ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η τέλεια ισορροπία

Συνδικαλιστές. Καλλιτέχνες. Φεμινίστριες. Άνεργοι. Εκπρόσωποι αντιρατσιστικών
οργανώσεων. Μια ποδοσφαιριστής. Α, ναι, και μερικοί κομμουνιστές.

Ρομπέρ Υ. Τον αδικεί η «Λιμπερασιόν» τον γραμματέα: με το σφυροδρέπανο, καμία σχέση δεν έχει

Από τα δεξιά τον πίεζε ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, που έχει θέσει στόχο των
Πρασίνων για τις ευρωεκλογές να ξεπεράσουν τους κομμουνιστές. Από τ’ αριστερά
τον απειλούσαν οι δύο αιώνιοι τροτσκιστές, η Αρλέτ Λαγκιγιέ και ο Αλαίν
Κριβίν, που προσπαθούν να συλλέξουν τις ψήφους των απογοητευμένων.
Στριμωγμένος, ο Ρομπέρ Υ αποφάσισε να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός εισάγοντας
στη γαλλική (και παγκόσμια) πολιτική μια νέα έννοια: τη διπλή ισότητα. Στο
ευρω-ψηφοδέλτιο του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος δεν θα υπάρχει μόνον ίσος
αριθμός ανδρών και γυναικών, αλλά και ίσος αριθμός κομμουνιστών και μη
κομμουνιστών. Η τέλεια ισορροπία. Ή το τέλειο μάρκετινγκ.

Οι «ορθόδοξοι» είναι έξαλλοι. Τι γυρεύει στη δεύτερη θέση της λίστας η
Ζενεβιέβ Φρες, πρώην υπουργός αρμόδια για τα δικαιώματα των γυναικών, που δεν
κρύβει τη συμπάθειά της για το Μάαστριχτ; Τι θέλει στην πέμπτη θέση ο Φοντέ
Συλλά, πρώην πρόεδρος της οργάνωσης «SOS Racisme», που τάσσεται υπέρ των
ποσοστώσεων για τους μετανάστες; Πού είναι το παλιό, καλό, υπερήφανο,
ομοιόμορφο και ηγεμονικό Κομμουνιστικό Κόμμα; Ποιος το έθαψε, ποιος το έκανε
ουραγό της εξουσίας; Και με ποιο δικαίωμα;

Με τη λογική που χαρακτηρίζει το συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο διαφωνεί και ένα
μέρος του λεγόμενου «κοινωνικού κινήματος». Αυτό δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα
αλλά μια λίστα προσωπικοτήτων που καταρτίστηκε καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους,
λέει στη «Λιμπερασιόν» η Αννί Πουρ από την οργάνωση «Πρώτα τα δικαιώματα!!».
Το κίνημα πρέπει να είναι αυτόνομο, δεν μπορεί να το καπελώνει ένα κόμμα.
Γιατί αν η προσπάθεια αποτύχει, θα χαθεί ένας από τους τελευταίους θυλάκους
αντίστασης στη μονόδρομη σκέψη.

Όμως ο Γραμματέας ξέρει πως έχει δίκιο. «Περίμεναν από μας έναν πολιτικό λόγο
αμυντικό, ευρωφοβικό και άτονο», είπε το Σάββατο μετά το τέλος της συνεδρίασης
του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος. «Κι εμείς προσφέρουμε ένα πρόγραμμα για
την οικοδόμηση της Ευρώπης. Μας φαντάζονταν απομονωμένους,
περιθωριοποιημένους. Κι εμείς προτείνουμε μια λίστα δυναμική και ανοιχτή». Ο
Ρομπέρ Υ γνωρίζει ότι η κομμουνιστική ιδεολογία δεν έχει πια πέραση στους
ψηφοφόρους, δεν αφορά παρά ένα μικρό αριθμό αμετανοήτων. Από τότε που ανέλαβε
το κόμμα, στις αρχές του 1994, προσπαθεί έτσι να γυρίσει σελίδα. Σήμερα δίνει
ένα οριστικό τέλος στην εποχή του Ζωρζ Μαρσαί. Και απαντά, ή τουλάχιστον
επιχειρεί να απαντήσει, στο ερώτημα: «Σε τι χρησιμεύει το Γαλλικό
Κομμουνιστικό Κόμμα;».

Ευφυής και ρεαλιστής, ο Υ έχει επίγνωση ότι τυχόν εκλογική αποτυχία του
κόμματός του θα ισοδυναμούσε με καταστροφή. Δεν θα αμφισβητούνταν μόνο οι
μεταρρυθμίσεις του, αλλά και η στρατηγική επιλογή της συμμετοχής στην
κυβέρνηση. Όσο για το 30ό συνέδριο του κόμματος στις αρχές του 2000, θα
μετατρεπόταν ­ όπως σημειώνει η «Λιμπερασιόν» ­ σ’ ένα πραγματικό δικαστήριο.