Οι «πόντοι» που γίνονται «κουκιά»

Εγώ σου λέω: τους πήρε τα σώβρακα. Δεν πρόκειται να ξανακουνηθούν…

­ Άσε μας, ρε Λίτσα, αυτοί δεν καταλαβαίνουν, άσε που αύριο – μεθαύριο πάλι θα
μας κοιμίσει ο πρόεδρος..

Φραπές και τσιγάρο στο χέρι, οι σύνεδροι στο Ολυμπιακό Στάδιο προσπαθούν να
συνέλθουν από την καταιγίδα, τη βροχή και την ομιλία του Κώστα Σημίτη, ψάχνουν
­ ή τους φέρνουν ­ και την περίφημη λίστα, η πολιτική του 21ου αιώνα τα έχει
όλα: και ΟΝΕ και μνήμη (συμπυκνωμένη σε ένα όνομα, «Ανδρέας») και γήπεδο και
κοινοτικά κονδύλια…

Παρκάρω το Φιατάκι μου ανάμεσα σε μια Μερσεντές και ένα Βόλβο, είναι παράταιρο
και το ξέρω, το βλέπω άλλωστε και στο βλέμμα του σεκιουριτά που επιτηρεί τις
μανούβρες μου, στα αυτιά μου έχω ακόμη μιαν από τις πρώτες φράσεις του
Πρωθυπουργού την προηγουμένη: «Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μηχανισμός νομής της
κομματικής ή της κρατικής εξουσίας…». Σε μιαν ατελείωτη ­ έτσι μου φαίνεται
­ διαδρομή από τον περίγυρο του Σταδίου ως τους βρώμικους διαδρόμους, μοκέτες
και γόπες, συνδυασμός που σκοτώνει, στα κυλικεία με τις γελαστές τύπισσες που
φορούν ποδιές διαφημιστικές για τσιπς, ακόμη απασχολούν οι «πόντοι» που πήρε ο
Πρωθυπουργός, αλλά τώρα είναι η ώρα που πρωταγωνιστές γίνονται τα «κουκιά»,
βέβαια, «κουκιά» είναι πάντα οι άλλοι…

Πηγαδάκι, υπό το βλέμμα του Κώστα Σημίτη και του Ανδρέα Παπανδρέου

Ενα πλήθος παράταιρο, όχι πολιτικά ­ ή πάντως όχι μόνο πολιτικά, άλλωστε αυτό
θεωρείται και δεδομένο, πολυσυλλεκτικό ΠΑΣΟΚ το λένε κι υπερηφανεύονται γι’
αυτό ­ αλλά και ηλικιακά και αισθητικά, δίπλα στον ευτραφή κύριο με το καρό
σακάκι και τη ριγέ μπλούζα, κομπολόι στο χέρι και μουστάκι, υπάρχει η 30άρα με
το άψογο ντύσιμο (και βάψιμο), αναρωτιέμαι τι τους ενώνει, θυμάμαι τα
συνθήματα της προηγουμένης: «Ανδρέα, ζεις, εσύ μας οδηγείς» οι μεν, «Σημίτη,
προχώρα, να αλλάξουμε τη χώρα» οι δε, πόσο αντίθετα είναι άραγε;…

Στα πηγαδάκια ­ σχεδόν ίδια στη… δομή τους, ένας (άντρας) στο κέντρο και
καμιά δεκαριά σύνεδροι γύρω του ­ ακούω τις διαφορετικές προσεγγίσεις για το
σοκ του Συνεδρίου, την ομιλία του Πρωθυπουργού. Υπάρχουν αυτοί που την
αντιμετωπίζουν ως ένα απροσδόκητο γκολ στα δίχτυα της αντίπαλης ομάδας,
υπάρχουν αυτοί που «παίζουν» με τη σύγκριση με τον άλλον αρχηγό τους, αυτόν
που όλοι παραδέχονται ότι είναι παρών ­ αλλά δε συμφωνούν πώς είναι παρών.
Υπάρχουν, όμως, κι αυτοί ­ πολλοί λιγότεροι ­ που αναρωτιούνται σε τι
οφείλεται η «άλλη εικόνα» του αρχηγού ­ «αμφεταμίνες του δώσατε;», ρωτά
κάποιος το γνωστό στρατηγό, αυτός χαμογελά…

Ένας τεχνοκράτης ­ αυτοί ξεχωρίζουν, δεν έχουν «ΠΑΣΟΚική» εμφάνιση και δε
μιλούν δυνατά ­ υποστηρίζει έμπλεος σοβαρότητος ότι «είναι πολύ απλό, ο
άνθρωπος έχει δύο όψεις, αυτήν που ξέρουμε όταν μιλά για ΟΝΕ κ.λπ. και τούτη
την άλλη, άμα τον τσιγκλάνε», μια πολιτική επικαιροποίηση του Φρόιντ…

Πιο σιγά, συνωμοτικά και ψιθυριστά, αλλά όσο προχωρεί η μέρα δυνατότερα,
μιλούν για τις λίστες και τους σταυρούς, οι σύνεδροι δείχνουν να ξέρουν το
σκορ, αλλά όχι τους σκόρερ, το ξενύχτι στις ταβέρνες και στα μπουζούκια δεν
τους φώτισε και πολύ, στην αχανή αίθουσα βρίσκονται ελάχιστοι άνθρωποι, οι
πολλοί έρχονται μόνο για τα «ονόματα», όλοι οι ομιλητές πάντως ­ και τα πρώτα
και τα δεύτερα βιολιά ­ στον ίδιον καμβά κινούνται: «Ενότητα», «ο ιδρυτής
μας», «η καμαρίλα», «η μιζέρια», «να αναμειχθούμε με τους απλούς πολίτες».
Μάλιστα, ώστε εδώ δεν είμαστε απλοί πολίτες. Τι είμαστε άραγε; «Ενεργοί
πολίτες» που είπε κι ο Κώστας Σημίτης ή μήπως «άνθρωποι της εξουσίας»;
Προφανώς και τα δύο ­ τουλάχιστον τέσσερα 24ωρα κάθε τρία χρόνια…

Τα βιντεογουόλ παίζουν ακατάπαυστα το ρόλο τους, «το πολιτικό Βιάγκρα δε
βρέθηκε ακόμη», με ενημερώνει ένας συμπαθέστατος ομιλητής, «εγώ θυμάμαι τον
Ελευθέριο Βενιζέλο…», λέει άλλος συνομήλικός μου, αλλά προφανώς η δική του
μνήμη είναι καλύτερη από τη δική μου, μια άλλη κοπέλα δηλώνει ότι «βαρέθηκε να
ακούει για λιγότερο ή περισσότερο πατριώτες ­ και μάλιστα από αυτούς που
συνωστίζονται για μια καλή μετάθεση στο Στρατό», στο πάτωμα βρίσκονται
πεταμένες φωτοτυπίες με άρθρο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη και φωτογραφία του
Αμπντουλάχ Οτζαλάν…

(33 χρόνων, ιχθυολόγος, αν. μέλος της Κ.Ε.)

«Ισχυρό ΠΑΣΟΚ για μια ισχυρή Ελλάδα» είναι η άποψη του Γ. Τσελέντη, ο οποίος
μάλιστα σημειώνει ανεπιφύλακτα ότι «αυτό προσδιορίστηκε, με τον καλύτερο και
τον πιο ξεκάθαρο τρόπο, από την προχθεσινή ομιλία του Πρωθυπουργού».

Δεν θεωρεί πως υπάρχει πρόβλημα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. «Αυτό έχει ξεκαθαρίσει»
λέει και «συμβουλεύει» τα στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης «να μην
τρέφουν αυταπάτες».

Ο ίδιος βλέπει το Συνέδριο ως αφετηρία για «τον επαναπροσδιορισμό του ΠΑΣΟΚ,
για ένα νέο ξεκίνημα ανανέωσης των σχέσεών του με την κοινωνία». Και
καταλήγει: «Σ’ έναν ωραίο κήπο χωράνε όλα τα λουλούδια, αρκεί να μην είναι τσουκνίδες».

(21 χρόνων, σπουδάστρια στους μηχανολόγους των ΤΕΙ Σερρών)

Αισιόδοξη για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται η 21χρονη Σοφία Γιώτα, η οποία
πιστεύει ότι «όλοι ενωμένοι θα βγουν από το Συνέδριο και δυναμικά, όπως αξίζει
στο κόμμα».

Παίρνει μέρος για πρώτη φορά σε μια τέτοια διαδικασία και εκφράζει την
ενόχλησή της για την «αντιπαράθεση των συνθημάτων» που εκδηλώθηκε την πρώτη μέρα.

Ωστόσο, είναι σίγουρη ότι «όλα θα πάνε καλά». Και υποστηρίζει πως «η βάση του
ΠΑΣΟΚ, και κυρίως η νεολαία, είναι βέβαιη ότι το κόμμα θα βγει νικηφόρο από
τις νέες προκλήσεις των ευρωεκλογών και των εθνικών εκλογών».

(32 χρόνων, δασκάλα χορού)

«Το κόμμα περνάει σοβαρή κρίση, η οποία κορυφώνεται εδώ και καιρό»,
επισημαίνει η 32χρονη Μαρία Κοϊτσάνου. Η ίδια μπορεί ­ όπως λέει ­ «να είναι
από τη φύση της αισιόδοξο άτομο», όμως εμφανίζεται τελείως απαισιόδοξη για το
μέλλον του ΠΑΣΟΚ «αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση». Πιστεύει ότι η πρώτη
απόδειξη της «εσωκομματικής τριβής» θα φανεί στις ευρωεκλογές, όπου,
σημειώνει, «το αποτέλεσμα θα δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει τον κοινωνικό του
ιστό». Έστω και την τελευταία στιγμή, λέει, επιβάλλεται η ενότητα και η
αποδοχή ότι μπορεί να υπάρξει σ’ ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα και «μία εσωτερική
φωνή αντίστασης με κοινά χαρακτηριστικά». Σε διαφορετική περίπτωση «άλλοι θα
ενσωματωθούν και άλλοι θα φύγουν».