[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η εποχή των αυτοκρατοριών έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και η Ευρώπη μοιάζει με
κάθε ευκαιρία να θέλει να αποποιηθεί και την υπόνοια ­ έστω ­ ενός ηγετικού
ρόλου στην διεθνή σκηνή. Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Ακόμα και στις χειρότερες
ημέρες του Ψυχρού Πολέμου ένας Ντε Γκωλ ή ένας Βίλλυ Μπραντ μπορούσαν να
υπερασπιστούν την διεθνή θέση της χώρας τους ακόμα και ενάντια στις επιθυμίες
των ΗΠΑ. Αλλά και αργότερα ο Φρανσουά Μιτεράν, ο Χέλμουτ Κολ και η Μάργκαρετ
Θάτσερ πάντα ­ ακόμα και όταν συνέπλεαν ­ έμοιαζε να τηρούν κάποια προσχήματα
ισοτιμίας. Είναι λοιπόν η πρώτη φορά που η Ευρώπη έδειξε με τόσο παραστατικό
τρόπο τέτοιας έκτασης απροθυμία ­ ή αδυναμία ­ να παρέμβει στις εξελίξεις. Οι
λόγοι ενδεχομένως να είναι και συγκυριακοί: στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες
κυβερνούν πρωθυπουργοί που δεν διακρίνονται ούτε για την εμπειρία τους στις
διεθνείς σχέσεις αλλά ούτε και για το πολιτικό τους ανάστημα. Το γεγονός ότι
είναι και σοσιαλδημοκράτες ενδεχομένως περιπλέκει ακόμα πιο πολύ τα πράγματα,
καθώς οι περισσότεροι νιώθουν να δίνουν εξετάσεις σοβαρότητας και ρεαλισμού! Η
συγκυρία ωστόσο δεν θα πρέπει να κρύβει την ουσία ­ κι αυτή είχε ήδη φανεί
καθαρά από τη Συμφωνία του Ντέιτον. Τότε που οι ευρωπαϊκές ελίτ είχαν
καταστήσει σαφές ότι η επιλογή τους είναι η οικονομική ενοποίηση. Και ότι για
τα ζητήματα άμυνας και ασφάλειας ­ για τις βρωμοδουλειές, αν θέλετε ­ θα
συνεχίσουν να αφήνουν την πρωτοκαθεδρία στις ΗΠΑ. Αυτό δεν είναι ούτε καλό
ούτε κακό. Πρώτον, γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να διαβεβαιώνει ότι μια κοινή
ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική θα ήταν περισσότερο ανθρωπιστική από την πολιτική
των ΗΠΑ. Αντιθέτως ­ ιστορικά ­ οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν αποδειχθεί απείρως
πιο σκληροί και στυγνοί αποικιοκράτες από τους νεόκοπους άρχοντες του κόσμου.
Δεύτερον, γιατί καθόλου δεν είναι βέβαιο ότι μια τέτοια κοινή πολιτική θα ήταν
εφικτή. Αν πραγματικά ­ και μάλιστα πρόωρα ­ την επιχειρούσαν οι ευρωπαϊκές
χώρες, τότε ενδεχομένως να ενεργοποιούσαν τέτοιες φυγόκεντρες δυνάμεις που θα
μπορούσαν να οδηγήσουν σε διάλυση όλο το ευρωπαϊκό εγχείρημα.

Αυτά λοιπόν για την Ευρώπη. Όσο για την Ελλάδα, το μόνο που δεν δικαιολογείται
είναι οι ψευδαισθήσεις. Οι ψευδαισθήσεις εκείνων που πίστευαν ότι η ένταξη
στην ΕΟΚ θα έλυνε ως διά μαγείας τα εθνικά μας θέματα. Και η υποκρισία των
άλλων που ενώ αντιτίθενται με νύχια και με δόντια σε κάθε παραχώρηση
κυριαρχικών δικαιωμάτων στο «διευθυντήριο των Βρυξελλών», τώρα οδύρονται ­
δήθεν ­ για την απουσία ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής.

Kapsis @ dolnet.gr