ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Οι πανύψηλες μικρόσωμες

ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΣΩΜΗ μελαχρινή η Ρένα. Ακριβώς το αντίθετό μου, όπως η Τασούλα στο
Δημοτικό, η Νίκη της εφηβείας, που γνωριστήκαμε στο φροντιστήριο Τζουγανάτου
για τη Νομική, ακόμη και η Τζωρτζίνα. Όταν βγαίνουμε είμαστε το τέλειο
παράταιρο δίδυμο, «στα ίσα μου» έρχομαι μόνον με τη Φένια και την Ελένη. Όλοι
οι μικρόσωμοι άνθρωποι, πόσο μάλλον οι φίλες μου, ξυπνούν μέσα μου ένα σχεδόν
μητρικό αίσθημα προστασίας τους. Και ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που
καταλαβαίνω μια χαρά τη δύναμή τους. Η Νικούλα κατισχύει με τη βαθιά
διεισδυτική σκέψη της που αγγίζει τα όρια της κρίσιμης σοφίας, η Τζωρτζίνα
βγάζει… μαχαίρια στο βλέμμα της, το Ρενάκι, πάντα χαμηλόφωνο, με ξαφνιάζει
με τις γνώσεις της στα οικονομικά, πεδίο ολισθηρότατο για μένα. Όταν ­ με
τρόμο το λέω ­ πλησιάζουν οι μέρες για τη φορολογική δήλωση ή άλλα «δώσε» για
την Εφορία, η Ρένα ορθώνει το ανάστημά της, ξεδιπλώνει έντυπα ακατανόητα για
το φτωχό μυαλό μου, συμπληρώνει «κουτάκια» με ταχύτατους μαθηματικούς
υπολογισμούς, προσθαφαιρεί, διαιρεί και πολλαπλασιάζει, αποκρυπτογραφεί λάθη,
ελλείψεις και ανοησίες, σαν να «κεντάει».

Την παρακολουθώ με αμέριστο θαυμασμό, φιλολογία έχει σπουδάσει, τέτοιο
ταλέντο… «Πώς τόσοι και τόσοι ειδήμονες δεν τα βγάζουν πέρα, και αυτή, η
τοσοδούλα, μπορεί και τα κουμαντάρει;» αναρωτιέμαι κάθε φορά, με την
ευγνωμοσύνη του μέσου φορολογούμενου που παιδεύεται με λογιστές. Τι θα ‘κανα
δίχως τη δαιμόνια Ρένα; «Έλα, παιδάκι μου, έχεις δίκιο», με παρηγορεί. «Κι εγώ
δεν καταλαβαίνω πως τα φτιάχουν έτσι που να βασανίζουν τον κόσμο». Και τη
βλέπω δύο μέτρα ψηλή, να με προστατεύει.