ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το κόκκινο φεγγάρι

Αστέρια στ’ αστέρια: ο ουρανός μαθαίνει μουσική

Οι επιστήμονες το έχουν αναγγείλει εδώ και μήνες: το 1999 θα είναι μία
ιδιαίτερη χρονιά, μία χρονιά όπου θα συμβεί δύο φορές ένα φαινόμενο που έλαβε
χώρα για τελευταία φορά πριν από 80 χρόνια, το περίφημο «μπλε φεγγάρι», δύο
πανσέληνοι δηλαδή τον ίδιο μήνα.

Η πρώτη φορά ήταν τον Ιανουάριο που μας πέρασε, η δεύτερη θα ‘ναι τη νύχτα της
ερχόμενης Τρίτης προς Τετάρτη, και οι αστρονόμοι ετοιμάζονται ήδη για να
παρατηρήσουν αυτό το φεγγάρι που δεν θα είναι μπλε, αλλά άσπρο όπως πάντα,
γιατί ο όρος δεν προέρχεται από το χρώμα του, αλλά από την αγγλική έκφραση
«once in a blue moon», που σημαίνει «μια φορά στο τόσο».

Τι κρίμα που εμείς, εδώ, στα κολασμένα Βαλκάνια, δεν θα μπορέσουμε να δούμε
ούτε μπλε φεγγάρι ούτε άσπρο, γιατί το φεγγάρι αυτές τις τελευταίες νύχτες
είναι κόκκινο, κόκκινο του πολέμου, κόκκινο της φωτιάς και της καταστροφής,
κόκκινο της ντροπής και του μίσους…

Ο καθένας στη δουλειά του. Άλλοι πατάνε κουμπιά και εκτοξεύουν πυραύλους κι
άλλοι ψάχνουν γι’ άγνωστους πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα κι έξω απ’ αυτό,
ελπίζοντας ότι μια μέρα θα ανακαλύψουν έναν άλλο πολιτισμό, ίσως πιο προηγμένο
από τον δικό μας, έναν πολιτισμό όπου η ανοχή κατέχει ακόμη την κεντρική θέση.
Άλλοι γίνονται νονοί στρατιωτικών επιδρομών δίνοντάς τους ονόματα όπως «Αλεπού
της Ερήμου» ή «Καταιγίδα των Βαλκανίων» και άλλοι προτιμούν να βαφτίζουν
αστέρια κρεμώντας στον ουρανό κεράκια με τα ονόματα του Φρανκ Ζάππα και των
Μπητλς, του Ντιουκ Έλινγκτον και του Σαντάνα, της Έλλα Φιτζέραλντ και του Ζαν
Μισέλ Ζαρ.

Ο Γκάρεθ Ουίλιαμς είναι ακούραστος. Διευθυντής του Κέντρου Ελασσόνων Πλανητών
στη Μασσαχουσέτη, αυτός ο 33χρονος Άγγλος αστροφυσικός έχει βαλθεί εδώ και
χρόνια να μάθει τον ουρανό μουσική. Η πρώτη του αποστολή ήταν να βρει κάποιο
συνάδελφό του που να έχει ανακαλύψει τέσσερα αστέρια ταυτόχρονα και να μην
τους έχει δώσει όνομα: ύστερα από μερικούς μήνες ερευνών εντόπισε δύο
Αμερικανούς αστρονόμους και συμφώνησε μαζί τους να δοθούν στ’ αστέρια τα
ονόματα των Σκαθαριών. Το αγαπημένο του αστέρι όμως, κι αυτό που τον κούρασε
περισσότερο αφού χρειάστηκε τρία χρόνια για να το διαλέξει, είναι ο Vangelis:
ένας μικρός πλανήτης με τροχιά 3,4 ετών.

Το χόμπυ του Γκάρεθ Ουίλιαμς έγινε γρήγορα βιομηχανία και ορισμένες οργανώσεις
έχουν ανοίξει «αστρικούς καταλόγους» όπου ανώνυμοι άνθρωποι μπορούν να
βαφτίζουν ανώνυμα αστέρια. Ο ουρανός διαθέτει έτσι πλέον τη Σοφία Λώρεν και
τον Κερκ Ντάγκλας, τον Τραβόλτα και τον Συλβέστερ Σταλλόνε, τον πιλότο Μάριο
Αντρέττι και τον τεννίστα Αγκάσι. Τι περίεργο: ελάχιστοι έχουν σκεφτεί να
δώσουν σ’ αστέρια ονόματα πολιτικών. Εξαίρεση είναι ο Ρήγκαν ­ αλλά κι αυτού η
λάμψη είναι θαμπή και ξεθωριασμένη. Όσο για τον Μιλόσεβιτς και τον Κλίντον, το
πρόβλημα είναι πολύπλοκο: κανένα αστέρι δεν τους θέλει κοντά του.