ΔΡΟΜΟΙ

… δεν το έχουν και αυτό είναι ένδειξη καλού γούστου, λέει ο συγγραφέας
Ζαν-Λικ Χενίνγκ. Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι για να κάνουμε και χωρίς αυτό.
Ξέρουμε πως η ευτυχία συνήθως συνδυάζεται με το άρτιο. Ό, τι είναι περιττό, η
φύση το αποφεύγει. Το ένα, το μοναδικό, είναι ένδειξη ανισορροπίας. Δεν είναι
γνωστό παρά μονάχα ένα ζώο που έχει ένα μοναδικό κέρατο να προεξέχει μπροστά
του και αυτό είναι μυθικό: ο μονόκερως. Λένε πως οι νέγρες της φυλής Αράντα
είναι από τη φύση προικισμένες με ένα «δώρο», τέτοιο που θα το ζήλευε ένας
άντρας. Τι να το κάνουν, λοιπόν, αυτό που λέει ο Φρόυντ πως τους λείπει; Αν
φροντίζουμε επιμελώς να σκεπάζουμε αυτό που έχουμε, δεν είναι παρά για να
κάνουμε τους άλλους να πιστέψουν πως κάτι έχουμε εκεί κάτω. Ωστόσο, δεν έχουμε
τίποτα. Τουλάχιστον τίποτα σπουδαίο. Ακόμη και οι Παπούα το κρύβουν κάτω από
μια «μάσκα» από κολοκύθα.

… κρύβονται, έλεγε ο Κλοντέλ. Ιδιότροπο, ανυπόταχτο, ανεξάρτητο. Ποτέ δεν
είναι εκεί όταν το θέλει κανείς. Ποτέ όπως το θέλει. Με κίνδυνο το φιάσκο. Ας
ξαναδιαβάσουμε τους Λατίνους. Με πρώτο τον Οβίδιο. Παντού αυτή η φοβία. Που
καταλήγει στα χάπια «Βιάγκρα». Ακόμη και η λογοτεχνία μπορεί να κάνει χωρίς
αυτό. Το ιδεώδες είναι για τον Αριστοφάνη μικρό, όπως στα αρχαία ελληνικά
αγάλματα. Αντίθετα, το υπερμέγεθες «συγχωρείται» μόνο στους βαρβάρους, τους
δούλους και τους σατύρους. Στον Λευκό Οίκο, τη θέση του παίρνει ένα πούρο. Τον
άντρα πρέπει να τον κοιτάει κανείς μόλις προσπεράσει, γράφει ο Χενίνγκ στο
βιβλίο του «Ερωτική Μυθολογία» (εκδ. Albin Michel). Γιατί το «σ’ αγαπώ», ο
άντρας το λέει πάντα με τους γοφούς.

… που πάνω του η γυναίκα χαμηλώνει ευλαβικά τα μάτια για να λατρέψει εκείνο
που δεν έχει και που θέλει να αποκτήσει, πλέκει το εγκώμιο η συγγραφέας
Αστρίντ Σιλίνγκ. Πόσες φορές δεν μίλησε ο Φρόυντ για την έλλειψή του; Μπορεί
κανείς να συγχωρέσει μια γυναίκα που δεν έχει μυαλό, μα όχι και μια γυναίκα
που δεν το αγαπάει. Το μέτρο του έρωτα είναι ο έρωτας χωρίς μέτρο, λέει ο
ποιητής. Μα εκείνη μετράει πόσες φορές θα την τιμήσει, όταν ανοίγει στα δυο τα
φύλλα της καρδιάς της, μαγικός αυλός που μαζί του ξεκινάει ένα ταξίδι προς την
παραζάλη, γράφει η Σιλίνγκ στο βιβλίο της «Γυναικείες Ηδονές» (εκδ. Gallimard).

… που εισχωρεί σε μια πυκνή φυλλωσιά, τόσο απλή και φυσική είναι η χαρά από
το πλησίασμά του. Λυγερό σαν στάχυ, ανάγλυφο σαν κύμα. Δύναμη μαζί και
αδυναμία, όταν αποκαλύπτει τους θησαυρούς του, πετώντας από πάνω του χιλιάδες
ρομαντικά φύλλα. Στο ίδιο αυλάκι, γάργαρο νερό και φιλντισένια λάμψη.
Απόκρυφος θεός, παλλόμενο όνειρο, που κάθε τόσο επιστρέφει για να γεμίσει τους
σκοτεινούς διαδρόμους της επιθυμίας.