ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χτυπάω ξύλο…

ΣΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ γύρω από τη Χρήστου Λαδά, ημέρα από εκείνες που μια θέση
πάρκινγκ ισοδυναμεί με εξάρι στο ΛΟΤΤΟ (καθημερινή δηλαδή).

Έχω κάνει ήδη καμιά δεκαριά φορές τον κύκλο, τον οποίο το αυτοκίνητό μου ξέρει
απ’ έξω κι ανακατωτά και, ω του θαύματος, σε μια γωνία ανακαλύπτω ένα άνοιγμα
στο οποίο ίσως χωράω.

Κι όπως αγωνίζομαι να στριμωχτώ εκεί μέσα, μια Τσιγγάνα στήνεται στο παράθυρό
μου. Κόβοντας χώρο και ορατότητα. «Έλα, καλέ, να σου πω τη μοίρα σου»,
αρχίζει. Την κοιτάω με απελπισία ­ γιατί από πίσω έχει αρχίσει να σχηματίζεται
ουρά από αυτοκίνητα ­ αλλά αυτή αμετακίνητη στη θέση της. «Δυο άτομα λένε
λόγια για σένα, έλα να στα πω», συνεχίζει απτόητη. «Άσε με τώρα» της λέω εγώ,
«είναι δικοί σου άνθρωποι», επιμένει αυτή. Φεύγει, αφού τα δικά μου νεύρα
έχουν τεντώσει και μου πετάει κι ένα «την κατάρα μου να ‘χεις».

Επιτέλους ανεβαίνω στο γραφείο. Και αρχίζει η καταστροφή.

Ένα ρεπορτάζ που περίμενα έχει πάει τόσο στραβά που είναι για πέταμα. Ο
διευθυντής μού βάζει τις φωνές. Αργότερα μαλώνω και με έναν φίλο μου. Και το
βράδυ η παρέα που είχε κανονιστεί δέκα μέρες πριν για ένα γλέντι, φυλλορροεί.

Κάπου εκεί σκέφτηκα την Ελένη.

Που όταν ερχόταν στο σπίτι μου δεν ήθελε να βλέπει τον μαύρο μου γάτο και που
όταν τρώμε, ποτέ δεν παίρνει το αλάτι κατευθείαν από το χέρι του άλλου.
Προληπτικός; Ποιος είναι προληπτικός…