Δρακόντεια επίμετρα

* ΩΣΤΕ αποφάσισες να μας αφήσεις, αρχηγέ. Χωρίς τη θέλησή σου, αν
καταλάβαμε καλά. Και για το καλό της Εθνικής ­ πρόθεση που κανείς δεν θα
βρεθεί να σου αμφισβητήσει. Ακόμα κι έτσι όμως, έπραξες όπως δεν είχες ποτέ
πράξει ως παίκτης. Δεν χρειαζόταν να μείνεις μια δεκαετία, όπως σου
υποσχέθηκαν κάποιοι που υπερεκτίμησαν τις δυνάμεις τους και ίσως και τις δικές
σου. Όχι όμως και ν’ αφήσεις μια προσπάθεια στη μέση.

* ΩΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ξεκίνησες ήδη με το χάρισμα. Έφτασες όμως εκεί που έφθασες
όχι τόσο με το ταλέντο σου, αλλά γιατί ποτέ δεν τα παράτησες. Δεν μπορεί να
ξέχασες ότι ούτε όταν πρωτοανέβηκες στη Θεσσαλονίκη, ούτε, ύστερα από χρόνια,
όταν ξανακατέβηκες στην Αθήνα, σε υποδέχτηκαν εξαρχής με ανοιχτές αγκάλες.
Τους κέρδισες όμως όλους με το απίστευτο δόσιμό σου, με την απίστευτη επιμονή
σου, που δεν ήταν μόνο εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου αλλά και πίστη στην
αήττητη δύναμη της ίδιας της αθλητικής προσπάθειας.

* ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να σε πίκραναν περισσότερο από τώρα εκείνοι που στον Άρη
σου άφησαν αμέσως να καταλάβεις ότι σε ήθελαν για συμπλήρωμα του Γκάλη ή
εκείνοι που ακόμα ισχυρίζονται ότι το μεγάλο κατόρθωμα της Εθνικής το 1987
οφειλόταν σχεδόν αποκλειστικά στον ίδιο άσπονδο φίλο σου. Τους νίκησες με τον
πιο έξυπνο και ώριμο τρόπο. Δεν έγινες ποτέ ο αντι-Γκάλης ή ένας άλλος Γκάλης
αλλά υπήρξες πάντα ο ακόμα πολυτιμότερος αρχηγός του ελληνικού μπάσκετ.

* ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ που έχεις λοιπόν παλέψει στη ζωή σου, ως δημόσιο πρόσωπο
που έχεις γνωρίσει τη δόξα αλλά και το φθόνο, δεν έπρεπε ούτε να σε εκπλήξουν
ούτε να σε λυγίσουν οι εναντίον σου επιθέσεις από τότε που ανέλαβες το τιμόνι
της Εθνικής.

* ΟΥΤΕ βέβαια έπρεπε να σε τυφλώσουν. Δεν φταις βέβαια εσύ που το
γενικό επίπεδο του μπάσκετ στη χώρα μας είναι σε πτώση ή που οι Έλληνες
παίκτες, σε μεγάλο βαθμό και λόγω της ασχετοσύνης των παραγόντων των
σωματείων, δεν έχουν τη φλόγα του παρελθόντος. Όμως και η δική σου δουλειά δεν
είχε ευκρίνεια.

* ΚΑΝΕΙΣ ­ ούτε κι εσύ ο ίδιος ­ δεν μπορεί να πει αν κάποτε θα γίνεις
μεγάλος προπονητής, Παναγιώτη. Ακόμα δεν ήσουν. Αλλά δεν έπρεπε να φύγεις,
μόνος σου τουλάχιστον, πριν δοκιμάσεις τα όριά σου. Εσύ που πολεμούσες ως το
τελευταίο δευτερόλεπτο του πιο κρίσιμου ή του πιο αδιάφορου παιχνιδιού,
χρωστούσες στον εαυτό σου να αποδείξεις ότι ούτε η ηλικία ούτε η εμπειρία
είναι σημαντικότερες από τη θέληση. Δεν χάρισες καμία νίκη. Ούτε αμαύρωσες το
μύθο σου. Απλώς αστόχησες στο τελευταίο τρίποντο ­ χωρίς όμως καν να σουτάρει.