30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗΣ

ΗΘΟΠΟΙΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στο αύριο.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ: Αυτούς που τον αγαπούν.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ: Όλη η καλή μουσική.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Στην Ντίσνεϊλαντ με την κόρη μου.

ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων» του Μαρκές.

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΟΥ ΓΩΝΙΑ: Η γωνιά του γραφείου του, που βρίσκεται το κομπιούτερ.

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Τον Θεόδωρο Πάγκαλο.

«Υπάρχουν, αλλά είναι είδος υπό εξαφάνιση οι… άντρες, απαντά ο Χρήστος
Βαλαβανίδης με αφορμή το σίριαλ του Λευτέρη Καπώνη, στο οποίο πρωταγωνιστεί με
τον τίτλο «Οι άντρες δεν υπάρχουν πια» (Mega). Αυτή την περίοδο εκτός από την
τηλεόραση εμφανίζεται στη θεατρική παράσταση «Άτακτη τάξη» (Από Μηχανής
Θέατρο), στην οποία, όπως δηλώνει, περνάει πολύ καλά. Πάντως, όπως λέει ο
ίδιος, γελά με τους σοβαροφανείς, ενώ το θέατρο είναι αυτό που του γεμίζει τις
ώρες της ζωής του.

ΕΡ.: Άντρες… δεν υπάρχουν πια;

ΑΠ.: Υπάρχουν. Αλλά είναι είδος υπό εξαφάνισιν.

ΕΡ.: Τους πάτησε το τρένο;

ΑΠ.: Τους πάτησε η ισότητα.

ΕΡ.: Εσείς τι έχετε διαπιστώσει;

ΑΠ.: Εγώ τι να σας πω. Εγώ κοιτάζω μόνον τις γυναίκες.

ΕΡ.: Οι τηλεθεατές;

ΑΠ.: Θα πρέπει να απαντήσει η AGB.

ΕΡ.: Απο αστυνομικό σε κωμωδία;

ΑΠ.: Ναι.

ΕΡ.: Ο καλός ο μύλος όλα τ’ αλέθει;

ΑΠ.: Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Αν όμως είναι καλό και το σιτάρι, τόσο το καλύτερο.

ΕΡ.: Πόσο σας «γεμίζει» η τηλεόραση;

ΑΠ.: Εγώ κάνω τηλεόραση, δεν βλέπω τηλεόραση.

ΕΡ.: Το θέατρο;

ΑΠ.: Γεμίζει όλες τις ώρες.

ΕΡ.: Ό, τι λάμπει είναι χρυσός στη μικρή οθόνη;

ΑΠ.: Όχι, βέβαια.

ΕΡ.: Τι σας άφησε πίσω το «Νυχτερινό δελτίο»;

ΑΠ.: Ατέλειωτα γέλια στα γυρίσματα και 40 λίτρα ιδρώτα.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τον Πάνο Κοκκινόπουλο;

ΑΠ.: Όπως πάντα, άψογη.

ΕΡ.: Και με τον Σπύρο Φωκά και τον Μηνά Χατζησάββα;

ΑΠ.: Πάρα πολύ καλή.

ΕΡ.: Πόσο καλά προσέχετε τα βήματά σας στην TV;

ΑΠ.: Νομίζω η συχνότητα με την οποία εμφανίζομαι στην τηλεόραση μάλλον κάποια
προσοχή θα πρέπει να κρύβει εκ μέρους μου.

ΕΡ.: Γιατί οι ηθοποιοί που επιμένουν στην τηλεόραση, δεν έχουν διάρκεια;

ΑΠ.: Γιατί η τηλεόραση είναι μια «Μαύρη τρύπα». Και αν δεν προσέξει κάποιος,
τον καταπίνει. Άλλωστε, όλοι όσοι εργάζονται στην TV είναι αναλώσιμοι.

ΕΡ.: Αισθάνεστε περισσότερο ηθοποιός ή συγγραφέας;

ΑΠ.: Μάγειρας.

ΕΡ.: Εσάς ποιός σας κάνει να γελάτε;

ΑΠ.: Οι σοβαροφανείς.

ΕΡ.: Πάνω απ’ όλα τα θέατρο;

ΑΠ.: Ακριβώς. Πάνω απ’ όλα το θέατρο. Είναι η επίσημη αγαπημένη.

ΕΡ.: Ο ρόλος των ονείρων σας;

ΑΠ.: Δεν είναι ένας, είναι πολλοί.

ΕΡ.: Είστε μια… «Άτακτη τάξη»;

ΑΠ.: Είμαστε μια άτακτη τάξη. Δεν θα πάψει ποτέ να είναι άτακτη, με την
παιδεία που υπάρχει σήμερα.

ΕΡ.: Πώς περιγράφετε τις στιγμές που ζείτε στο «Από Μηχανής θέατρο»;

ΑΠ.: Εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, γιατί έχουν μεγάλη ποικιλία. Μπορείτε να με
δείτε να βάφω έναν τοίχο, να ανοίγω τρύπες με ένα τρυπάνι και να υποδύομαι
έναν ρόλο.

ΕΡ.: Τι σημαίνει για σας ευτυχία;

ΑΠ.: Είναι μια στιγμιαία αίσθηση.

ΕΡ.: Θα θέλατε το παιδί σας να ακολουθήσει τα βήματά σας;

ΑΠ.: Όχι. Δεν έχω τέτοιες φιλοδοξίες.

ΕΡ.: Ηθοποιός σημαίνει πάντα φως;

ΑΠ.: Ναι. Σημαίνει πάντα φως και τηλέφωνο και νερό και κοινόχρηστα.

ΕΡ.: Ποιον κωμικό ρόλο δεν έχετε κάνει και θα θέλατε να κάνετε;

ΑΠ.: Κάποιους Αριστοφανικούς ρόλους, αλλά με τον δικό μου τρόπο.

ΕΡ.: Ποια γεύση σας άφησε το «Έκτο πάτωμα»;

ΑΠ.: Πολύ ωραίες αναμνήσεις. Νομίζω ότι ήταν μια πολύ ευτυχισμένη στιγμή του θεάτρου.

ΕΡ.: Είστε ικανοποιημένος από τη θεατρική παιδεία στη χώρα μας;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Το Εθνικό εξακολουθεί να είναι η «Ιθάκη» για κάθε ηθοποιό;

ΑΠ.: Για κάθε ηθοποιό που αισθάνεται ανασφαλής, ναι είναι μια Ιθάκη.

ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω, για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;

ΑΠ.: Δεν έκανα περισσότερα λάθη.