ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Υπόλογη στην άνοιξη

ΟΜΟΛΟΓΩ πως έχω κουραστεί λίγο από αυτήν την επαναλαμβανόμενη, σε τακτά
χρονικά διαστήματα, διαπίστωση ότι ο… ενδιαφερόμενος ­ εν προκειμένω, η
ενδιαφερομένη ­ το μαθαίνει πάντα τελευταία, ασφαλώς φταίω, δεν το αρνούμαι,
πώς θα μπορούσα, άλλωστε ­ μια γεννημένη ενοχική είναι πολύ λογικό κάποια
στιγμή να βρεθεί υπόλογη ακόμη και στην άνοιξη… Γιατί τα σημάδια ήταν εδώ,
με το σχετικό δυναμισμό τους και την ολοκληρωτική έλλειψη υποχω-ρητικότητας, ο
Παντελής έκανε μπάνιο στη θάλασσα και κάθησε και στον ήλιο, Σάββατο στο
Σχινιά, η Άννυ χάζεψε στο άγαλμα του Βενιζέλου, το πράσινο είχε γεμίσει
κατακόκκινες παπαρούνες, «άκου παπαρούνες στο κέντρο της τερατούπολης», το
μωρό μου γυρίζει από τις κούνιες αναψοκοκκινισμένο και βρώμικο, ψάχνει το
ζουζούνι στον κήπο… Κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι, «έβλεπα» χωρίς να βλέπω κι
«άκουγα» χωρίς να ακούω, στον κόσμο μου που λένε, μονάχα που δεν τον είχα
διαλέξει ­ εν πάση περιπτώσει, δεν τον είχα επιλέξει να είναι έτσι, χωρίς
αίσθηση του χρόνου, των μεταβολών, των κύκλων, βυθιζόμουν κι όλο βυθιζόμουν,
μια αξιοθαύμαστα ψύχραιμη και ήρεμη κατάθλιψη να υποδέχεται την άνοιξη…

Κι έπειτα… έπειτα είδα ότι κι ο Μάγος είχε αλλάξει μάσκα, αλλάζει πάντα με
τις εποχές, μερικές φορές και με τις ώρες και με τις στιγμές, μονίμως
αιφνιδιάζομαι, δε θα συνηθίσω ποτέ, με κοίταξε και κατάλαβε, πήρε από τη
βιβλιοθήκη τα ειδικά φτερά κι άρχισε προσεκτικά, πολύ προσεκτικά, να βγάζει
από τα μαλλιά και τις βλεφαρίδες μου τη χειμωνιάτικη σκόνη, ακούμπησε τα
μαγικά του δάκτυλα στα χείλη μου και δημιούργησε το χαμόγελό μου κατ’ εικόνα
του ­ και μετά, μόλις με είδε να τεντώνομαι, κούνησε το κεφάλι ικανοποιημένος,
«έτσι, κορίτσι μου» ­ κι έφερε την Πειραϊκή στο γραφείο μου…