ΠΡΟΣΩΠΑ Για τη ζωή της Λούνας

Η Τζούλια «Μπατερφλάυ» έχει βάλει σκοπό της να σώσει τη «Λούνα», μια
χιλιόχρονη σεκόγια. Και δεκαπέντε μήνες τώρα, δεν έχει πατήσει στη γη.

Τζούλια «Μπετερφλάυ». «Καταληψίας», εδώ και 15 μήνες, μιας γιγάντιας σεκόγιας

Η Τζούλια, 24 χρόνων, ζει σε ύψος 60 μέτρων από το έδαφος, στα κλαδιά της
γιγάντιας σεκόγιας. Η «Λούνα», όπως την έχει ονομάσει, είναι μια από τις
τελευταίες που είναι ακόμη όρθιες στο δάσος αυτό, 400 χιλιόμετρα βόρεια του
Σαν Φρανσίσκο. Και η Τζούλια δεν πρόκειται να κατέβει αν ο ιδιοκτήτης του
δένδρου, μια εταιρεία ξυλείας που έχει κόψει όλες τις άλλες σεκόγιες, δεν
εγγυηθεί την ασφάλεια αυτής της τελευταίας. Όπως γράφει το γαλλικό περιοδικό
«Λε Πουέν», στο τέλος του περασμένου αιώνα, από τα σύνορα του Καναδά μέχρι
νότια του Σαν Φρανσίσκο υπήρχαν δέκα εκατομμύρια στρέμματα με γιγάντιες
σεκόγιες (μερικές ηλικίας ως και 2.000 ετών). Αλλά καθένας από τους γίγαντες
αυτούς αξίζει μια περιουσία κομμένος σε σανίδες (γύρω στα 30 εκατομμύρια
δραχμές το δένδρο) κι έτσι σήμερα έχουν μείνει όρθιοι μόνο τρεις στους εκατό.

Η Τζούλια («Μπατερφλάυ», Πεταλούδα, είναι το «πολεμικό» της ψευδώνυμο) επενέβη
για να εμποδίσει το κόψιμο της σεκόγιας τον Δεκέμβριο του 1997. Τα «tree
sittings», οι «καταλήψεις δένδρων», είναι εδώ και μερικά χρόνια μια δημοφιλής
τακτική μεταξύ των οικολόγων, αφού οι εταιρείες υλοτομίας δεν μπορούν να
κόψουν ένα δένδρο όταν είναι «κατοικημένο». Αλλά, χάρη στην επιμονή της, η
Τζούλια έγινε σύμβολο του κινήματος. Πρώην σερβιτόρα σε μπαρ, κόρη ιεροκήρυκα
από το Άρκανσο, ζει σε μια πλατφόρμα 1,80 επί 2,40 μ. που έχει τοποθετήσει
ανάμεσα στα κλαδιά και προστατεύει με ένα μουσαμά. Μαγειρεύει με μικρές φιάλες
υγραερίου και πλένεται με σφουγγάρι σε μια λεκάνη. Μόνες διασκεδάσεις της, ένα
ραδιόφωνο με μανιβέλα και τα ποιήματα που γράφει. Έχει κι ένα κινητό τηλέφωνο,
που της επιτρέπει να δίνει συνεντεύξεις, ακόμη και να συμμετέχει σε
πανεπιστημιακές διασκέψεις.

Η νεαρή γυναίκα έχει κερδίσει τον θαυμασμό ακόμη και των αντιπάλων της. Έγιναν
πολλές προσπάθειες για να την αναγκάσουν να κατέβει ­ εμπόδιζαν τον
ανεφοδιασμό της, έπαιζαν δυνατή μουσική μέρα-νύχτα και είχαν προβολείς
στραμμένους διαρκώς επάνω της. Απέτυχαν όλες. Δεν «έσπασε» ούτε όταν το Ελ
Νίνιο φυσούσε τα κλαδιά της «Λούνας» με ανέμους ταχύτητας 80 χιλιομέτρων την
ώρα. «Γαντζώθηκα στη Λούνα κι εκείνη μου μίλησε», διηγείται η Τζούλια. «Μου
είπε, “Θα κάνω τα πάντα για να σε σώσω”». Προς το παρόν, σχολιάζει το «Λε
Πουέν», είναι μάλλον αυτός ο τελευταίος από τους γίγαντες που χρωστά τη ζωή
του στην «Πεταλούδα».