ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένα βήμα πίσω

Επιτέλους, ο τρομοκράτης έφυγε! Το ευρωπαϊκό άλογο απηλλάγη από το χαλινάρι
του και μπορεί πλέον να καλπάζει ελεύθερο. Αμερικανοί και Ασιάτες τρέχουν να κρυφτούν.

Καρλ – Μωρίς Λαφονταίν. Ο γιος του παραιτηθέντος υπουργού βγάζει τη γλώσσα στους δημοσιογράφους

Σαμπάνιες άνοιγαν την Πέμπτη το βράδυ στην Ντάουνινγκ Στρητ για να γιορτάσουν
την αποχώρηση του Όσκαρ Λαφονταίν, ενώ και οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. Ακόμη και ο
γάλλος υπουργός Οικονομικών Ντομινίκ Στρως-Καν, που θεωρείτο ο πιο πιστός
σύμμαχος του «κόκκινου Όσκαρ», φαινόταν ανακουφισμένος. Όσο για τις
χρηματαγορές, η αντίδρασή τους ήταν άμεση: το ευρώ, που δεν μπορούσε να βγει
από τη μιζέρια, κέρδισε μέσα σε λίγα λεπτά από την ανακοίνωση της είδησης 0,68
εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με το δολάριο. Αν οι ισχυροί χαίρονται και το
νόμισμα ανεβαίνει, υπάρχει κανένας λόγος να χάσει ο κοινός πολίτης τον ύπνο του;

Είναι προφανές ότι ο Λαφονταίν δεν χωρούσε στην ενωμένη Ευρώπη του Σρέντερ και
του Μπλαιρ ­ ή μάλλον του Τιτμάγιερ και του Ντουίζενμπεργκ. Πρώτον, ασκούσε
αφόρητες πιέσεις για τη μείωση των επιτοκίων. Δεύτερον, ήθελε να αυξήσει τη
φορολογία στις επιχειρήσεις. Τρίτον, σκόπευε να αυξήσει τους μισθούς των
μεταλλεργατών. Τέταρτον, θεωρούσε πως οι συντάξεις είναι πολύ χαμηλές και
πρέπει να αναπροσαρμοστούν. Πέμπτον, συμφωνούσε δημοσίως με τους Πράσινους ότι
τα πυρηνικά εργοστάσια πρέπει να κλείσουν, αδιαφορώντας ­ οποίον θράσος! ­ για
τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης στο χρηματιστήριο. Μ’ άλλα λόγια, δεν
δίσταζε να διατυπώνει τη γνώμη του ακόμη κι όταν ερχόταν σε αντίθεση με τις
βουλές των τραπεζιτών και των βιομηχάνων. Ο βρετανικός Τύπος αναφέρθηκε τις
τελευταίες μέρες σε μερικά ακόμη ελαττώματά του. Ήταν άπληστος, αφού ήθελε να
διατηρεί τη θέση του προέδρου του κόμματος. Η συμπεριφορά του ήταν απρόβλεπτη.
Και η προσωπική του ζωή, επιδεικτική. Αυτά τα χαρακτηριστικά, μας πληροφορεί
με στόμφο η «Ιντιπέντεντ», είναι όλο και λιγότερο αποδεκτά στον σημερινό κόσμο.

Δεν είναι όμως όλοι ικανοποιημένοι με τη νέα νίκη της «μονόδρομης σκέψης». Ο
εξαναγκασμός του Λαφονταίν σε παραίτηση αποτελεί ένα βήμα πίσω για τη
δημοκρατία, λέει στην «Κοριέρε» ο Ζαν-Πωλ Φιτουσί, ένας από τους πιο γνωστούς
οικονομολόγους της Γαλλίας που πρόσφατα έδωσε στη δημοσιότητα την πρώτη έκθεση
για την κατάσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλίμονο αν οι κυβερνήσεις δεν έκριναν
τις επιλογές των κεντρικών τραπεζών. Αυτό αποτελεί μέρος του δημοκρατικού
παιχνιδιού. Μια αυτόνομη τράπεζα δεν απαλλάσσεται των ευθυνών της. Ανεξαρτησία
χωρίς κριτική δεν υπάρχει.

Η άνοδος του ευρώ είναι μικρή και παροδική, τονίζει ο συγγραφέας της
«Απαγορευμένης Συζήτησης». Η αδυναμία που χαρακτηρίζει το ευρωπαϊκό νόμισμα
στους πρώτους μήνες της ζωής του δεν οφείλεται βέβαια στον Λαφονταίν, αλλά στο
γεγονός ότι η ανάπτυξη της Ευρώπης είναι μικρότερη από εκείνη των Ηνωμένων
Πολιτειών. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών το είχε καταλάβει και αναζητούσε μέτρα
για να μειώσει το χάσμα. Δυστυχώς, δεν τον άφησαν.