[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ετήσια έκθεση του Δικαστηρίου Ανηλίκων Αθήνας που παρουσίασαν προχθές «ΤΑ
ΝΕΑ» δεν δραματοποιεί καταστάσεις, αλλά εκπέμπει σήμα κινδύνου για ένα «κοινό
μυστικό»: 5.093 παιδιά στο εδώλιο του κατηγορουμένου για αδικήματα του
Ποινικού Κώδικα μόνον από την περιοχή της Αττικής σε μία χρονιά είναι μεγάλος
αριθμός που οδηγεί σε ανησυχητικά συμπεράσματα, πολύ περισσότερο από τη στιγμή
που το (επίσημο) ποσοστό των ανήλικων παραβατών εμφανίζεται αυξημένο κατά 11%
σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Για μια κοινωνία που αρέσκεται στον εφησυχασμό ­ όπως και τους αρμόδιους,
κρατικούς ή μη, φορείς που ενδεχομένως κινούνται στην ίδια λογική ­ η έκθεση
δίνει «επιχειρήματα» για να δικαιολογηθεί άλλη μία περίοδος απάθειας. Μπορεί
εύκολα να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι η πλειοψηφία των ανηλίκων που
εγκληματούν (και σε αρκετές περιπτώσεις με το αδίκημα της επαιτείας) είναι
παιδιά αλλοδαπών και συνεπώς το θέμα «μάς αγγίζει ελάχιστα». Ή να σταθεί στο
γεγονός ότι το 51% των καταδικαστικών αποφάσεων αφορά παραβάσεις του Κώδικα
Οδικής Κυκλοφορίας ­ άρα, «μικρό το κακό». Αν, όμως, δει κανείς το… ποτήρι
μισοάδειο, θα διαπιστώσει ότι περισσότερα από 1.000 παιδιά την περασμένη
χρονιά στάθηκαν απέναντι σε δικαστές ως δράστες ληστειών, κλοπών, επικίνδυνων
σωματικών βλαβών και άλλων εγκλημάτων βίας.

Και το μήνυμα γίνεται ακόμα πιο δυσάρεστο στους πίνακες για τα αδικήματα περί
ναρκωτικών. Εδώ οι «εφησυχασμένοι» στερεύουν από επιχειρήματα: το 98% των
καταδικασμένων παιδιών για ναρκωτικά ­ σημειώνει το Δικαστήριο Ανηλίκων ­
είναι Ελληνόπουλα. Συνήθως παιδιά τετραμελών οικογενειών με εργαζόμενους
γονείς, αποφοίτους Γυμνασίου και σχέσεις μέσα στην οικογένεια αρμονικές… Ο
μύθος καταρρίπτεται: τα περισσότερα παιδιά που στριφογυρίζουν στη δίνη των
ναρκωτικών δεν προέρχονται από φτωχές, αγράμματες, διαλυμένες οικογένειες.
Απεναντίας, τα ναρκωτικά χτυπούν στην καρδιά μιας τυπικής ελληνικής οικογένειας.

Το συμπέρασμα αρκεί για να αντιληφθούμε, λοιπόν, για μια ακόμη φορά ότι οι
όποιες λύσεις σε τούτο το πρόβλημα ξεκινούν μέσα από την ίδια την «τυπική
ελληνική οικογένεια». Γιατί αυτή γνωρίζει καλύτερα από τον οποιοδήποτε κρατικό
φορέα τα «μυστικά» και τις «ανάγκες» των παιδιών της. Εάν οι λύσεις
αναζητηθούν αποκλειστικά μέσα από την κρατική παρέμβαση και τον γενικό
προγραμματισμό κατά των ναρκωτικών (ή όποιας άλλης μορφής παραβατικότητας των
νέων), το μόνο σίγουρο είναι ότι και στην επόμενη ετήσια έκθεση του
Δικαστηρίου Ανηλίκων θα μετράμε την αύξηση των δεικτών…