Η νέα τάξη των… λιστών

Ε…, ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ..! Μπορεί να καθυστερήσαμε στην κοινωνική πολιτική, την
καταπολέμηση της ανεργίας…, μπορεί να τα κάναμε μούσκεμα στην υπόθεση
Οτζαλάν, αλλά… χιούμορ έχουμε. Εννοώ εμάς του ΠΑΣΟΚ, υπουργούς, βουλευτές,
στελέχη υψηλόβαθμα και χαμηλόβαθμα. Επί τρεις μήνες αλωνίζουμε τα «παράθυρα»
της TV, συνωστιζόμαστε στις ενημερωτικές (!!!) εκπομπές και «φιλοσοφούμεν άνευ
μαλακίας» (διαγράφεται μια λέξη) περί του περιβόητου 5ου Συνεδρίου.
Αμφισβητούμε την αντιπροσωπευτικότητά του, καταγγέλλουμε τους μηχανισμούς και
αναλισκόμεθα σε λιβανωτούς υπέρ της ενότητας, ακονίζοντας τα στιλέτα μας για
τα επικείμενα «συντροφικά μαχαιρώματα».

Συνεπαρμένος από τη «συνεδρομανία» επιχείρησα, προχθές, να παρακολουθήσω
«ενημερωτική εκπομπή» περί του Συνεδρίου, αλλ’ αντιμετώπισα την οργή των
προσκεκλημένων μου, που με συντριπτική πλειοψηφία, που ούτε να την ονειρευθεί
δεν αποτολμά ο κ. Σημίτης, προτίμησαν δακρύβρεκτον σίριαλ και μάλιστα την
επανάληψη επεισοδίου που είχαν χάσει. Και τότε θυμήθηκα την εποχή της χούντας,
όταν όλοι εμείς, οι πολιτικοί κρατούμενοι στον Κορυδαλλό, πιστεύαμε ότι 10
εκατ. Έλληνες ζουν με τη σκέψη τους αφιερωμένη σ’ εμάς. Κι όταν βγαίνοντας από
τις πύλες της φυλακής, είδα μια ερημωμένη ­ κυριολεκτικά ­ Αθήνα, πίστεψα
ακράδαντα ότι ήταν όλοι αφιερωμένοι στη… βραδινή προσευχή υπέρ των πολιτικών
κρατουμένων! Πώς να διανοηθώ ότι ήταν… το ματς Παναθηναϊκού – Ερυθρού Αστέρα!

Αρνούμενος να παρακολουθήσω το δακρύβρεκτον σίριαλ, απορροφήθηκα σε νοερές
αναλύσεις. Κι είναι εύκολο με μιαν ανάλυση να φθάσεις στο αναμφισβήτητο
συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση κυνηγώντας τους στόχους της ΟΝΕ, υστέρησε στην
κοινωνική της πολιτική, την καταπολέμηση της ανεργίας, τη στήριξη των
μικρομεσαίων ­ δηλ. τις κοινωνικές εκείνες ομάδες που αποτελούσαν, κι
εξακολουθούν ν’ αποτελούν, τα στηρίγματα του Κινήματός μας.

Είναι εύκολο να φθάσουμε στο αναμφισβήτητο συμπέρασμα ότι η εξωτερική μας
πολιτική, με μια σειρά μικρότερων ή μεγαλύτερων, φραστικών ή ουσιαστικών
υποχωρήσεων έχει εκθρέψει την τουρκική προκλητικότητα.

Το «πώς» και «γιατί» ανήκει στη σφαίρα της ανάλυσης. Το τι πρέπει να γίνει,
είναι το ερώτημα της πολιτικής δράσης. Υπάρχουν όμως περιθώρια μιας τέτοιας
δράσης; Δύο αμφιβολίες:

1 Μετά την είσοδό μας στην ΟΝΕ τα περιθώρια άσκησης οικονομικής πολιτικής θα
είναι ελαχιστοποιημένα. Κι ανεξάρτητα του ποια πολιτική, ποια ιδεολογία, θα
επιλέγουν οι λαοί της Γηραιάς Ηπείρου, θα εφαρμόζεται η πολιτική των
τραπεζιτών της Κεντρικής Ευρώπης. Η ελεύθερη οικονομία της αγοράς που
χρησίμευσε σαν όπλο κατά των κλειστών κοινωνιών του φασισμού και του
κομμουνισμού, πήρε ­ όπως μας επισημαίνει το επιφανέστερο δημιούργημά του, ο
Τζορτζ Σόρος ­ τα χαρακτηριστικά ενός φονταμενταλιστικού συστήματος, κι έγινε
αφ’ εαυτού καταπιεστικό.

2 Το «τέλος των ιδεολογιών» που διεκήρυξε ο Φουκιγιάμα ήταν ο προάγγελος αυτού
που ο Κίσινγκερ χαρακτηρίζει σαν «μεσσιανικής αντίληψης» πολιτική των ΗΠΑ που
πεπεισμένες ότι το σύστημά τους είναι το καλύτερο, είναι αποφασισμένες να το
επιβάλουν σε παγκόσμια κλίμακα.

Στη Βουλή του ’93, κατά την προπαρασκευή των θέσεών μας για το Άμστερνταμ,
θέτοντας τα δύο αυτά θέματα, ένιωσα να γίνομαι ένας γραφικός Δον Κιχώτης της
πολιτικής. Σήμερα όμως;

Στο Συνέδριο θα ζητήσουμε ­ και θα υποσχεθούμε ­ όλοι ενίσχυση της κοινωνικής
πολιτικής, καταπολέμηση της ανεργίας, στήριξη των μικρομεσαίων. Σ’ ένα δεν θ’
απαντήσουμε: το πώς.

Θα μιλήσουμε, ακόμη, και για την αποκατάσταση του πατριωτικού χαρακτήρα του
ΠΑΣΟΚ, την άσκηση ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Το μόνον που δεν θα
κάνουμε είναι… να θίξουμε τη νέα τάξη. Θα είμαστε αφοσιωμένοι στις… λίστες.

Γράφει κάπου ο Αντρέ Μορουά, βάζοντας τα λόγια του στο στόμα Άγγλου
συνταγματάρχη: «Πότε θα τελειώσει αυτός ο απείθαρχος πόλεμος, να κάνουμε πάλι
ωραία πειθαρχημένα γυμνάσια».

Πότε θα τελειώσει το πολιτικό Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, να μιλήσουμε και πάλι για πολιτική…

Ο Γιάννης Καψής είναι μέλος της Κ.Ε., βουλευτής και πρώην υπουργός