε και κοιταζόμαστε αμήχανα όταν τα παιδιά μάς στρέφουν την
πλάτη και τραβάνε τα μονοπάτια της δικής τους μοναξιάς, ακόμη και στον βυθό
της καταφρόνησης της ίδιας της ζωής τους.

Τον είδα πάλι αυτόν τον επηρμένο, ωραιοπαθή και εγωπαθή, κύριο και θεό της
παγκόσμιας νέας τάξης, στην εικόνα που η δορυφορική τηλεόραση γενναιόδωρα
μοιράζει στους απανταχού ενδεείς υπηκόους. Δεν πήγε, λέει, στο Βιετνάμ. Αλλά
πώς μοιάζει στον Νίξον…

Στα διαγγέλματά του η ίδια φρασεολογία ­ κόπια διαχρονική ­ για την ειρήνη,
την ελευθερία, τα όνειρα για τις επερχόμενες γενιές των Αμερικανών, που θα
είναι υπερήφανοι, ευλογημένοι. Το στυλ, ο τόνος πιο μοντέρνος, πιο ήρεμος, οι
βόμβες που εξαπολύει στο Ιράκ, στο Σουδάν, στη Σερβία το ίδιο φονικές και
ανάλγητες. Η αλαζονεία δεν αλλάζει πρόσωπο, απλώς το πρόσωπό της έρχεται όλο
και πιο κοντά μας. Μ’ ένα «ζουμ» του φακού και με τις ευκολίες της ψηφιακής
τεχνολογίας οι τυχόν παραλλαγές ευκρινέστατα προβάλλουν ως θαυμαστό ­
θανάσιμο, αλίμονο ­ μασκάρεμα. Η Κρουέλα ντε Βιλ και τα 101 σκυλιά της
Δαλματίας. Ξωπίσω η πειθήνια ευρωπαϊκή συνοδεία.

Η Κρουέλα σφυρίζει, οι ακόλουθοί της τρέχουν και εκτελούν, δέχονται να τους
χρησιμοποιεί με αντάλλαγμα την ακριβοπληρωμένη από τους ίδιους εύνοιά της.
Καημένα σκυλιά, στα οράματα της Κρουέλα και του κόσμου της, ωραία παλτά και
χαλιά μπορεί να φτιαχτούν από περίεργα δέρματα. Συμφωνεί και ο ΟΗΕ. Την
Κρουέλα δεν την πιάνει κανένα Διεθνές Δικαστήριο.